Η Περιφέρεια επικαλείται 7 λόγους για την ακύρωση της απόφασης με την οποίαν αυξήθηκε ο ΦΠΑ

7 λόγοι για την ακύρωση της Κοινής Υπουρ­γι­κής Από­φα­σης με την οποία καταρ­γή­θη­καν οι μειω­μέ­νοι συντε­λε­στές ΦΠΑ σε 6 μόνο νησιά από την 1η Οκτω­βρίου 2015, προ­βάλ­λο­νται στην προ­σφυγή, που ασκή­θηκε προχθές ενώπιον του ΣτΕ, από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου.

Tην προ­σφυγή υπέβαλε  στο ΣτΕ, η δικη­γο­ρική εται­ρεία «Λαζα­ρά­τος και Συνερ­γά­τες» του κ. Πανα­γιώτη Λαζα­ρά­του, καθη­γητή του Διοι­κη­τι­κού Δικαίου και προ­σο­μοιά­ζει με εκείνη, που υπέβαλε το δικη­γο­ρικό γραφείο με τον δικη­γόρο κ. Αλέ­ξαν­δρο Λυκου­ρέζο, μετά από εντολή του Μυκο­νιάτη επι­χει­ρη­μα­τία κ. Ελευ­θε­ρίου Σικι­νιώτη του Ιωάννη.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου στρέ­φε­ται κατά της υπ΄ αριθμ. ΥΠΟΙΚ 0010707 ΕΞ 2015/29.09.2015 Κοινής Υπουρ­γι­κής Απο­φά­σεως των υπουρ­γών Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης και Οικο­νο­μι­κών, με θέμα: «Στα­διακή κατάρ­γηση των μειώ­σεων των συντε­λε­στών Φ.Π.Α. στα νησιά του Αιγαίου» (ΦΕΚ 2115/ τ. Β΄/30.09.2015) και κατά του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, όπως νομίμως εκπρο­σω­πεί­ται, εν προ­κει­μένω, από τον υπουργό Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης και τον υπουργό Οικο­νο­μι­κών.

Στο κεφά­λαιο της προ­σφυ­γής, που ανα­φέ­ρε­ται στο έννομο συμ­φέ­ρον της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου, για την άσκηση του ένδικου μέσου, ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

Η αιτούσα Περι­φέ­ρεια περι­λαμ­βά­νει κατ’ άρθρο 3 παρ. 3 (περ. ιβ’) του Ν. 3852/2010 τους Νομούς Κυκλά­δων και Δωδε­κα­νή­σου.

Η προ­σβαλ­λο­μένη πράξη αφορά τις νήσους Θήρα, Μύκονο, Νάξο, Πάρο, Ρόδο και Σκιάθο. Εκ των νήσων αυτών, η Νάξος, η Πάρος, η Μύκονος και η Θήρα ανήκουν στο Νομό Κυκλά­δων, η δε Ρόδος στο Νομό Δωδε­κα­νή­σου.

Υπέρ της αιτού­σης Περι­φέ­ρειας συντρέ­χει τεκ­μή­ριο αρμο­διό­τη­τας για τη διοί­κηση όλων των (υπερ)τοπικών υπο­θέ­σεων σε επίπεδο Περι­φέ­ρειας κατ’ άρθρο 102 παρ. 1, εδ. β’ Συντ.

Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 3 παρ. 2 Ν. 3852/2010, η αιτούσα Περι­φέ­ρεια υπο­χρε­ού­ται να σχε­διά­ζει, προ­γραμ­μα­τί­ζει, και υλο­ποιεί σε περι­φε­ρειακό επίπεδο στο πλαίσιο των αρμο­διο­τή­των της πολι­τι­κές που αφορούν μεταξύ άλλων την κοι­νω­νική συνοχή της ιδίας της Περι­φέ­ρειας και ολό­κλη­ρης της Χώρας.

