“Στοχάσου και αρκεί”- Η διακήρυξη του κόμματος του Αλ.Παπαδόπουλου

Οι 12 θεμε­λιώ­δεις αρχές του νέου Δημο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος του Αλέκου Παπα­δό­που­λου περι­λαμ­βά­νο­νται στο Σχέδιο Δια­κή­ρυ­ξης όπου επι­ση­μαί­νε­ται πως ο αγώνας πρέπει κυρίως να δοθεί «στο κρίσιμο ζήτημα του μετα­σχη­μα­τι­σμού της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας από ένα αντι­πα­ρα­γω­γικό και παρα­σι­τικό μόρφωμα, υπο­τε­λές στο πελα­τειακό κράτος και τον παλαιο­κομ­μα­τι­σμό, σε μία χει­ρα­φε­τη­μένη και αυτό­νομη κοι­νω­νική συλ­λο­γι­κό­τητα, δημο­κρα­τική, παρα­γω­γική και δημιουρ­γική, τόσο στο οικο­νο­μικό πεδίο όσο, κυρίως, στο πνευ­μα­τικό»

Ολό­κληρη η δια­κή­ρυξη

Στο­χά­σου και αρκεί (από τον πρόλογο στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ)

1. Αντι­κρί­ζουμε την αλήθεια για την κρίση

Ζώντας τη βαθειά κρίση στην οποία βρί­σκε­ται σήμερα η χώρα και τους θανά­σι­μους κιν­δύ­νους που την αγγί­ζουν, εμείς, πολίτες από διά­φο­ρες περιο­χές της Ελλάδας, δια­φο­ρε­τικά επαγ­γέλ­ματα, κοι­νω­νι­κές τάξεις και ηλι­κια­κές γενιές, απο­φα­σί­ζουμε να ενώ­σουμε τις δυνά­μεις μας για να συγκρο­τή­σουμε το Δημο­κρα­τικό Κόμμα, με σκοπό να αγω­νι­στούμε συντο­νι­σμένα και απο­τε­λε­σμα­τικά για την υπέρ­βαση αυτής της παρακ­μια­κής κατά­στα­σης, την κατα­πο­λέ­μηση των χρόνιων παθο­γε­νειών που τη δημιούρ­γη­σαν και την απο­τροπή των απειλών που ορθώ­νο­νται για το μέλλον του Ελλη­νι­σμού. Να δούμε κι επι­τέ­λους να πούμε την αλήθεια: Για την Ελλάδα και τους Έλληνες, ο χρόνος έχει από πολλού εξα­ντλη­θεί και μαζί τέλειω­σαν τα ψέματα.

Πολλοί πιστεύ­ουν ότι η πολύ­πλευρη κρίση που βιώ­νουμε σημα­το­δο­τεί απλώς το τέλος της μετα­πο­λί­τευ­σης. Πεποί­θησή μας, όμως, είναι ότι έκλεισε συνο­λικά η πρώτη περί­ο­δος της νεό­τε­ρης ιστο­ρίας μας. Είναι εκείνη που ουσια­στικά άρχισε με την ναυ­μα­χία του Ναυα­ρί­νου και την ίδρυση του Ελλη­νι­κού Κράτους. Ενας ιστο­ρι­κός κύκλος συμπλη­ρώ­θηκε, εξα­ντλή­θηκε, για να μας φτάσει στην αφε­τη­ρία μιας νέας εποχής.

Τα τελευ­ταία χρόνια, η τομή που έχει συντε­λε­στεί είναι βαθειά. Κατάρ­ρευ­σαν μύθοι, ιδε­ο­λη­ψίες, μέθοδοι και πρα­κτι­κές που συγκρο­τού­σαν το ίδιο κυρί­αρχο εθνικό αφήγημα με πολλές παραλ­λα­γές και μετα­μορ­φώ­σεις. Φτά­νουμε έτσι να μιλή­σουμε όχι απλώς για την ανα­γκαιό­τητα μιας νέας μετα­πο­λί­τευ­σης, υπο­κα­τά­στα­του της κατα­θλι­πτι­κής που ξέμεινε στα δεκα­νί­κια της, αλλά για την μείζονα πολι­τική ανα­τροπή μετά από 200 χρόνια ελεύ­θε­ρου βίου, που θα δώσει νέο κράτος, δια­φο­ρε­τι­κές δομές και και­νούρ­γιο περιε­χό­μενο στον εθνικό βίο.

Το 2021 που συμπλη­ρώ­νο­νται 200 χρόνια από την Ελλη­νική Επα­νά­σταση, πρέπει να τα γιορ­τά­σει μια Νέα Ελλάδα.

Επαγ­γελ­λό­μα­στε, λοιπόν, μια ρήξη που εκτεί­νε­ται όχι μόνον στον περιο­ρι­σμένο χρόνο της μετα­πο­λί­τευ­σης, για το κλεί­σιμο του κύκλου της οποίας αρέ­σκο­νται να μιλούν πολλοί, αλλά σε απόλυτο βάθος, υπερ­κα­λύ­πτο­ντας τους δύο αιώνες της εθνικής παλι­νόρ­θω­σης, με φιλο­δο­ξία να επα­να­νι­χνευ­θούν οι αφε­τη­ρίες και να επα­να­προσ­διο­ρι­σθούν ιδε­ο­λο­γή­ματα και πρα­κτι­κές.

Πρό­κει­ται για μια δημο­κρα­τική ανάταση που θέλουμε να μας οδη­γή­σει προς ένα νέο δικό μας Ναυα­ρίνο, μια και­νούρ­για ιστο­ρική πορεία και ένα δια­φο­ρε­τικό ιστο­ρικό κεφά­λαιο απαρχή μιας εθνικής ανα­δη­μιουρ­γίας.

Καλούμε όσους συναι­σθά­νο­νται την ανάγκη ενός τέτοιου εγχει­ρή­μα­τος να στοι­χη­θούν γύρω από ένα ρηξι­κέ­λευθο πολι­τικό αφήγημα, που θα δίνει πρω­τεύ­ουσα σημασία στο τι πρέπει να γίνει και δευ­τε­ρεύ­ουσα στο τι έγινε, αλλά θα αξιο­ποιεί την «ιστο­ρική μνήμη» του λαού μας.

Η στό­χευσή μας προ­ϋ­πο­θέ­τει συν­δυα­σμό ορά­μα­τος και ρεα­λι­σμού, αλλά πάνω απ’ όλα πει­σμώδη βούληση για σύγκρουση, ρήξεις και ανα­τρο­πές. Είναι νοο­τρο­πίες που οφεί­λουν να εκλεί­ψουν, λαϊ­κι­στές και δημα­γω­γοί που επι­βάλ­λε­ται να παρα­γκω­νι­σθούν, παθο­γέ­νειες που είναι ανάγκη ν’ ανα­στρα­φούν, αγκυ­λώ­σεις που πρέπει να ξεπε­ρα­σθούν.

