Ηρθη και το τελευταίο εμπόδιο για τα αποτεφρωτήρια νεκρών

Στην ολο­κλή­ρω­ση του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου που είναι απα­ραί­τη­το για την ίδρυ­ση απο­τε­φρω­τη­ρί­ων νε­κρών στην Ελ­λά­δα προ­χώ­ρη­σε το υπουρ­γείο Πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Μά­λι­στα, χάρη σε μια τρο­πο­ποί­η­ση της νο­μο­θε­σί­ας που έγινε πέ­ρυ­σι, τα απο­τε­φρω­τή­ρια «απο­δε­σμεύ­θη­καν» χω­ρι­κά από τα νε­κρο­τα­φεία και πλέον η εγκα­τά­στα­σή τους είναι πολύ ευ­κο­λό­τε­ρη. Το μο­να­δι­κό «εμπό­διο» στη νο­μο­θε­σία είναι ότι δι­καί­ω­μα ίδρυ­σης απο­τε­φρω­τη­ρί­ου νε­κρών εξα­κο­λου­θούν να έχουν μόνο οι δήμοι, οι οποί­οι έως σή­με­ρα δεν έχουν απο­δει­χθεί ιδιαί­τε­ρα αν­θε­κτι­κοί στις αντι­δρά­σεις της Εκ­κλη­σί­ας και ακραί­ων θρη­σκευ­τι­κών κύ­κλων.

Η από­φα­ση, την οποία υπο­γρά­φει ο υπουρ­γός Πε­ρι­βάλ­λο­ντος Πάνος Σκουρ­λέ­της, αφορά στη δια­δι­κα­σία πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης των Κέ­ντρων Απο­τέ­φρω­σης Νε­κρών (ή οστών), ολο­κλη­ρώ­νο­ντας το θε­σμι­κό πλαί­σιο. Οι μο­νά­δες αυτές υπό­κει­νται στη δια­δι­κα­σία των «πρό­τυ­πων πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών δε­σμεύ­σε­ων».

Η απο­τέ­φρω­ση επε­τρά­πη στη χώρα μας το 2006, πε­ρί­που… έναν αιώνα αρ­γό­τε­ρα από τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ευ­ρω­παϊ­κές χώρες (εν­δει­κτι­κά Βρε­τα­νία 1884, Γαλ­λία 1887, Γερ­μα­νία 1934, Ισπα­νία 1945). Ωστό­σο, δεν μπο­ρού­σε να εφαρ­μο­στεί όσο η πο­λι­τεία δεν εξει­δί­κευε τους όρους ίδρυ­σης ενός απο­τε­φρω­τη­ρί­ου. Οπερ εγέ­νε­το τε­λι­κά το 2010, με μια από­φα­ση που ρύθ­μι­σε τε­χνι­κού χα­ρα­κτή­ρα ζη­τή­μα­τα. Μέσα από αυτή τη δια­δι­κα­σία, όμως, ετέθη ως όρος η γειτ­νί­α­σή τους με νε­κρο­τα­φείο, κάτι που υπο­νό­μευ­σε εκ νέου την υπό­θε­ση. Πε­ραι­τέ­ρω, η αλ­λα­γή της νο­μο­θε­σί­ας περί πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής αδειο­δό­τη­σης το 2011 έκανε εκ νέου απα­ραί­τη­τη την εξει­δί­κευ­ση των πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών πε­ριο­ρι­σμών. Το 2014, ένας νόμος (Ν. 4277) ήρε τον πε­ριο­ρι­σμό περί νε­κρο­τα­φεί­ων, ορί­ζο­ντας ότι τα απο­τε­φρω­τή­ρια μπο­ρούν να χω­ρο­θε­τη­θούν σχε­δόν πα­ντού, εκτός από πε­ριο­χές κα­τοι­κί­ας.

Πα­ρέ­μει­νε, όμως, ένας άλλος πε­ριο­ρι­σμός: η ίδρυ­ση και λει­τουρ­γία των απο­τε­φρω­τη­ρί­ων επι­τρέ­πε­ται μόνο από τους δή­μους (ή τα νο­μι­κά τους πρό­σω­πα). Στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν, αρ­κε­τοί δήμοι, όπως οι Αθη­ναί­ων, Θεσ­σα­λο­νί­κης, Βόλου, Μαρ­κό­που­λου και άλλοι, έχουν προ­σπα­θή­σει να ιδρύ­σουν απο­τε­φρω­τή­ριο, αλλά οι προ­σπά­θειές τους δεν έχουν ευο­δω­θεί λόγω της έντο­νης αντί­δρα­σης της Εκ­κλη­σί­ας.

Μο­να­δι­κή λύση για όποιον επι­θυ­μεί να απο­τε­φρω­θεί μετά θά­να­τον είναι η απο­στο­λή της σορού στο εξω­τε­ρι­κό. Ο πλη­σιέ­στε­ρος δια­θέ­σι­μος χώρος βρί­σκε­ται στη Σόφια της Βουλ­γα­ρί­ας και είναι ιδιω­τι­κός. «Αν η πο­λι­τεία είχε επι­τρέ­ψει να ιδρύ­σουν ιδιώ­τες απο­τε­φρω­τή­ρια, όπως γί­νε­ται σε όλη την Ευ­ρώ­πη, το θέμα θα είχε λυθεί εδώ και μία δε­κα­ε­τία», λέει ο κ. Νίκος Κυ­ρια­κί­δης, ιδιο­κτή­της γρα­φεί­ου τε­λε­τών. «Οι απο­στο­λές σορών στη Βουλ­γα­ρία δεν έχουν μειω­θεί λόγω κρί­σης – αντί­θε­τα, έχουν μειω­θεί τα αι­τή­μα­τα για τέ­λε­ση εξό­διου ακο­λου­θί­ας από ιερέα πριν από την απο­στο­λή της σορού». Το κό­στος μιας απο­τέ­φρω­σης στη Βουλ­γα­ρία ξε­κι­νά­ει από 1.900 ευρώ.

Κα­θη­με­ρι­νή