Με πρόδηλο συνεπώς έννομο συμ­φέ­ρον ασκεί­ται η παρούσα αίτηση όσον αφορά τις νήσους Νάξο, Πάρο, Μύκονο, Θήρα και Ρόδο για τους ακό­λου­θους του­λά­χι­στον λόγους:

α. Το ζήτημα της επι­βο­λής αυξη­μέ­νου Φ.Π.Α. και καταρ­γή­σεως των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών στα ανωτέρω νησιά αδια­κρί­τως αφορά τοπικό ζήτημα (υπερ)τοπικής σημα­σίας, ήτοι ζήτημα το οποίο υπερ­βαί­νει το οργα­νω­τικό επίπεδο του Δήμου ή της Περι­φέ­ρειας (πρώην νομαρ­χια­κής αυτο­διοι­κή­σεως), δίχως να απο­τε­λεί (απο­κλει­στικά) ζήτημα της κεντρι­κής διοι­κή­σεως.

β. Τον εν λόγω Φ.Π.Α. είναι υπο­χρε­ω­μένη να κατα­βά­λει και η ίδια η Περι­φέ­ρεια είτε ως προ­μη­θευό­μενη προ­ϊ­ό­ντα υπα­γό­μενα σε αυτόν, είτε κατά την παροχή προς αυτήν σχε­τι­κών υπη­ρε­σιών με οποια­δή­ποτε νομική μορφή και μετά από οποια­δή­ποτε νομική δια­δι­κα­σία.

γ. Οι κάτοι­κοι της Περι­φέ­ρειας για την κοι­νω­νική συνοχή των οποίων η ίδια κατά νόμο μεριμνά, υπο­χρε­ού­νται καθη­με­ρι­νώς στην κατα­βολή του εν λόγω αυξη­μέ­νου Φ.Π.Α.

δ. Λόγοι ακυ­ρώ­σεως που αφορούν ιδιαί­τερα δυσμενή μετα­χεί­ριση των νήσων που ανήκουν στην αιτούσα Περι­φέ­ρεια και που προ­βάλ­λο­νται με βάση την αρχή της ισό­τη­τας και της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, προ­βάλ­λο­νται από την αιτούσα με έννομο συμ­φέ­ρον ιδιαί­τερα άμεσο και ενεστώς έναντι άλλων πλητ­το­μέ­νων από την προ­σβαλ­λο­μένη πράξη.

Στη συνέ­χεια, όπου ανα­φέ­ρε­ται στο δικό­γραφο και η νήσος Σκιάθος, τούτο γίνεται λόγω του αδιαι­ρέ­του της πράξεως, της υφής και της δια­τυ­πώ­σεως των προ­σβαλ­λό­με­νων λόγων».

Με την προ­σφυγή τίθε­νται συνο­πτι­κώς τα ακό­λουθα νομικά ζητή­ματα:

1ον: Το ζήτημα της συμ­φω­νίας της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015 με το άρθρο 78 παρ. 4 του Συντάγ­μα­τος, καθ΄ ο μέρος με την εν λόγω νομο­θε­τική διάταξη δόθηκε εξου­σιο­δό­τηση στους Υπουρ­γούς Εσω­τε­ρι­κών και Διοι­κη­τι­κής Ανα­συ­γκρό­τη­σης και Οικο­νο­μι­κών, προ­κει­μέ­νου από 1.10.2015 να καθο­ρί­σουν κατ΄ ουσίαν τους νέους συντε­λε­στές Φ.Π.Α. σε συγκε­κρι­μένα νησιά, δίχως στο νόμο να περι­λαμ­βά­νε­ται πρό­βλεψη τόσο ως προς το χρονικό σημείο επι­βο­λής των νέων συντε­λε­στών ανά νησί όσο και ως προς τα νησιά του Αιγαίου στα οποία ο νέος αυτός συντε­λε­στής πρό­κει­ται να επι­βλη­θεί.