2. Εντο­πί­ζουμε τις παθο­γέ­νειες του παρελ­θό­ντος

Η απόφασή μας για την δημιουρ­γία ενός νέου κόμ­μα­τος προ­κύ­πτει, σε μεγάλο βαθμό, από τη συνει­δη­το­ποί­ηση ότι το πολι­τικό πρό­βλημα της χώρας είναι ο γεν­νή­τωρ του οικο­νο­μι­κού της προ­βλή­μα­τος. Το υφι­στά­μενο πολι­τικό σύστημα και τα υπάρ­χο­ντα κόμματα δεν είναι σε θέση να αντα­πο­κρι­θούν στις απαι­τή­σεις των καιρών, όχι μόνο διότι έλκουν την κατα­γωγή τους από το παλαιο­κομ­μα­τικό παρελ­θόν της χώρας, αλλά και διότι ευθύ­νο­νται απο­λύ­τως για τα δεινά της. Είναι αυτά που έπαιξαν τον καθο­ρι­στικό ρόλο για την εμφά­νιση και κορύ­φωση της παρού­σας κρίσης, χωρίς να αφί­στα­νται των δικών τους ευθυνών κοι­νω­νι­κές και οικο­νο­μι­κές ομάδες οργα­νω­μέ­νων συμ­φε­ρό­ντων. Σε οποια­δή­ποτε περί­πτωση, οι δυσλει­τουρ­γίες και οι παθο­γέ­νειες της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας είναι συνυ­φα­σμέ­νες με την καθο­λική επι­κρά­τηση του λαϊ­κι­σμού στη λει­τουρ­γία του παρα­δο­σια­κού πολι­τι­κού συστή­μα­τος και την πολι­τική φυσιο­γνω­μία των παλαιών κομ­μά­των, τα οποία ως εκ τούτου όχι μόνο αδυ­να­τούν να προ­σφέ­ρουν διέξοδο και λύσεις, αλλά επι­τεί­νουν τα αδιέ­ξοδα και πολ­λα­πλα­σιά­ζουν τα προ­βλή­ματα. Πολύ χει­ρό­τερα, επειδή δεν μπορούν να προ­σφέ­ρουν έναν ορί­ζο­ντα για το μέλλον, επι­στρέ­φουν στο παρελ­θόν δημιουρ­γώ­ντας συν­θή­κες διχα­σμού μέσα στο λαό μας.

Εάν δεν θέλουμε να εμπαί­ζουμε αυτο­ε­μπαι­ζό­με­νοι, τελικά η βάναυση χρε­ω­κο­πία που βιώ­νουμε ως χώρα και ως πολίτες δεν είναι μονο­διά­στατη. Και δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται απλώς με όρους οικο­νο­μι­κής κατο­λί­σθη­σης, που είναι τελικά το παρά­γωγο παρακ­μιακό σύμ­πτωμα. Η πραγ­μα­τική χρε­ω­κο­πία είχε συντε­λε­σθεί πολύ πριν, ως κακο­ή­θης και σε μετά­σταση νεο­πλα­σία, η οποία απο­σά­θρωσε τους όποιους θεσμούς διέθετε η χώρα, τις περιο­ρι­σμέ­νες έστω δια­δι­κα­σίες και κανόνες που διέθετε και προ­πά­ντων το πολι­τικό ήθος.

Βασικοί και αυτο­νό­η­τοι στόχοι, όπως δια­φύ­λαξη της εθνικής κυριαρ­χίας, δημο­κρα­τική συμπε­ρι­φορά, παρα­γω­γι­κό­τητα για βιώσιμη οικο­νο­μία, παιδεία για ανά­πτυξη και πολι­τι­σμό, δια­μόρ­φωση κοι­νω­νι­κής συνοχής, προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος και της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, έχουν φανεί ανυ­πέρ­βλη­τοι για το υπάρχον πολι­τικό σύστημα, το οποίο αδυ­να­τεί να δια­μορ­φώ­σει έστω ορι­σμέ­νες υπο­φερ­τές προ­ο­πτι­κές για την κοι­νω­νία μας.

3. Ανα­ζη­τούμε ένα ζωογόνο κλίμα

Σε μια τέτοια ιστο­ρική καμπή και συνάμα περίοδο μεγάλων ανα­τρο­πών, η χάραξη πολι­τι­κής δεν μπορεί να βασί­ζε­ται μόνο σε τεχνο­κρα­τικά κρι­τή­ρια, αλλά πρέπει κυρίως να επι­στρα­τεύει τον συναι­σθη­μα­τικό παρά­γο­ντα. Είναι το πνευ­μα­τικό και ιδε­ο­λο­γικό υπό­βα­θρο το οποίο κινεί συλ­λο­γι­κές συνει­δή­σεις που καθο­δη­γούν και εμπνέ­ουν. Είναι η έννοια του ηθικού χρέους, η πίστη που ορίζει ένα σκοπό, τελικά η αφύ­πνιση ενός λαού που οδηγεί στην Μεγάλη Αλλαγή.

Θα ανα­ζη­τή­σουμε τα στοι­χεία για την ανα­τροπή και το άνοιγμα μια νέας ιστο­ρι­κής περιό­δου στις νησίδες της αρετής που υπάρ­χουν πάντα στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, σε απλούς ανθρώ­πους φύλακες της αντί­στα­σης, σε τόπους και ομάδες όπου εκτρέ­φε­ται η ελπίδα και κυο­φο­ρεί­ται το μέλλον.

Πρό­κει­ται κυρίως για εκείνες τις γενιές που νοιώ­θουν πως όσα συμ­βαί­νουν σήμερα στη χώρα δεν τους αφορούν, γιατί δεν συμ­βά­λουν στην οικο­δό­μηση του μέλ­λο­ντός τους. Είναι η περί­πτωση ολό­κλη­ρων κατη­γο­ριών νέων ανθρώ­πων από το σύνολο του πολι­τι­κο­κοι­νω­νι­κού φάσμα­τος, του χώρου εργα­σίας, του επι­χει­ρη­μα­τι­κού τομέα, του επι­στη­μο­νι­κού πεδίου, που μπορούν να στο­χά­ζο­νται και να κρίνουν ορθά, να δρουν και να πράτ­τουν με ευθυ­κρι­σία και ορθο­γνω­μία και ακόμη να ορα­μα­τί­ζο­νται ελεύ­θερα. Είναι κυρίως αυτοί που θα οδη­γή­σουν μετά από 200 χρόνια ελεύ­θε­ρου βίου τη χώρα σε μια νέα Ελλη­νική Άνοιξη.

Ταυ­τό­χρονα, έχοντας εισέλ­θει για τα καλά στον 21ο αιώνα, έχει γίνει φανερή η ανάγκη μιας νέας κοινωνικής-πολιτικής-οικονομικής «ατζέ­ντας» και για τη δική μας χώρα, που, όπως στα περισ­σό­τερα από τα υπό­λοιπα ευρω­παϊκά κράτη, θα εισάγει στο δημόσιο διάλογο και τις πολι­τι­κές απο­φά­σεις τα θέματα-προκλήσεις ενός μέλ­λο­ντος που έχει αρχίσει να γίνεται παρόν. Όσο κι αν περι­στρε­φό­μα­στε τα τελευ­ταία χρόνια, τελικά ομφα­λο­σκο­πώ­ντας, γύρω από την ιδιαί­τερη κρίση της χώρας, φαι­νό­μενα και σοβαρές τάσεις της εποχής, όπως είναι η παγκο­σμιο­ποί­ηση της οικο­νο­μίας, η διάδοση των νέων τεχνο­λο­γιών στην πλη­ρο­φο­ρία και επι­κοι­νω­νία, η αλμα­τώ­δης ανά­πτυξη των βιο-επιστημών, η γενί­κευση της οικο­λο­γι­κής κρίσης, τα μεγάλα μετα­να­στευ­τικά ρεύματα της εποχής, οι ευρύ­τε­ρες εξε­λί­ξεις στην Eυρωπαϊκή Ενωση και την Ευρω­ζώνη, η ανα­ζή­τηση μιας νέας αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας για την ευρω­παϊκή οικο­νο­μία και ενός ανα­νε­ω­μέ­νου «ευρω­παϊ­κού κοι­νω­νι­κού μοντέ­λου», η εκ των πραγ­μά­των ανα­γκαία στροφή στη βιώσιμη ανά­πτυξη, η πολυ­φυ­λε­τική και πολυ­πο­λι­τι­σμική σύνθεση που αρχίζει να χαρα­κτη­ρί­ζει τα εθνικά κράτη της Eυρώπης και τέλος η συζή­τηση για το ίδιο το μέλλον της Ευρώπης στο πλαίσιο της Παγκό­σμιας Κοι­νό­τη­τας, είναι ζωτικά θέματα του καιρού μας, που όχι μόνο δεν επι­σκιά­ζο­νται από τα όσα συμ­βαί­νουν στο εσω­τε­ρικό μας, αλλά τα συμπλη­ρώ­νουν και σε μεγάλο βαθμό τα υπερ­βαί­νουν.

