Συζητείται η αγωγή για την ακύρωση της διαθήκης ενός 95χρονου γέροντα

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου θα συ­ζη­τη­θεί την 20η Οκτω­βρί­ου 2016 η αγωγή μιας δι­κη­γό­ρου των Αθη­νών κατά τριών υπη­κό­ων Αλ­βα­νί­ας, κα­τοί­κων Καρ­πά­θου, για την ακύ­ρω­ση δια­θή­κης ενός συγ­γε­νούς της με την οποία τους κα­τέ­λει­πε ση­μα­ντι­κά πε­ριου­σια­κά της στοι­χεία.

Η ενά­γου­σα είναι πρώτη εξα­δέλ­φη εξ αί­μα­τος με τον δια­θέ­τη  ο οποί­ος απε­βί­ω­σε την 3η Ια­νουα­ρί­ου 2015 σε ηλι­κία 95 ετών και συν­δε­ό­ταν μαζί του με στε­νούς οι­κο­γε­νεια­κούς  δε­σμούς.

Η ενά­γου­σα στην αγωγή της εκ­θέ­τει ότι τον πε­ριέ­θαλ­πτε και τον προ­στά­τευε θε­ω­ρώ­ντας τον ως δεύ­τε­ρο πα­τέ­ρα της, ενώ την ίδια αγάπη της αντα­πέ­δι­δε κι εκεί­νος.

Τους χει­με­ρι­νούς μήνες τον φι­λο­ξε­νού­σε στην κα­τοι­κία της στην Αθήνα, τον πή­γαι­νε στους ια­τρούς, φρό­ντι­ζε για την υγεία του την καλή δια­τρο­φή του, την ψυ­χα­γω­γία του, την έν­δυ­ση και την υπό­δη­ση του.

Τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες με­τέ­βαι­νε κάθε χρόνο για δια­κο­πές στο νησί κα­τα­γω­γής και δια­μο­νής του και γε­νι­κά ζού­σαν σαν μία οι­κο­γέ­νεια.

Την είχε εγκα­τα­στή­σει μά­λι­στα με δύο δια­θή­κες, που συ­νέ­τα­ξε, απο­κλει­στι­κή του κλη­ρο­νό­μο σε όλη την κι­νη­τή και την ακί­νη­τη πε­ριου­σία του, ενώ είχε ανοί­ξει από κοι­νού με τον απο­βιώ­σα­ντα εξά­δελ­φο   της  κοινό  τρα­πε­ζι­κό λο­γα­ρια­σμό, στον οποίο – πέραν της μι­κρής σύ­ντα­ξης που ελάμ­βα­νε ο ίδιος κα­τέ­θε­τε κι εκεί­νη εξ ιδίων διά­φο­ρα ποσά για να μπο­ρούν να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν σε πε­ρί­πτω­ση ανά­γκης.

Επι­ση­μαί­νει επί­σης ότι μετά την επι­στρο­φή του στο νησί δια­μο­νής του από νο­σο­κο­μείο Αθη­νών, όπου νο­ση­λευό­ταν στα μέσα του μηνός Νο­εμ­βρί­ου 2014, η υγεία του  επι­δει­νω­νό­ταν στα­δια­κά, με απο­τέ­λε­σμα και λόγω της ηλι­κί­ας του να μην μπο­ρεί πλέον να αυ­το­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θεί.

Δεν μπο­ρού­σε να φάει, ήταν αδύ­να­μος, είχε εμε­τούς, διάρ­ροιες, ανα­πνευ­στι­κά και καρ­διο­λο­γι­κά προ­βλή­μα­τα. Δεν μπο­ρού­σε να ση­κω­θεί ακόμη και από το κρε­βά­τι του και λόγω της έντο­νης δύ­σπνοιας χρεια­ζό­ταν βο­ή­θεια με συ­σκευή οξυ­γό­νου.

