Η δική εξελισσόταν μέσα, μα η δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω

Του Χρι­στό­φο­ρου Κάσ­δα­γλη

Το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα με τις εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές δεν είναι ούτε η εντυ­πω­σιο­θη­ρία, ούτε  η έλ­λει­ψη απο­τε­λε­σμά­των. Το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα με τις εξε­τα­στι­κές είναι ότι εξ ορι­σμού κοι­τά­νε προς το πα­ρελ­θόν.

 

Είχα καιρό να δω τον πρω­θυ­πουρ­γό να κυ­ριαρ­χεί μέσα στο Κοι­νο­βού­λιο, όπως πα­λιό­τε­ρα, να υπε­ρέ­χει εντε­λώς του αντι­πά­λου του και να τον βάζει στη θέση του. Δεν ξέρω αν αυτό απο­τε­λεί με­γά­λο επί­τευγ­μα με αντί­πα­λο τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, αυτό θα το δούμε στο μέλ­λον.

Σί­γου­ρα βέ­βαια μπο­ρεί να πει κα­νείς ότι το γε­γο­νός ότι ο ίδιος ο πρω­θυ­πουρ­γός προ­κά­λε­σε αυτή τη συ­ζή­τη­ση ήταν μια επι­τυ­χία στον τομέα της τα­κτι­κής. Και είναι αλή­θεια ότι τέ­τοιες ευ­και­ρί­ες, και τέ­τοιες επι­τυ­χί­ες, δεν είναι ούτε συ­χνές ούτε εύ­κο­λες με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγ­μα­τα, με τρίτο μνη­μό­νιο και με τις εξε­λί­ξεις στο προ­σφυ­γι­κό που κου­βα­λά­ει η κυ­βέρ­νη­ση στις πλά­τες της.

Από, την άλλη, μέσα στο ζο­φε­ρό τοπίο όπου ζει η χώρα, πόση ση­μα­σία μπο­ρεί να έχει μια τα­κτι­κή νίκη; Δη­λα­δή ο άλλος δεν έχει δου­λειά και θα τον νοιά­ξει αν ο Τσί­πρας κα­τα­τρό­πω­σε τον Κυ­ριά­κο; Δη­λα­δή το ισο­ζύ­γιο εσό­δων και φόρων/κρα­τή­σε­ων δεν βγαί­νει, κι ο άλλος θα πάρει ανάσα επει­δή οι πα­ρεμ­βά­σεις στη δι­καιο­σύ­νη απο­δει­κνύ­ο­νται φού­σκα που έσπα­σε; Πόσο μπο­ρεί πλέον το όποιο κοι­νο­βου­λευ­τι­κό «υπερ­θέ­α­μα», με τα μνη­μό­νια εμπε­δω­μέ­να και με το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα να απο­μυ­ζά την τε­λευ­ταία ικ­μά­δα ρευ­στό­τη­τας, να ισο­σταθ­μί­ζει το έλ­λειμ­μα προ­ο­πτι­κής του τόπου;

Πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο που η μόνη εί­δη­ση που βγήκε από τη συ­ζή­τη­ση ήταν (άλλη) μια εξε­τα­στι­κή επι­τρο­πή – αυτή τη φορά για τα θα­λασ­σο­δά­νεια προς τα κόμ­μα­τα και τα ΜΜΕ. Άλλη μια από­πει­ρα, δη­λα­δή, πα­ρο­χής θε­ά­μα­τος -και μόνο θε­ά­μα­τος- προς το λαό, αφού ο άρτος σπα­νί­ζει για πολ­λούς από μας.

Η εξε­τα­στι­κή δεν πρό­κει­ται να δώσει λύση στο πρό­βλη­μα, όπως ποτέ καμία εξε­τα­στι­κή -του­λά­χι­στον όπως τις εν­νο­ού­με στα καθ’ ημάς- δεν έλυσε κα­νέ­να πρό­βλη­μα.  Κι ούτε πε­ρι­μέ­νου­με να μά­θου­με πολλά πράγ­μα­τα από τη συ­γκε­κρι­μέ­νη εξε­τα­στι­κή, τα θέ­μα­τα που τί­θε­νται είναι γνω­στά, τα νού­με­ρα επί­σης, το ίδιο και ο μη­χα­νι­σμός μέσω του οποί­ου συ­γκρο­τή­θη­κε το τρί­γω­νο της δια­πλο­κής.

Αλλά το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα με τις εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές δεν είναι ούτε η εντυ­πω­σιο­θυ­ρία, ούτε  η έλ­λει­ψη απο­τε­λε­σμά­των. Ούτε καν η κε­νό­τη­τα σκο­πού, αφού μια συ­γκρο­τη­μέ­νη κυ­βερ­νη­τι­κή έρευ­να σί­γου­ρα θα απέ­δι­δε πιο γρή­γο­ρα πολύ πιο με­στούς καρ­πούς. Το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα με τις εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές είναι ότι εξ ορι­σμού κοι­τά­νε προς το πα­ρελ­θόν.