4. Πηγαί­νουμε από το παλιό στο και­νούρ­γιο

Είναι εμφανές σε κάθε υγιώς σκε­πτό­μενο Έλληνα πολίτη πως η ανα­νέ­ωση της πολι­τι­κής ζωής του τόπου και η ουσιώ­δης συμβολή στην προ­σπά­θεια αλλαγής πορείας για την χώρα μπορεί να τρο­φο­δο­τη­θεί μόνον από δυνά­μεις που δεν τις συνδέει τίποτε με τον λαϊ­κι­σμό, τον παλαιο­κομ­μα­τι­σμό, τους υπάρ­χο­ντες κομ­μα­τι­κούς μηχα­νι­σμούς και τα ποι­κι­λώ­νυμα κοινωνικο-οικονομικά τους ερεί­σματα. Από δυνά­μεις που μπορούν να συμ­βάλ­λουν στην εξυ­γί­ανση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος, και επι­πλέον, μπορούν και θέλουν να ενώσουν, όχι να διχά­σουν.

Η παρούσα κρίση οφεί­λε­ται στο γεγονός ότι συνο­λικά ο τρόπος οργά­νω­σης της οικο­νο­μίας και της κοι­νω­νίας μας, όχι μόνον τις πρό­σφα­τες δεκα­ε­τίες αλλά ήδη από τον β’ παγκό­σμιο πόλεμο, εξε­λίσ­σει τις αντι­νο­μίες και ανι­σορ­ρο­πίες, για να φτάσει τα τελευ­ταία χρόνια σε μια δρα­μα­τική κορύ­φωση. Η μετα­πο­λί­τευση, απο­κα­τέ­στησε τη Δημο­κρα­τία, πλην όμως η ελλη­νική κοι­νω­νία δεν είχε την εμπει­ρία να δια­χει­ρι­στεί κατά τρόπο απο­τε­λε­σμα­τικό τις νέες δυνα­τό­τη­τες που απέ­κτησε μέσα σ’ αυτήν. Και αντί της δημιουρ­γίας συν­θη­κών ισο­νο­μίας μέσω κατάρ­γη­σης των προ­νο­μίων των μειο­ψη­φιών και οικο­δό­μη­σης μίας νέας πραγ­μα­τι­κό­τη­τας σε στέρεες βάσεις, το μετα­πο­λι­τευ­τικό πολι­τικό σκηνικό θεώρησε ότι η ισο­νο­μία και η κοι­νω­νική δημο­κρα­τία είναι δυνατόν να προ­κύ­ψουν από την απλή, στα­διακή επέ­κταση στο σύνολο του κοι­νω­νι­κού σώματος των προ­νο­μίων που προη­γου­μέ­νως απο­λάμ­βα­ναν οι ολίγοι προ­νο­μιού­χοι του μετεμ­φυ­λια­κού κράτους.

Έτσι, όμως, δημιουρ­γή­θηκε μία νέα ασυμ­με­τρία: πάνδημα προ­νό­μια χωρίς παρα­γω­γικό αντί­κρι­σμα και υπο­στή­ριξη από την πραγ­μα­τική ελλη­νική οικο­νο­μία. Η κρίση που βιώ­νουμε σήμερα στην Ελλάδα σημα­το­δο­τεί, συνεπώς, το τέλος της ανώ­μα­λης μετα­πο­λε­μι­κής περιό­δου, συμπε­ρι­λαμ­βα­νό­με­νης και της μετα­πο­λί­τευ­σης, περιό­δου στην οποία ουδέ­ποτε υπήρξε αυτό που είναι το κύριο χαρα­κτη­ρι­στικό της αλη­θι­νής δημο­κρα­τίας: ισο­ζύ­γιο μεταξύ των δικαιω­μά­των και των υπο­χρε­ώ­σεων των πολιτών. Η απο­κα­τά­σταση αυτού ακριβώς του ισο­ζυ­γίου και μόνο μπορεί να επι­τρέ­ψει την υπέρ­βαση της κρίσης και την στε­ρέ­ωση της πολι­τι­κής και οικο­νο­μι­κής Δημο­κρα­τίας στη χώρα μας με κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, ισο­νο­μία και ισο­πο­λι­τεία.

5. Εμπο­δί­ζουμε η κρίση να επη­ρε­ά­σει την εθνική ανε­ξαρ­τη­σία και την εδαφική ακε­ραιό­τητα

H απώλεια οικο­νο­μι­κής κυριαρ­χίας μιας χώρας, όπως αυτή που βιώ­νουμε τα τελευ­ταία χρόνια με την κρίση, μπορεί να δημιουρ­γή­σει αρνη­τι­κές συνέ­πειες και για τη γενι­κό­τερη εθνική κυριαρ­χία της. Ο κίν­δυ­νος αυτός υφί­στα­ται τώρα για την εθνική ανε­ξαρ­τη­σία και τη γεω­πο­λι­τική ακε­ραιό­τητα της Ελλάδας.

Η χώρα μας βρί­σκε­ται σε μια κρίσιμη γεω­πο­λι­τική περιοχή, στο γεω­γρα­φικό μεταίχ­μιο μεταξύ Δύσης και Ανα­το­λής. Το στοι­χείο αυτό απο­τε­λεί μεν πλε­ο­νέ­κτημα, αλλά συνάμα και πρό­βλημα, καθώς η Ελλάδα έχει συχνά βρεθεί μεταξύ αντι­τι­θέ­με­νων συνα­σπι­σμών οικο­νο­μι­κών και γεω­πο­λι­τι­κών συμ­φε­ρό­ντων, έως και πολι­τι­σμών. Μακριά από μονο­μα­νίες και θεωρίες ότι ο ελλη­νι­σμός είναι στο επί­κε­ντρο συνο­μω­σιών σκο­τει­νών δυνά­με­νων, μια αντι­κει­με­νική θεώρηση των πραγ­μά­των πείθει κάθε ψύχραιμο παρα­τη­ρητή ότι η Ελλάδα υπο­χρε­ού­ται, από τη γεω­πο­λι­τική θέση της, να έχει ως δια­χρο­νική προ­τε­ραιό­τητα μια πολυ­διά­στατη πολι­τική εθνικής ασφά­λειας και άμυνας, η οποία πρέπει να εκτεί­νε­ται σε πολλά επίπεδα: στρα­τιω­τικό, διπλω­μα­τικό, πολι­τικό, οικο­νο­μικό, ιδε­ο­λο­γικό.

Γνω­ρί­ζουμε ότι η χώρα μας είναι πλέον υπο­χρε­ω­μένη να πορεύ­ε­ται σε μια παγκο­σμιο­ποι­η­μένη πραγ­μα­τι­κό­τητα, με ανα­πό­φευ­κτη όσμωση λαών και πολι­τι­σμών, με μετα­κι­νή­σεις πλη­θυ­σμών και ενίοτε με συγκρού­σεις πολι­τι­σμι­κών ρευ­μά­των έως και θρη­σκευ­τι­κών αντι­λή­ψεων. Είμαστε οπαδοί μιας Ελλάδας πνευ­μα­τικά ανοι­κτής, σε διαρκή συνο­μι­λία με τον πλούτο των άλλων πολι­τι­σμών. Όμως, αυτό ταυ­τό­χρονα σημαί­νει δια­τή­ρηση απα­ρα­βί­α­στων συνόρων και δικαί­ωμα του ελλη­νι­κού έθνους να αυτο­προσ­διο­ρί­ζε­ται και να ορίζει την πορεία του στον χώρο και στον χρόνο της ιστο­ρίας, δηλαδή να δια­μορ­φώ­νει και να περι­φρου­ρεί την συλ­λο­γική ταυ­τό­τητά του και τις αξίες του. Συνε­πά­γε­ται, επίσης, την εφαρ­μογή, σε εθνικό επίπεδο και όπου είναι εφικτό από κοινού με τους εταί­ρους μας στην ΕΕ, μιας μετα­να­στευ­τι­κής πολι­τι­κής που επι­τρέ­πει την αφο­μοί­ωση όσων ανθρώ­πων από άλλες χώρες μπορούν να ζήσουν στη χώρα μας, στα πλαίσια μια γόνιμης πολυ­φυ­λε­τι­κό­τη­τας και πολυ­πο­λι­στι­σμι­κό­τη­τας, αλλά και τον έλεγχο των μετα­να­στευ­τι­κών και προ­σφυ­γι­κών ροών σε επίπεδα δια­χει­ρί­σιμα από το κράτος και την κοι­νω­νία.