Εξ αι­τί­ας της κλο­νι­σμέ­νης υγεί­ας του,   ανέ­θε­σε την φρο­ντί­δα και μέ­ρι­μνα του άρ­ρω­στου υπέρ­γη­ρου απο­βιώ­σα­ντος εξα­δέλ­φου της, στους ενα­γο­μέ­νους αλ­λο­δα­πούς, τους οποί­ους γνώ­ρι­ζε και  εμπι­στευό­ταν, για να μέ­νουν  μαζί του (εκ πε­ρι­τρο­πής) στην κα­τοι­κία του και να τον φρο­ντί­ζουν.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι ενα­γό­με­νοι ανέ­πτυ­ξαν φι­λι­κές σχέ­σεις μαζί του και απέ­σπα­σαν την εμπι­στο­σύ­νη του. Εν συ­νε­χεία, όπως δια­τεί­νε­ται, εκ­με­ταλ­λεύ­τη­καν την ανά­γκη του, ότι αυτός ήταν ένας ανή­μπο­ρος και σο­βα­ρά άρ­ρω­στος άν­θρω­πος, ανί­κα­νος σω­μα­τι­κά να επι­με­λη­θεί του εαυ­τού του και ότι είχε ανά­γκη από υπη­ρε­σί­ες τρί­των, ότι λόγω μη οξυ­γό­νω­σης του εγκε­φά­λου του πα­ρου­σί­α­ζε δια­νοη­τι­κές δια­τα­ρα­χές και προ­θυ­μο­ποι­ή­θη­καν να τον φρο­ντί­ζουν σπίτι του.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι αρ­χι­κά απαί­τη­σαν από τον απο­βιώ­σα­ντα εξά­δελ­φό της να υπο­γρά­ψει συμ­βό­λαιο δω­ρε­άς εν ζωή, με το οποίο θα πε­ριέρ­χε­το στην ιδιο­κτη­σία της θυ­γα­τέ­ρας τους – η οικία του, πράγ­μα το οποίο αρ­νή­θη­κε να πρά­ξει.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι οι πιέ­σεις τους έγι­ναν εντο­νό­τε­ρες μετά την επι­στρο­φή του στο νησί και ότι τον με­τέ­φε­ραν  κατ’ επα­νά­λη­ψη σε συμ­βο­λαιο­γρά­φο προ­κει­μέ­νου να συ­ντα­χθεί το ως άνω συμ­βό­λαιο.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι οι προ­σπα­θειες  τους δεν επέ­τυ­χαν, διότι το νησί υπά­γε­ται στις πα­ρα­με­θό­ριες πε­ριο­χές του άρ­θρου 24 του ν. 1892/1990 και δεν ήτο κατά νόμο επι­τρε­πτή η δωρεά του ακι­νή­του στην τρίτη, που έχει Αλ­βα­νι­κή υπη­κο­ό­τη­τα, χωρίς την προη­γού­με­νη άρση των απα­γο­ρεύ­σε­ων αυτών  με από­φα­ση του Υπουρ­γού Εθνι­κής Αμύ­νης, της οποί­ας η έκ­δο­ση είναι χρο­νο­βό­ρος και δύ­σκο­λη.

Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι του ασκού­σαν ψυ­χο­λο­γι­κή πίεση λέ­γο­ντας του ότι θα τον εγκα­τέ­λει­παν αβο­ή­θη­το και ότι όταν ενη­με­ρώ­θη­κε σχε­τι­κά ανέ­λα­βε να τους κα­τα­βάλ­λει μη­νιαί­ως το ποσό των 1.000 ευρώ για τις υπη­ρε­σί­ες τους.

Υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι εξα­νά­γκα­σαν στην πο­ρεία τον ηλι­κιω­μέ­νο να με­τα­φέ­ρει το συ­νο­λι­κό ποσό των 17.870 ευρώ σε κοινό λο­γα­ρια­σμό που άνοι­ξαν μαζί του με ανά­λη­ψη από τον λο­γα­ρια­σμό που είχε με την ενά­γου­σα.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ακόμη ότι χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τις ίδιες  απει­λές περί απο­χω­ρή­σε­ως τους και εγκα­τα­λεί­ψε­ως αυτού αβο­ή­θη­του τον εξα­νά­γκα­σαν να συ­ντά­ξει νέα δια­θή­κη με το οποίο κα­τέ­λει­πε στην τρίτη εξ’ αυτόν ένα ακί­νη­το.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι αφού πήραν την κι­νη­τή και ακί­νη­τη πε­ριου­σία του δεν επέ­δει­ξαν την κα­τάλ­λη­λη φρο­ντί­δα προς το πρό­σω­πό του και τον εγκα­τέ­λει­ψαν αβο­ή­θη­το.