Φυ­σι­κά το ολί­σθη­μα αυτό δεν είναι και­νού­ριο. Ας θυ­μη­θού­με την πρώτη πε­ρί­ο­δο δια­κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Τρεις εξε­τα­στι­κές επι­τρο­πές ήταν ο βα­σι­κός πυ­λώ­νας των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών  της δρα­στη­ριο­τή­των. Θυ­μί­ζω: α. Εξε­τα­στι­κή για το χρέος, που αν εί­μα­στε σο­βα­ροί, η απαρ­χή του ανά­γε­ται στο μα­κρι­νό 1821. β. Εξε­τα­στι­κή για τις πο­λε­μι­κές επα­νορ­θώ­σεις και το κα­το­χι­κό δά­νειο, που εξ ορι­σμού ανά­γε­ται στο πρώτο μισό της δε­κα­ε­τί­ας του 1940. Γ. Εξε­τα­στι­κή για τα μνη­μό­νια που, στην κα­λύ­τε­ρη πε­ρί­πτω­ση ανά­γε­ται στο 2009, αλλά αν εί­μα­στε σο­βα­ροί πη­γαί­νει πίσω στο 1997.

Καμία επι­τρο­πή, πρω­το­βου­λία ή συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γω­γι­κό και για το κα­τα­να­λω­τι­κό μο­ντέ­λο της χώρας, για την ανά­πτυ­ξη και την εξω­στρέ­φεια, για τον έλεγ­χο των τιμών, για την ανα­διορ­γά­νω­ση του δη­μό­σιου τομέα, για την ανά­πτυ­ξη νέων δη­μο­κρα­τι­κών θε­σμών και δια­φά­νειας.

Βέ­βαια, όλα εκεί­να τα είχε σφρα­γί­σει με την προ­σω­πι­κό­τη­τά της η Ζωή Κων­στα­ντο­πού­λου. Αλλά η λο­γι­κή και η ουσία δεν δια­φέ­ρουν.

Αν τώρα έχει νόημα να μπει κα­νείς στην ουσία της συ­ζή­τη­σης, θα έλεγα ότι κι εκεί δεν φω­τι­στή­κα­με και πολύ. Εντά­ξει, σί­γου­ρα έχου­με μια απο­συμ­φό­ρη­ση των φυ­λα­κών, παρά τις υστε­ρι­κές κραυ­γές της αντι­πο­λί­τευ­σης. Ίσως να υπάρ­χει και μια δια­δι­κα­σία επι­τά­χυν­σης της απο­νο­μής δι­καιο­σύ­νης, αν και προ­σω­πι­κά, με την αποχή των δι­κη­γό­ρων εν εξε­λί­ξει, δεν είμαι και τόσο σί­γου­ρος ότι ισχύ­ει. Και ναι, εν­δε­χο­μέ­νως υπάρ­χει κά­ποια πο­λι­τι­κή βού­λη­ση για την εξέ­λι­ξη της δι­κα­στι­κής διε­ρεύ­νη­σης για τα με­γά­λα σκάν­δα­λα, αλλά αυτό μένει να απο­δει­χτεί και, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο, να ξε­πε­ρά­σει το όριο της εντυ­πω­σιο­θη­ρί­ας και να οδη­γή­σει σε βα­θύ­τε­ρες ανα­κα­τα­τά­ξεις.

Όσον αφορά την υπό­θε­ση Πα­παγ­γε­λό­που­λου, προ­σω­πι­κά δεν μου φά­νη­κε ότι οι σχε­τι­κές κα­τη­γο­ρί­ες στη­ρί­χτη­καν επαρ­κώς. Σιγά άλ­λω­στε μη γί­νο­νται έτσι οι πα­ρεμ­βά­σεις στη δι­καιο­σύ­νη! Από την άλλη, δεν δό­θη­κε καμία απά­ντη­ση από τον πρω­θυ­πουρ­γό στο εύ­λο­γο ερώ­τη­μα για την απο­πο­μπή Νι­κο­λού­δη από το κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα.

Εμένα ωστό­σο ένα άλλο ερώ­τη­μα εξα­κο­λου­θεί να μου τρι­βε­λί­ζει το μυαλό: Γιατί να χρειά­ζο­νται δύο υπουρ­γοί στο χώρο τα δι­καιο­σύ­νης. Ερώ­τη­μα που αφορά το σύ­νο­λο σχε­δόν των πε­δί­ων δια­κυ­βέρ­νη­σης. Αν έχου­με πο­λυ­νο­μία, γρα­φειο­κρα­τία, σύ­γκρου­ση αρ­μο­διο­τή­των, αυτό οφεί­λε­ται εν πολ­λοίς και στα τε­ρα­τώ­δη και πο­λυ­δαί­δα­λα κυ­βερ­νη­τι­κά σχή­μα­τα στα οποία και η Αρι­στε­ρά -παρά τις εξαγ­γε­λί­ες περί ευ­έ­λι­κτων σχη­μά­των- επι­δό­θη­κε. Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας το ονό­μα­σε χθες αυτό «τε­χνο­λο­γία εξου­σί­ας». Κι εγώ πε­ρι­μέ­νω ακόμα το ευ­έ­λι­κτο κυ­βερ­νη­τι­κό σχήμα που είχα φα­ντα­στεί – πες το δε­κα­πε­ντα­με­λές, αν θέ­λεις.