6. Δια­μορ­φώ­νουμε στρα­τη­γική αντί­ληψη για την Ευρώπη και τον Κόσμο

Η συμ­με­τοχή της χώρας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ απο­τε­λεί τις δύο στα­θε­ρές της εξω­τε­ρι­κής μας πολι­τι­κής. Σκοπός της συμ­με­το­χής μας σ’ αυτούς τους διε­θνείς οργα­νι­σμούς είναι, αφενός να προ­ω­θούμε με τον απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερο δυνατό τρόπο την επί­τευξη των θεμε­λιω­δών εθνικών μας στόχων και αφε­τέ­ρου να προ­ά­γουμε τις συλ­λο­γι­κές αξίες του ευρω­παϊ­κού και δυτικού πολι­τι­σμού. Χωρίς να υπο­τάσ­σουμε, τους στόχους και την πολι­τική εθνικής άμυνας και ασφά­λειας της χώρας μας σε επι­μέ­ρους σκο­πι­μό­τη­τες των δύο οργα­νι­σμών, εργα­ζό­μα­στε για να συν­δια­μορ­φώ­σουμε με τους εταί­ρους μας μια πορεία της διε­θνούς κοι­νω­νίας προς εξε­λιγ­μέ­νες δομές δημο­κρα­τίας, περισ­σό­τερη ευη­με­ρία και στα­θε­ρο­ποι­η­μένη συλ­λο­γική ασφά­λεια στην Ευρώπη και τον κόσμο. Ιδιαί­τερη σημασία έχει η συστρά­τευση της Eλλάδας με εκείνες τις δυνά­μεις που αγω­νί­ζο­νται στην EE για τη μεγα­λύ­τερη ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση, με το στα­διακό μετα­σχη­μα­τι­σμό της Ένωσης σε πραγ­μα­τική πολι­τική και οικο­νο­μική ομο­σπον­δία.

Στον εγγύς γεω­πο­λι­τικό μας χώρο, προ­σβλέ­πουμε σε ειρη­νική και αρμο­νική συνύ­παρξη με τα γει­το­νικά μας κράτη. Πιστεύ­ουμε ότι μια ειρη­νική και φιλική συνύ­παρξη δεν μπορεί να στη­ρι­χθεί σε τίποτε άλλο παρά στον αμοι­βαίο σεβασμό και την τήρηση των κανόνων καλής γει­το­νίας. Η Ελλάδα δεν έχει βλέψεις και επι­βου­λές σε βάρος άλλων χωρών. Ωστόσο, είναι μια χώρα που ιστο­ρικά έχει βρεθεί σε άμυνα απέ­να­ντι σε ηγε­μο­νι­σμούς, επε­κτα­τι­σμούς και αλυ­τρω­τι­σμούς, ορι­σμέ­νοι από τους οποίους επα­να­κά­πτουν στην περιοχή της. Η εγρή­γορση που απαιτεί αυτή η κατά­σταση είναι ένας επι­πλέον λόγος για να βγούμε το ταχύ­τερο από την οικο­νο­μική κρίση που μας εξα­σθε­νεί όχι μόνον ως κοι­νω­νία αλλά και ως έθνος.

7. Επι­διώ­κουμε την ανάταξη στη θέση του οφει­λέτη και του ουραγού

Το όραμά μας για την Ελλάδα βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα της σημε­ρι­νής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Στη θέση μιας χώρας εξαρ­τη­μέ­νης από το εξω­τε­ρικό υλικά, πνευ­μα­τικά και ιδε­ο­λο­γικά, ορα­μα­τι­ζό­μα­στε ένα κράτος πλήρως ενσω­μα­τω­μένο στην παγκό­σμια κοι­νό­τητα μεν, αλλά αυτό­νομο, αυτο­δύ­ναμο, με αυτο­πε­ποί­θηση, πρω­το­πόρο και δημιουρ­γικό σε ευρω­παϊκή και παγκό­σμια κλίμακα. Μια χώρα η οποία θα συμ­με­τέ­χει στο διεθνές γίγνε­σθαι ως γενε­σιουρ­γός και πάροχος και­νο­το­μίας, είτε άυλων ιδεών, είτε υλικών προ­ϊ­ό­ντων, είτε πρα­κτι­κών λύσεων, είτε πολι­τι­σμι­κών αξιών. Δεν μπο­ρούμε να συμ­βι­βα­σθούμε με την πραγ­μα­τι­κό­τητα της χώρας μας απλά ως εισα­γω­γέα, αντι­γρα­φέα και απλό κατα­να­λωτή όλων αυτών.

Οι περισ­σό­τε­ρες από τις υπό­λοι­πες ευρω­παϊ­κές κοι­νω­νίες, παρά τα προ­βλή­ματα και τις δικές τους δυσκο­λίες, προ­χω­ρούν οικο­νο­μικά, κοι­νω­νικά, τεχνο­λο­γικά και εμείς μένουμε πίσω, απο­κλί­νο­ντας τα τελευ­ταία χρόνια αντί να συγκλί­νουμε. Κιν­δυ­νεύ­ουμε έτσι να γίνουμε ξανά ο ασθμαί­νων Βαλ­κά­νιος ουραγός της ευρω­παϊ­κής μοίρας. Η ανάταξη της χώρας που θα επι­διώ­ξουμε και με την ίδρυση του κόμ­μα­τός μας απο­σκο­πεί στο να αποβεί η Ελλάδα αυτάρ­κης εταίρος και διεκ­δι­κη­τής ενός πλέον φιλό­δο­ξου ρόλου από εκείνον του ανα­ξιό­πι­στου οφει­λέτη της ευρω­παϊ­κής κοι­νό­τη­τας.

Ένας βασικός λόγος για τη σημε­ρινή μας κατά­σταση είναι η ιστο­ρική παθο­γέ­νεια του νεό­τε­ρου ελλη­νι­σμού, που αδυ­να­τεί να συναρ­θρώ­σει δημιουρ­γικά και επι­τυ­χη­μένα τον παρα­δο­σιακό τρόπο αντί­λη­ψης του κόσμου και οργά­νω­σης της ζωής του, με τις αδή­ρι­τες ανα­γκαιό­τη­τες της σύγ­χρο­νης παγκο­σμιο­ποι­η­μέ­νης οικο­νο­μίας και κοι­νω­νίας. Η ανόρ­θωση του ελλη­νι­σμού, η εξυ­γί­ανση και η ανα­νέ­ωση του έθνους μας είναι πρω­τί­στως μια πνευ­μα­τική πρό­κληση. Μία πρό­κληση για τη δια­μόρ­φωση ενός νέου συλ­λο­γι­κού κοσμοει­δώ­λου, μιας και­νούρ­γιας συλ­λο­γι­κής εθνικής ταυ­τό­τη­τας και νοο­τρο­πίας, στη­ριγ­μέ­νων στα υγιή στοι­χεία της παρά­δο­σης και της ιστο­ρι­κό­τη­τάς μας και απαλ­λαγ­μέ­νων από παρα­δο­σια­κές εθνικές παθο­γέ­νειες και δια­χρο­νικά ελατ­τώ­ματα.