Οι ενα­γό­με­νοι από την άλλη αρ­νού­νται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά τα όσα τους κα­τα­λο­γί­ζο­νται με προ­τά­σεις που υπέ­βα­λαν στο δι­κα­στή­ριο δια των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων τους κ.κ. Γιάν­νη Στα­μα­τιά­δη και Μι­χά­λη Νιοτή.

Υπο­στη­ρί­ζουν με­τα­ξύ άλλων ότι γνώ­ρι­σαν τον απο­θα­νό­ντα οι­κο­γε­νεια­κώς πολύ καλά, από τα πρώτα κιό­λας χρό­νια της εγκα­τά­στα­σης τους στο νησί, όχι μόνο επει­δή ήταν συ­ντο­πί­της τους αλλά και επει­δή τον βοη­θού­σαν.

Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι όσο ήταν σε ζωή ο ηλι­κιω­μέ­νος είχε ανα­λά­βει, τη φρο­ντί­δα των κτη­μά­των της εξα­δέλ­φης του και επει­δή, ήταν όμως με­γά­λης ηλι­κί­ας ανέ­θε­τε με τη σειρά του στον δεύ­τε­ρο ενα­γό­με­νο τις γε­ωρ­γι­κές ερ­γα­σί­ες και τον πλή­ρω­νε ο ίδιος από τα χρή­μα­τα που του κα­τέ­θε­τε ή του έδινε για αυτό το σκοπό η ενά­γου­σα.

Ισχυ­ρί­ζο­νται ακόμη ότι ο ίδιος ο εκλι­πών τους ζή­τη­σε να τον φρο­ντί­ζουν όταν επι­δει­νώ­θη­κε η υγεία του και ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος δια­νυ­κτέ­ρευε στην οικία του, ενώ η πρώτη του κα­θά­ρι­ζε, του μα­γεί­ρευε και τον φρό­ντι­ζε, πράγ­μα που υπο­στη­ρί­ζουν με επί­κλη­ση κα­τα­θέ­σε­ων τρί­των ατό­μων.

Χα­ρα­κτη­ρί­ζουν τους ισχυ­ρι­σμούς της ενά­γου­σας ψευ­δείς και αντι­φα­τι­κούς με την επί­κλη­ση συ­γκε­κρι­μέ­νων στοι­χεί­ων ενώ το­νί­ζουν ότι υπέ­στη με­τα­στα­τι­κό καρ­κί­νο στους πνεύ­μο­νες, στο στο­μά­χι και στο συ­κώ­τι, δια­ψεύ­δο­ντας τον ισχυ­ρι­σμό της ενά­γου­σας ότι πέ­θα­νε επει­δή δεν τον φρό­ντι­ζαν.

Δια­ψεύ­δουν ακόμη ότι απει­λού­σαν τον ηλι­κιω­μέ­νο ότι θα τον αφή­σουν αβο­ή­θη­το και ότι είχαν συμ­φω­νή­σει με την ενά­γου­σα να λαμ­βά­νουν αμοι­βή για τις υπη­ρε­σί­ες τους ενώ επι­κα­λού­νται συ­γκε­κρι­μέ­να πε­ρι­στα­τι­κά για να απο­δεί­ξουν ότι ήταν επι­θυ­μία του ηλι­κιω­μέ­νου να τους αφή­σει το ακί­νη­το μετά το θά­να­το του σε έν­δει­ξη ευ­γνω­μο­σύ­νης.

Επι­ση­μαί­νουν ακόμη το πε­ριε­χό­με­νο της μυ­στι­κής δια­θή­κης του το πλη­ρο­φο­ρή­θη­καν μετά το θά­να­τό του.