2ον: Το ζήτημα της ελλεί­ψεως της, κατ΄ άρθρο 43 παρ. 2 του Συντάγ­μα­τος, ειδικής νομο­θε­τι­κής εξου­σιο­δο­τή­σεως προς έκδοση της προ­σβαλ­λο­μέ­νης από­φα­σης.

3ον: Το ζήτημα της συμ­φω­νίας της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015 με τα άρθρα 101 παρ. 4 και 106 παρ. 1 του Συντάγ­μα­τος, καθ΄ ο μέρος με την εν λόγω νομο­θε­τική διάταξη και την κατ΄ εξου­σιο­δό­τηση αυτής προ­σβαλ­λό­μενη Κ.Υ.Α. παρα­βιά­ζε­ται η συνταγ­μα­τι­κώς ορι­ζό­μενη κρατική υπο­χρέ­ωση για την προ­στα­σία και την προ­α­γωγή της οικο­νο­μίας των νησιω­τι­κών και των παρα­με­θό­ριων περιο­χών της Χώρας.

4ον: Το ζήτημα της συμ­φω­νίας της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015 με τα άρθρα 4 παρ. 5 και 78 παρ.1 του Συντάγ­μα­τος, ενόσω με την εν λόγω νομο­θε­τική διάταξη και την κατ΄ εξου­σιο­δό­τηση αυτής προ­σβαλ­λό­μενη Κ.Υ.Α. οι κάτοι­κοι και οι εν γένει απο­λαμ­βά­νο­ντες υπη­ρε­σίες και προ­ϊ­ό­ντα που επι­βα­ρύ­νο­νται με Φ.Π.Α. επί των υπα­γο­μέ­νων στο πεδίο εφαρ­μο­γής της εν λόγω Κ.Υ.Α. νησιών του Αιγαίου, ήτοι της Θήρας, της Μυκόνου, της Νάξου, της Πάρου, της Ρόδου και της Σκιάθου, επι­βα­ρύ­νο­νται δυσα­νά­λογα και κατ΄ άνιση κατα­νομή των δημο­σίων βαρών εν σχέσει προς τους λοιπούς κατοί­κους νησιών, με τους οποίους μέχρι την εφαρ­μογή της προ­κει­μέ­νης νομο­θε­τι­κής δια­τά­ξεως και την έκδοση της προ­σβαλ­λο­μέ­νης ανα­γνω­ρί­ζο­νταν ως τελού­ντες υπό τις αυτές συν­θή­κες.

5ον: Το ζήτημα της συμ­φω­νίας της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015 με τη συνταγ­μα­τι­κώς κατο­χυ­ρω­μένη αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

6ον: Το ζήτημα της ανυ­παρ­ξίας αιτιο­λο­γίας της προ­σβαλ­λο­μέ­νης πράξεως, καθ΄ όσον από κανένα στοι­χείο δεν προ­κύ­πτουν τα κρι­τή­ρια και οι λόγοι για τους οποίους τα συγκε­κρι­μένα έξι (6) νησιά εντά­χθη­καν στην «πρώτη ομάδα» νησιών της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015.

7ον: Το ζήτημα της συμ­φω­νίας της παρα­γρά­φου 3 της υπο­πα­ρα­γρά­φου Δ.2 της παρα­γρά­φου Δ του άρθρου 2 του Ν. 4336/2015 με τις δια­τά­ξεις της Οδηγίας 2006/112/ΕΚ που αφορά το κοινό σύστημα Φόρου Προ­στι­θέ­με­νης Αξίας στην Ευρω­παϊκή Ένωση.

Σημειώ­νε­ται ότι προ­σφυγή κατά της κατάρ­γη­σης των μειω­μέ­νων συντε­λε­στών στα νησιά κατέ­θεσε στο Σ.τ.Ε. μετά τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο Νάξου και ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Σύρου.