Υπάρ­χουν πά­ντως και με­ρι­κά γε­νι­κό­τε­ρα πο­λι­τι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα:

-Το αί­τη­μα για εκλο­γές, που επα­νήλ­θε αίφ­νης στο προ­σκή­νιο, με πα­ρα­πέ­μπει σε μια ιστο­ρι­κή ανα­λο­γία. Κά­πο­τε ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης επε­λέ­γη από τη Νέα Δη­μο­κρα­τία, παρά τις όποιες άλλες αντεν­δεί­ξεις, για την αρ­χη­γία του κόμ­μα­τος ως ο κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος αντι-Αν­δρέ­ας. Υπο­πτεύ­ο­μαι ότι το ίδιο συμ­βαί­νει και τώρα με τον γιο του, που επε­λέ­γη ως ο κα­ταλ­λη­λό­τε­ρος αντι-Τσί­πρας.  Όπου το «αντί» πε­ρι­λαμ­βά­νει κα την οι­κειο­ποί­η­ση τε­χνι­κών του αντι­πά­λου – εν­δε­χο­μέ­νως εν είδει κα­κέ­κτυ­που.

-Ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης έκανε χθες δύο γκά­φες μέσα σε ένα βράδυ. Η μία, αβί­α­στη, αφο­ρού­σε την ανα­νέ­ω­ση της σύμ­βα­σης της ΝΕΡΙΤ με την εφη­με­ρί­δα Ακρό­πο­λη. Τόσο η αρ­χι­κή σύμ­βα­ση όσο και η ανα­νέ­ω­σή της, ωστό­σο, είχαν γίνει από τους αν­θρώ­πους που το­πο­θέ­τη­σε στη ΝΕΡΙΤ η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά.

-Η δεύ­τε­ρη γκάφα έγινε κάτω από την πίεση που του άσκη­σε ο Αλέ­ξης Τσί­πρας, και αφο­ρού­σε τον τρίτο της ομά­δας των εκ­βια­στών, τον οποίο -χωρίς το πα­ρα­μι­κρό στοι­χείο- κα­τέ­τα­ξε στους συ­νερ­γά­τες του πρω­θυ­πουρ­γού. Η επί­κλη­σή του ήταν πρό­χει­ρη. Ο κ. Μη­τσο­τά­κης δεν θυ­μό­ταν καν το όνομα του δη­μο­σιο­γρά­φου. Η πε­ρί­πτω­ση αφή­νει σο­βα­ρές αμ­φι­βο­λί­ες ως προς την ικα­νό­τη­τα του νέου αρ­χη­γού της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας να λει­τουρ­γή­σει με ψυ­χραι­μία σε συν­θή­κες πί­ε­σης.

-Τη λο­γι­κή των πα­ρεμ­βά­σε­ων του Πάνου Καμ­μέ­νου προ­σω­πι­κά δεν μπορώ να την πα­ρα­κο­λου­θή­σω. Όπως εξάλ­λου και του κ. Λε­βέ­ντη, για να μην πα­ρα­λεί­που­με τα αυ­το­νό­η­τα.

-Και ένα τε­λευ­ταίο. Δεν ξέρω πού πρέ­πει να απο­δο­θεί η στάση της Χρυ­σής Αυγής, η οποία χθες είχε ανοι­χτό μέ­τω­πο μο­νά­χα προς τη Νέα Δη­μο­κρα­τία. Με­ρι­κοί έσπευ­σαν να την απο­δώ­σουν σε κά­ποια στρα­τη­γι­κή συ­νεν­νό­η­ση με την κυ­βέρ­νη­ση. Άλλοι, πάλι, στην αγω­νία της ηγε­σί­ας της για την έκ­βα­ση της δι­κα­στι­κής πε­ρι­πέ­τειάς της. Δεν είναι κα­θη­συ­χα­στι­κό πά­ντως το γε­γο­νός ότι σε μια συ­ζή­τη­ση για την κα­τά­στα­ση της δι­καιο­σύ­νης, μο­νά­χα ένας πο­λι­τι­κός αρ­χη­γός -ο Σταύ­ρος Θε­ο­δω­ρά­κης- θυ­μή­θη­κε να επι­κα­λε­στεί την απο­φυ­λά­κι­ση του Ρου­πα­κιά, κο­ρυ­φαία έκ­φρα­ση του αδιε­ξό­δου που, παρά τους δια­ξι­φι­σμού, εξα­κο­λου­θεί να κα­τα­τρύ­χει την ελ­λη­νι­κή δι­καιο­σύ­νη.

kasdaglis.wordpress.com