8. Επι­βάλ­λουμε πλήρη χει­ρα­φέ­τηση από την πελα­το­κρα­τία και τον παλαιο­κομ­μα­τι­σμό

¨Ένα πάγιο στοι­χείο στη σύγ­χρονη ιστορία μας που υπο­νο­μεύει ανέ­κα­θεν την πορεία της χώρας προς την πρόοδο και την κοι­νω­νική χει­ρα­φέ­τηση της είναι η πολι­τική πελα­το­κρα­τία. Μέσα από αυτό επι­βιώ­νουν οι πιο νοσηρές πλευρές της παρα­δο­σια­κής ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας. Είναι το φαι­νό­μενο που συντη­ρεί­ται και υπο­στη­ρί­ζε­ται ακόμη και σήμερα από το παλαιο­κομ­μα­τικό σύστημα, την πιο σημα­ντική τρο­χο­πέδη που εμπο­δί­ζει την κοι­νω­νία μας να βαδίσει προς την ανά­πτυξη και την ευη­με­ρία. Το πελα­τειακό κράτος ανα­νε­ώ­θηκε και ενδυ­να­μώ­θηκε στην μετα­πο­λε­μική περίοδο κατα­φέρ­νο­ντας να ενα­γκα­λι­σθεί όλους τους μεί­ζο­νες πολι­τι­κούς σχη­μα­τι­σμούς, από τη δεξιά έως την αρι­στερά. Έχοντας συγ­χω­νευ­θεί μαζί τους, πέτυχε να δημιουρ­γή­σει ένα από τα πιο έντονα φαι­νό­μενα λαϊ­κι­σμού παγκο­σμίως και τελικά να οδη­γή­σει τη χώρα στη σημε­ρινή βαθειά δομική κρίση.

Πιστεύ­ουμε ότι ο αγώνας για την πνευ­μα­τική ανα­γέν­νηση του έθνους πρέπει να δοθεί κυρίως στο κρίσιμο ζήτημα του μετα­σχη­μα­τι­σμού της ελλη­νι­κής κοι­νω­νίας από ένα αντι­πα­ρα­γω­γικό και παρα­σι­τικό μόρφωμα, υπο­τε­λές στο πελα­τειακό κράτος και τον παλαιο­κομ­μα­τι­σμό, σε μία χει­ρα­φε­τη­μένη και αυτό­νομη κοι­νω­νική συλ­λο­γι­κό­τητα, δημο­κρα­τική, παρα­γω­γική και δημιουρ­γική, τόσο στο οικο­νο­μικό πεδίο όσο, κυρίως, στο πνευ­μα­τικό.

Το κεντρικό πρό­βλημα της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας είναι, από κατα­βο­λής του νέου ελλη­νι­κού κράτους, η ισχυρή ασυμ­με­τρία μεταξύ της ισχνής παρα­γω­γι­κής δυνα­τό­τη­τας και του ισχυρού κατα­να­λω­τι­κού εθισμού, των κυρί­αρ­χων, ως επί το πλεί­στον, κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των. Η διαρ­θρω­τική αυτή ανι­σορ­ρο­πία, ιστο­ρικά, μορ­φο­ποιείτο και λει­τουρ­γούσε με ενδιά­μεσο ένα υδρο­κέ­φαλα δομη­μένο, κατα­πιε­στικό, διε­φθαρ­μένο και κυρίως αντι­πα­ρα­γω­γικό κράτος. Ακόμη και σήμερα εκεί βρί­σκε­ται η πηγή των περισ­σό­τε­ρων προ­βλη­μά­των. Για τον λόγο αυτό ένα πολι­τικό κίνημα εθνικής ανα­γέν­νη­σης δεν θα μπο­ρούσε παρά να έχει ως κεντρικό πολι­τικό του στόχο την κατά­λυση του πελα­τεια­κού κράτους και την ποδη­γέ­τηση των μηχα­νι­σμών κοι­νω­νι­κής επι­κυ­ριαρ­χίας και εκμε­τάλ­λευ­σης που εκπο­ρεύ­ο­νται από αυτό. Πολύ περισ­σό­τερο όταν είναι φανερό από την διεθνή εμπει­ρία ότι η υγιής ανά­πτυξη μιας χώρας δεν είναι εφικτή εάν επι­κε­φα­λής της ανα­πτυ­ξια­κής της προ­σπά­θειας δεν βρί­σκε­ται ένα ισχυρό και απο­τε­λε­σμα­τικό επι­τε­λικό κράτος, που βρί­σκε­ται στον αντί­ποδα του πελα­τεια­κού, διε­φθαρ­μέ­νου και παρα­σι­τι­κού μορ­φώ­μα­τος που κατα­δυ­να­στεύει έως και σήμερα την ελλη­νική κοι­νω­νία.

9. Συν­δυά­ζουμε παρα­γω­γική ανόρ­θωση, βιώσιμη ανά­πτυξη και νέο ρόλο του κράτους

Το επι­τε­λικό κράτος που ορα­μα­τι­ζό­μα­στε είναι ένας συλ­λο­γι­κός θεσμός, ο οποίος, αφ’ ενός θα ευνοεί και θα ενι­σχύει τις υγιείς παρα­γω­γι­κές δυνά­μεις και δυνα­τό­τη­τες της χώρας, και, αφ’ ετέρου, θα μεριμνά για την κατο­χύ­ρωση και την εμπέ­δωση συν­θη­κών κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Ένα τέτοιο κράτος μπορεί να διευ­κο­λύ­νει το πέρασμα της Eλλάδας στη «νέα οικο­νο­μία» της γνώσης/και­νο­το­μίας, της ενι­σχυ­μέ­νης αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας και της κοι­νω­νι­κής συνοχής που απο­τε­λεί και τη βασική στρα­τη­γική της ΕΕ από την αρχή του νέου αιώνα.

Σε μια τέτοια στό­χευση, το Δημόσιο δεν μπορεί να είναι παρα­γω­γός αγαθών και υπη­ρε­σιών σε εκεί­νους τους κλάδους όπου ο ιδιω­τι­κός τομέας είναι απο­δε­δειγ­μένο ότι προ­σφέ­ρει τα προ­ϊ­ό­ντα του με οικο­νο­μικά απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τερο και κοι­νω­νικά ωφε­λι­μό­τερο τρόπο. Ως εκ τούτου, ένα επι­τε­λικό κράτος, οφείλει να περιο­ρί­ζει την παρα­γω­γική του δρα­στη­ριό­τητα μόνο σε εκείνα τα αγαθά και υπη­ρε­σίες όπου υπερ­τε­ρεί έναντι του ιδιω­τι­κού τομέα. Οι κλάδοι αυτοί αφορούν τα λεγό­μενα φυσικά μονο­πώ­λια, εκείνα που σχε­τί­ζο­νται με τα δίκτυα κοι­νω­νι­κής ωφε­λείας. Έχοντας υπ’ όψιν μας την ελλη­νική και διεθνή εμπει­ρία θεω­ρούμε ότι το Δημόσιο δεν μπορεί να είναι παρα­γω­γός και πάροχος των υπη­ρε­σιών που δια­κι­νού­νται μέσω των δικτύων κοινής ωφε­λείας παρά μόνο σε ειδικές περι­πτώ­σεις ή με σχήματα Συμπρά­ξεων Δημο­σίου Ιδιω­τι­κού Τομέα (ΣΔΙΤ). Το Δημόσιο, ωστόσο πρέπει να κατέχει και να δια­χει­ρί­ζε­ται εξ ολο­κλή­ρου την υποδομή και τα δίκτυα δια­νο­μής και να ασκεί πλήρως ρυθ­μι­στικό έλεγχο στην αγορά ώστε να μην δημιουρ­γού­νται μονο­πω­λια­κές κατα­στά­σεις εις βάρος των κατα­να­λω­τών.

