Δικαιώθηκε εταιρεία απο το Διοικητικό Πρωτοδικείο για μη καταβολή του ΔΗΦΟΔΩ

Με τρείς απο­φά­σεις που εξέδωσε το Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου ανε­στά­λη­σαν ισά­ριθ­μες ταμια­κές βεβαιώ­σεις οφειλών γνωστής εται­ρείας του νησιού, που αφορούν τέλη και πρό­στιμα για μη κατα­βολή του ΔΗΦΟΔΩ, αφού ορθώς κρίθηκε ότι κακώς είχαν εκδοθεί εξαι­τίας της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας του φόρου.

Στις απο­φά­σεις τονί­ζε­ται ότι η ατομική ειδο­ποί­ηση απο­τε­λεί πράξη έναρξης της ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης, η οποία ακο­λου­θεί τη νομό­τυπη ταμιακή βεβαί­ωση του χρέους του οφει­λέτη του Δημο­σίου και απο­σκο­πεί στο να γνω­στο­ποι­η­θεί στον οφει­λέτη το χρέος και η αιτία του, ούτως ώστε αυτός να μπορεί να στραφεί με τα ένδικα βοη­θή­ματα που προ­βλέ­πει ο Κώδικας Διοι­κη­τι­κής Δικο­νο­μίας (ανακοπή, ανα­στολή εκτε­λέ­σεως) κατά της πράξης ταμια­κής βεβαί­ω­σης, η οποία, σε περί­πτωση προ­σβο­λής της ατο­μι­κής ειδο­ποί­η­σης, θεω­ρεί­ται ως συμπρο­σβαλ­λό­μενη, ή να προβεί σε ρύθμιση του χρέους του. (ΣτΕ 2104/2014, 2999/2013, 1566/2012.

Επι­ση­μαί­νε­ται παρα­πέρα ότι η νέα ρύθμιση της παρα­γρά­φου 2 του άρθρου 202 του Κώδικα   Διοι­κη­τι­κής   Δικο­νο­μίας   εισάγει,   προ­κει­μέ­νου   περί   φορο­λο­γι­κών δια­φο­ρών, περιο­ρι­σμούς στην εξουσία του δικα­στη­ρίου της ανα­στο­λής, ως προς  τον  τρόπο,   με  τον  οποίο  αυτό  μπορεί  να  χορη­γή­σει  προ­σω­ρινή δικα­στική προ­στα­σία στον αιτού­ντα.  Ειδι­κό­τερα, σε περί­πτωση απο­δο­χής του σχε­τι­κού   αιτή­μα­τος,   δεν   ανα­στέλ­λε­ται   η  εκτέ­λεση  της  προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης   καθ’   εαυτή,   αλλά   απα­γο­ρεύ­ε­ται   η   λήψη   από   την   Διοί­κηση ανα­γκα­στι­κών μέτρων είσπρα­ξης ή διοι­κη­τι­κών μέτρων για τον εξα­να­γκα­σμό ή την δια­σφά­λιση της είσπρα­ξης της οφειλής. Τούτο δε ισχύει όταν ο αιτών επι­κα­λεί­ται ως λόγο ανα­στο­λής ανε­πα­νόρ­θωτη βλάβη από την λήψη των συγκε­κρι­μέ­νων μέτρων.

Στην περί­πτωση, επο­μέ­νως, αυτή είναι δυνατή η ανα­στολή μόνον ως προς τα συγκε­κρι­μένα μέτρα. Απε­να­ντίας, είναι δυνατή η ανα­στολή εκτέ­λε­σης της προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης καθ’ εαυτή, ήτοι η καθ’ ολο­κλη­ρίαν αποδοχή της αίτησης ανα­στο­λής, εάν το Δικα­στή­ριο εκτιμά ότι το κύριο ένδικο βοήθημα είναι προ­δή­λως βάσιμο. Περί­πτωση, δε, πρό­δη­λης βασι­μό­τη­τας του κυρίου ενδίκου βοη­θή­μα­τος συντρέ­χει, ιδίως, όταν αυτό βασί­ζε­ται σε πάγια νομο­λο­γία ή νομο­λο­γία της Ολο­με­λείας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας και πάντως όχι όταν πιθα­νο­λο­γεί­ται απλώς η ευδο­κί­μηση του (ΣτΕ ΕΑ 496/2011).

Ως προς την ουσία της υπό­θε­σης η αιτούσα εδρεύ­ουσα στην Ρόδο έχει ως αντι­κεί­μενο εργα­σιών την παροχή επεν­δυ­τι­κών, εμπο­ρι­κών, του­ρι­στι­κών και ξενο­δο­χεια­κών υπη­ρε­σιών. Με τις προ­σβαλ­λό­με­νες ατο­μι­κές ειδο­ποι­ή­σεις της ταμια­κής υπη­ρε­σίας του Δήμου  Ρόδου  ενη­με­ρώ­θηκε ότι σε βάρος της βεβαιώ­θη­καν οφειλές από πρό­στιμα και μη κατα­βολή του ανα­λο­γού­ντος Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.).

Ζήτησε την ανα­στολή εκτέ­λε­σης τους, προ­βάλ­λο­ντας ότι η ασκη­θεί­σες προ­σφυ­γές είναι    προ­δή­λως    βάσιμες,    μεταξύ    άλλων    και    για  τον    λόγο ότι  οι προ­σβαλ­λό­με­νες πράξεις ταμια­κής βεβαί­ω­σης εξε­δό­θη­σαν για μη κατα­βολή τελών και προ­στί­μων ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ., η επιβολη του οποίου αντί­κει­ται στο άρθρο 4 του Συντάγ­μα­τος.

Το δικα­στή­ριο επι­ση­μαί­νει ότι με την 4504/2014 απόφαση της Ολο­με­λείας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας, κρίθηκε ότι η επιβολή του προ­βλε­πό­με­νου υπό του άρθρου 60 του ν 2214/1994 «Αντι­κει­με­νικό σύστημα φορο­λο­γίας εισο­δή­μα­τος και άλλες δια­τά­ξεις (Α’ 75)» Δημο­τι­κού Φόρου Δωδε­κα­νή­σου, και μάλιστα πάγια, σε μόνους όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην Δωδε­κά­νησο υπερ των OTA αυτής αντί­κει­ται, στην αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου και καθιστά εκ του λόγου τούτου ανί­σχυρη τη σχετική ρύθμιση.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η έκδοση των πράξεων, με τις οποίες βεβαιώ­θη­καν ταμια­κές οφειλές της αιτού­σας προς τον Δήμο Ρόδου, που αφορούν τέλη και πρό­στιμα για μη κατα­βολή του ΔΗΦΟΔΩ, ήταν μη νόμιμη λόγω της αντί­θε­σης της επι­βο­λής  αυτού στην αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου.   Ως εκ τούτου, το Δικα­στή­ριο απο­φάν­θηκε ότι οι προ­σφυ­γές της αιτού­σας είναι προ­δή­λως βάσιμες και επο­μέ­νως συντρέ­χει νόμιμος λόγος χορή­γη­σης  της αιτού­με­νης ανα­στο­λής (άρθρο 202 παρ. 2 του Κ. Διοικ. Δικ., όπως τρο­πο­ποι­ή­θηκε με το άρθρο 19 του Ν. 3659/2008), ανε­ξαρ­τή­τως του αν η προ­κα­λού­μενη στην αιτούσα βλάβη από την άμεση εκτέ­λεση των προ­σβαλ­λό­με­νων πράξεων είναι ανε­πα­πόρ­θωτη.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Αγγελος Μπόνης.