Η δημιουρ­γία ολο­κλη­ρω­μέ­νου δικτύου υπο­δο­μών στη χώρα για την ομαλή διεκ­πε­ραί­ωση των οικο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών λει­τουρ­γιών της απο­τε­λεί θεμε­λιώδη υπο­χρέ­ωση του ελλη­νι­κού Δημο­σίου. Στην ανάγκη αυτή το κράτος δεν έχει δια­χρο­νικά αντα­πο­κρι­θεί επαρκώς, κυρίως λόγω της ροπής του παλαιο­κομ­μα­τι­σμού προς την υπο­στή­ριξη του παρα­σι­τι­σμού και την παρο­χέ­τευση των δια­θε­σί­μων κον­δυ­λίων για την ικα­νο­ποί­ηση των συμ­φε­ρό­ντων οικο­νο­μι­κών κέντρων, τα οποία εξει­δι­κεύ­τη­καν στη δέσμευση και ποδη­γέ­τηση των ευρω­παϊ­κών πόρων. Επι­πλέον, ο παλαιο­κομ­μα­τι­σμός φρό­ντιζε να ικα­νο­ποιεί με τα χρήματα από την ΕΕ τις κατα­να­λω­τι­κές ανάγκες της πολι­τι­κής του πελα­τείας, παρά να δημιουρ­γεί πραγ­μα­τική ανά­πτυξη για τη χώρα.

Με δεδο­μένη τη στε­νό­τητα επεν­δύ­σι­μων πόρων για έργα υπο­δο­μής αλλά και δράσεων που προ­κα­λούν προ­στι­θέ­μενη αξία στην οικο­νο­μία, το Δημόσιο οφείλει να προ­σεγ­γί­ζει το θέμα χωρίς ιδε­ο­λο­γι­κές αγκυ­λώ­σεις και δογ­μα­τι­σμούς, αξιο­ποιώ­ντας όλες τις δια­θέ­σι­μες μεθό­δους. Σ’ αυτές συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται και οι θεσμοί συνερ­γα­σίας δημό­σιου – ιδιω­τι­κού τομέα, τόσο στο στάδιο της κατα­σκευής όσο και εκμε­τάλ­λευ­σης των υπο­δο­μών.

Η παρα­γω­γική και επι­χει­ρη­μα­τική προ­σπά­θεια στην Ελλάδα συναντά σε κάθε βήμα της εμπόδια εκ μέρους του κράτους. Για την αλλαγή αυτής της κατά­στα­σης απαι­τεί­ται πάταξη της γρα­φειο­κρα­τίας και της δια­φθο­ράς, αλλά και ορι­στική δια­μόρ­φωση ενός στα­θε­ρού, δια­φα­νούς και λογικού φορο­λο­γι­κού συστή­μα­τος.

Σε ό, τι αφορά την παρα­γω­γική ανά­πτυξη της χώρας, δεν την εννο­ούμε με τον τρόπο που επι­τε­λέ­σθηκε μέχρι σήμερα, δηλαδή ως απλώς ποσο­τική μεγέ­θυνση που υπο­βάθ­μισε το περι­βάλ­λον και κατέ­στρεψε σημα­ντικό ποσοστό της ελλη­νι­κής φύσης. Στη σημε­ρινή εποχή, για κάθε εξε­λιγ­μένη κοι­νω­νία η υιο­θέ­τηση μιας «βιώ­σι­μης ανά­πτυ­ξης» απο­τε­λεί βασική συνι­στώσα για την οποιασ­δή­ποτε κοι­νω­νι­κο­οι­κο­νο­μική ανά­πτυξη, ώστε αυτή να συν­δυά­ζε­ται με την προ­στα­σία του περι­βάλ­λο­ντος και την ποιό­τητα της ζωής μας.

Ετσι και για εμάς, παρα­γω­γική ανά­πτυξη και κοι­νω­νι­κός πλούτος σημαί­νει προ­στα­σία, σεβα­σμός και ανα­βάθ­μιση του φυσικού περι­βάλ­λο­ντος. Άλλωστε το ίδιο το περι­βάλ­λον απο­τε­λεί τμήμα του παρα­γω­γι­κού κεφα­λαίου της χώρας, ελά­χι­στα αξιο­ποι­η­μένο έως σήμερα. Υπό το πρίσμα αυτό, μέτρο της επι­τυ­χίας της ανα­πτυ­ξια­κής προ­σπά­θειας είναι η περι­φρού­ρηση και ανα­βάθ­μιση του περι­βάλ­λο­ντος και της ελλη­νι­κής φύσης και πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μίας.

Ακόμη, θεω­ρούμε χρή­σι­μες τις κοι­νο­τι­κές και συνερ­γα­τι­κές μορφές οργά­νω­σης της παρα­γω­γής και ιδιο­κτη­σίας των μέσων παρα­γω­γής. H τάση αυτή σχε­τί­ζε­ται με την ανά­πτυξη διεθνώς του λεγο­μέ­νου «τρίτου πόλου της οικο­νο­μίας», δίπλα σε εκεί­νους της αγοράς και του κράτους.

Έτσι και στην Ελλάδα αντι­με­τω­πί­ζουμε θετικά τέτοιες πρω­το­βου­λίες, οι οποίες μπορούν, δίπλα στο κράτος και τον ιδιω­τικό τομέα, να απο­τε­λέ­σουν έναν εναλ­λα­κτικό πυλώνα της οικο­νο­μίας, υπό την αυστηρή, όμως, προ­ϋ­πό­θεση ότι θα είναι αυτο­δύ­να­μες και οικο­νο­μικά βιώ­σι­μες, χωρίς να επι­διώ­κουν διαρκή επι­δό­τηση από τους φορο­λο­γού­με­νους πολίτες, κατά­σταση που μπορεί να κατα­λή­ξει στην κατά­χρηση της συνε­ται­ρι­στι­κής και κοι­νο­τι­κής ιδέας που βιώσαμε στο παρελ­θόν.

10. Αξιο­ποιούμε τη νέα τεχνο­λο­γία και καινοτομία-Αναπροσανατολίζουμε την Παιδεία

Η έρευνα και ανά­πτυξη νέων τεχνο­λο­γιών απο­τε­λεί στην Ελλάδα μία καχε­κτική πτυχή του παρα­γω­γι­κού και οικο­νο­μι­κού βίου, και αυτό εν πολλοίς αντα­να­κλά­ται στον ασθενή παρα­γω­γικό δυνα­μι­σμό της χώρας. Οι δρα­στη­ριό­τη­τες αυτές πρέπει να απο­τε­λέ­σουν προ­τε­ραιό­τητα σε κάθε πολι­τικό εγχεί­ρημα ανα­πτυ­ξια­κής πνοής. Όχι μόνο διότι τα προ­ϊ­ό­ντα τους απο­τε­λούν εκ των πλέον σημα­ντι­κών εισροών στην παρα­γω­γική δια­δι­κα­σία, αλλά και διότι το υψηλό επι­στη­μο­νικό επίπεδο μίας κοι­νω­νίας απο­τε­λεί αυταξία, υπο­δη­λώ­νο­ντας τον βαθμό της κοι­νω­νι­κής προόδου που έχει επι­τύ­χει.

Στη χώρα μας απαι­τεί­ται μεγα­λύ­τερη προ­ώ­θηση, από αυτή που έχει συμβεί τα τελευ­ταία χρόνια, της «κοι­νω­νίας των πλη­ρο­φο­ριών» και της εκμε­τάλ­λευ­σης των τερα­στίων δυνα­το­τή­των που δημιουρ­γεί για την οικο­νο­μία, την εκπαί­δευση/επι­μόρ­φωση, τη λει­τουρ­γία του κράτους αλλά και την καθη­με­ρινή ζωή των πολιτών. Επίσης, χρειά­ζε­ται ενθάρ­ρυνση και από την πλευρά του κράτους των «επα­να­στά­σεων των βιο­ε­πι­στη­μών» και αξιο­ποί­ηση των απο­τε­λε­σμά­των τους, με παράλ­ληλη ανα­ζή­τηση από κοινού με τους εταί­ρους μας στην EE εκείνων των ρυθ­μί­σεων που απαι­τού­νται προ­κει­μέ­νου οι εν λόγω τεχνο­λο­γι­κές εξε­λί­ξεις να μην ξεφύ­γουν από τον κοι­νω­νικό έλεγχο.

Φυσικά, δεν νοείται άνθηση του επι­στη­μο­νι­κού και τεχνο­λο­γι­κού δυνα­μι­κού της χώρας εάν δεν ανα­διορ­γα­νω­θεί εκ βάθρων ο τομέας της Παι­δείας. Πιστεύ­ουμε, συνεπώς, ότι στο πεδίο αυτό η κοι­νω­νία μας αντι­με­τω­πί­ζει την μεγα­λύ­τερη πρό­κλησή της. Άλλωστε, η μακρο­χρό­νια έκβαση της μάχης για την ανόρ­θωση της χώρας, θα κριθεί, σε τελευ­ταία ανάλυση, στον χώρο της Παι­δείας, ο οποίος πέραν από την συμβολή του στην οικο­νο­μική ανά­πτυξη, σχε­τί­ζε­ται με κάτι ακόμη πιο πρω­ταρ­χικό: είναι, κατά κύριο λόγο, ο χώρος εκείνος που εμπε­ριέ­χει και καθο­ρί­ζει τα δυνα­μικά στοι­χεία που μπορούν να τρο­φο­δο­τή­σουν την πνευ­μα­τική και ηθική ανάταξη της κοι­νω­νίας μας. Για τον λόγο αυτό πιστεύ­ουμε ότι η Παιδεία ως συνώ­νυμο του πολι­τι­σμού και της συλ­λο­γι­κής μας ταυ­τό­τη­τας πρέπει να απο­τε­λέ­σει προ­τε­ραιό­τητα όχι μόνο για το κόμμα μας, ή και για τις άλλες πολι­τι­κές δυνά­μεις, αλλά για κάθε Έλληνα πολίτη.

11. Προ­ω­θούμε νέο μοντέλο κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας, ανα­διορ­γα­νώ­νουμε ριζικά τη Διοί­κηση

Η χώρα λόγω της κρίσης, αλλά και πέραν αυτής, έχει επεί­γουσα ανάγκη για ένα νέο σύστημα κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας των πολιτών της. Κεφα­λαιώ­δης σε αυτό πρέπει να είναι ο ρόλος τους Δημο­σίου. Εν τούτοις, συμ­με­τοχή πρέπει να έχει και ο ιδιω­τι­κός τομέας.

Θεω­ρούμε ότι στην Ελλάδα, όπως και στα υπό­λοιπα κράτη μέλη της EE, πρέπει άμεσα να ανα­ζη­τη­θεί και να εφαρ­μο­στεί ένα «νέο κοι­νω­νικό μοντέλο» που θα βασί­ζε­ται στις εκτυ­λισ­σό­με­νες πανευ­ρω­παϊκά πολι­τι­κές απα­σχό­λη­σης, στην ανα­χαί­τιση της δημο­γρα­φι­κής συρ­ρί­κνω­σης, στις απα­ραί­τη­τες μεταρ­ρυθ­μί­σεις των προ­νοια­κών πολι­τι­κών ώστε να γίνουν βιώ­σι­μες και πιο δίκαιες, καθώς και στην ανά­πτυξη της «κοι­νω­νι­κής ευθύνης» των επι­χει­ρή­σεων.

Σε όλα αυτά, το κράτος πρέπει είναι θεσμός παρα­γω­γής κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης. Και βεβαίως όχι με τον τρόπο που επε­χεί­ρησε να υλο­ποι­ή­σει τον στόχο αυτό το παλαιοκοματικό-πελατειακό σύστημα, μέσω αθρόων διο­ρι­σμών δημο­σίων υπαλ­λή­λων, αλλά με κατάλ­λη­λες πολι­τι­κές οι οποίες αφ’ ενός μεν θα μερι­μνούν για την ύπαρξη θεσμών κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας, ιδιαί­τερα προς όφελος των ανα­ξιο­πα­θού­ντων, αφ’ ετέρου θα προ­ά­γουν το καθε­στώς των ίσων ευκαι­ριών για όλους τους πολίτες στα πλαίσια μίας βιώ­σι­μης οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης, τα οφέλη της οποίας θα δια­χέ­ο­νται σε ευρέα στρώ­ματα του πλη­θυ­σμού. Το συντα­ξιο­δο­τικό σύστημα, το οποίο λει­τουρ­γεί σήμερα ως πηγή μακρο­οι­κο­νο­μι­κής ανι­σορ­ρο­πίας αλλά και διεύ­ρυν­σης των κοι­νω­νι­κών ανι­σο­τή­των, επείγει να μεταρ­ρυθ­μι­στεί με ριζο­σπα­στικό τρόπο ώστε να μετα­σχη­μα­τι­σθεί στο αντί­θετό του, δηλαδή σε ένα όργανο ανα­πτυ­ξια­κής πολι­τι­κής αλλά και κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης.

Προ­κει­μέ­νου να επι­τε­λέ­σει το κράτος τη στρα­τη­γική και κοι­νω­νική του απο­στολή, θα πρέπει η λει­τουρ­γία του και η πρα­κτική του να παρα­μεί­νουν εστια­σμέ­νες στους βασι­κούς του στόχους. Αυτό σημαί­νει ότι απαι­τού­νται αυστη­ροί κανόνες συνταγ­μα­τι­κού χαρα­κτήρα που θα ορίζουν την έκτασή του, το ποσοστό του ΑΕΠ που θα καλύ­πτουν οι δαπάνες του, καθώς και την κατα­στα­τική θέση των δημο­σίων υπαλ­λή­λων. Θα επι­διώ­ξουμε, συνεπώς, την εισα­γωγή συνταγ­μα­τι­κού κανόνα σύμφωνα με τον οποίον οι κρα­τι­κές δαπάνες δεν θα επι­τρέ­πε­ται να ανέρ­χο­νται πάνω από το 40% του ΑΕΠ. Επίσης, με τις ίδιες ρυθ­μί­σεις θα προ­βλέ­πε­ται ότι δημο­σιο­νο­μικά ελλείμ­ματα θα μπορούν να υπάρ­ξουν μόνο σε εξαι­ρε­τι­κές περι­πτώ­σεις και με αυξη­μένη πλειο­ψη­φία της Βουλής. Οι αμοιβές των δημο­σίων υπαλ­λή­λων θα καθο­ρί­ζο­νται με ένα σύνολο κρι­τη­ρίων, στο οποίο θα συμπε­ρι­λαμ­βά­νο­νται η απόδοση και η παρα­γω­γι­κό­τητα των υπη­ρε­σιών και ως σύνολο δεν θα είναι δυνατόν να υπερ­βούν το 8% του ΑΕΠ.

Επεί­γου­σας σημα­σίας είναι, επίσης, το καθήκον της μεταρ­ρύθ­μι­σης του δικα­στι­κού συστή­μα­τος. Οι αργοί ρυθμοί με τους οποίους επι­τυγ­χά­νε­ται η τελε­σι­δι­κία των υπο­θέ­σεων στην ελλη­νική δικαιο­σύνη απο­τε­λεί τόσο τρο­χο­πέδη στην προ­σπά­θεια επί­τευ­ξης ικα­νο­ποι­η­τι­κών οικο­νο­μι­κών επι­δό­σεων, όσο και ένα είδος «άρνησης δικαίου», ειδικά για τα ασθε­νέ­στερα οικο­νο­μικά και κοι­νω­νικά στρώ­ματα, εφ’ όσον η καθυ­στε­ρη­μένη απονομή δικαιο­σύ­νης συχνά συνε­πά­γε­ται κατ’ ουσία φαλ­κί­δευση της δικαιο­σύ­νης.

12. Καλούμε σε κάτι περισ­σό­τερο από ένα νέο κόμμα: Δια­τυ­πώ­νουμε δημο­κρα­τικό κήρυγμα

Οι ιδέες επάνω στις οποίες στη­ρί­ζε­ται η προ­σπά­θειά μας για τη δημιουρ­γία ενός νέου πολι­τι­κού χώρου είναι αυτές του δια­φω­τι­σμού και του καθαρού λόγου, που παρα­μέ­νουν πάντα επί­και­ρες και λει­τουρ­γι­κές. Η προ­σή­λωση στις αρχές της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τίας και του σεβα­σμού των ανθρω­πί­νων και δημο­κρα­τι­κών δικαιω­μά­των απο­τε­λεί τη βάση και το κρι­τή­ριο της προ­σπά­θειάς μας. Η σχέση μας με τις δημο­κρα­τι­κές αξίες δεν είναι τυπική και επι­δερ­μική αλλά ουσια­στική και θεμε­λιώ­δης. Οι βαθιές κοι­νω­νι­κές αλλαγές και οι ριζικοί κοι­νω­νι­κοί μετα­σχη­μα­τι­σμοί που απαι­τού­νται, δεν είναι εφικτό να υλο­ποι­η­θούν χωρίς την πλήρη προ­σχώ­ρηση της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φίας στις ιδέες και στις αρχές των δημο­κρα­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων που υπο­στη­ρί­ζουμε.

Σε αντί­θεση με τα κόμματα του παλαιού πολι­τι­κού συστή­μα­τος, τα οποία έδρασαν και κινή­θη­καν πάντα με την άποψη της εκ των άνω διά­χυ­σης της ιδε­ο­λο­γίας τους και επι­βο­λής των αντι­λή­ψεων τους, εμείς, στο Δημο­κρα­τικό Κόμμα, θεω­ρούμε ότι είμαστε ένας πολι­τι­κός οργα­νι­σμός που προ­κύ­πτει από τις ώριμες ανάγκες της ίδιας της κοι­νω­νίας. Πιστεύ­ουμε, επίσης, ότι η ανα­γκαιό­τητα της ύπαρξης του κόμ­μα­τός μας μπορεί να απο­δει­χθεί μόνο στην καθη­με­ρινή πρα­κτική παρέμ­βαση στους δύσκο­λους και σκλη­ρούς αγώνες της κοι­νω­νι­κής πρω­το­πο­ρίας. Και εννο­ούμε αγώνες όχι στείρα διεκ­δι­κη­τι­κούς, αλλά δημιουρ­γι­κούς και παρα­γω­γι­κούς, για να αντι­με­τω­πι­σθούν νέα και παλιά προ­βλή­ματα της χώρας με απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και ειλι­κρί­νεια.

Κάθε προ­σπά­θεια του παρα­δο­σια­κού πολι­τι­κού συστή­μα­τος να προ­σεγ­γί­σει τις νεό­τε­ρες γενιές προ­σκρούει σε μια γρα­νι­τώδη και αδια­πέ­ρα­στη αδια­φο­ρία. Οι νεό­τε­ρες γενιές δεν θα γίνουν έρμαια των πρό­σκαι­ρων ανέμων. Η ένταξή τους στην νέα εθνική προ­σπά­θεια δεν θα γίνει με θωπείες και νου­θε­σίες, αλλά με τον ειλι­κρινή λόγο, το βιω­μα­τικό παρά­δειγμα των μεγα­λυ­τέ­ρων και την παρα­χώ­ρηση των ηγε­τι­κών πολι­τι­κών και δημο­σίων ρόλων και θέσεων σε νέους ανθρώ­πους.

Στο πλαίσιο αυτό, το μέγα χρέος που επω­μί­ζο­νται οι νεό­τε­ρες γενιές είναι η επική προ­σπά­θεια της εθνικής ανα­γέν­νη­σης και ανα­δη­μιουρ­γίας. Είναι η ώρα που σημαί­νει το εγερ­τή­ριο και το προ­σκλη­τή­ριο για γενική συστρά­τευση, για την οικο­δό­μηση μιας νέας Ελλάδας. Χωρίς νεφε­λώ­ματα, φαντα­σιώ­σεις και ζωτικά ψεύδη. Με πρό­γραμμα και με σχέδιο. Με έργο και με δράση. Με ορθο­λο­γι­σμό και ρεα­λι­σμό. Ταυ­τό­χρονα όμως με όραμα και με όνειρο, με πνοή και με έμπνευση.

Σ’ αυτό το μεγάλο εθνικό εγχεί­ρημα οφεί­λουν να συν­δρά­μουν και όσοι από τον παλαιό πολι­τικό κόσμο κου­βα­λούν ακόμη φορτία εμπι­στο­σύ­νης. Αλλά δεν μπορεί να είναι αυτοί που πρέπει να ηγηθούν του νέου αυτού ιστο­ρι­κού κεφα­λαίου. Και πολύ περισ­σό­τερο δεν μπορεί να είναι κάποια ναυάγια της πολι­τι­κής που απλώς επι­διώ­κουν να επι­λύ­σουν τα προ­σω­πικά τους υπαρ­ξιακά προ­βλή­ματα.

Στη νέα αυτή αφε­τη­ριακή συνεί­δηση της χώρας θα είναι απο­φα­σι­στική η συν­δρομή και των νεό­τε­ρων γενεών των Ελλήνων της δια­σπο­ράς και κυρίως εκείνων που δια­κρί­θη­καν τιμώ­ντας αυτούς και την Ελλάδα. Απο­τε­λούν ένα δια­θέ­σιμο μεγάλο κεφά­λαιο αρκεί να νιώσουν το κάλεσμα της πατρί­δας και με αίσθημα ευθύνης να αντα­πο­κρι­θούν ακόμα και να ηγηθούν του νέου εγχει­ρή­μα­τος.

Αυτό περι­μέ­νει και αυτό προσ­δοκά η ελλη­νική κοι­νω­νία. Δυνά­μεις υπάρ­χουν και μέχρι σήμερα παρα­μέ­νουν αδρα­νείς και ανε­νερ­γές διότι δεν τις κινη­το­ποί­ησε κανένας. Υπάρ­χουν νέοι άνθρω­ποι σημα­ντι­κοί, ικανοί, έντιμοι και εμπνευ­σμέ­νοι για να ανα­λά­βουν τα ηνία. Υπάρχει μια «κοι­νω­νία των πολιτών», ο ρόλος της οποίας μπορεί να ανα­δει­χθεί στην ανα­νέ­ωση του δημο­κρα­τι­κού μας συστή­μα­τος. Όλοι αυτοί θα γίνουν πρω­το­πό­ροι στην δημιουρ­γία και­νούρ­γιων θεσμών, θα πρω­το­στα­τή­σουν στην θεμε­λί­ωση του νέου Ελλη­νι­κού κράτους, με πρω­το­πό­ρες αντι­λή­ψεις, νοο­τρο­πίες, προ­τε­ραιό­τη­τες και προ­ο­πτι­κές.

Το Δημο­κρα­τικό Κόμμα, πέραν από τις συνταγ­μα­τι­κές μεταρ­ρυθ­μί­σεις και τις διοι­κη­τι­κές αλλαγές που επαγ­γέλ­λε­ται με σκοπό την πνευ­μα­τική, οικο­νο­μική και διοι­κη­τική ανόρ­θωση της χώρας, θέτει ως βασικό του στόχο την πολι­τική και ηθική ανόρ­θωση. Σκοπός του είναι να συμ­βάλ­λει σε ένα νέο ήθος και ένα και­νούρ­γιο σύστημα αξιών στην ελλη­νική πολι­τική και κοι­νω­νική ζωή. Στην εσω­τε­ρική του δομή και λει­τουρ­γία θα επι­χει­ρή­σει να παρα­μεί­νει πάντοτε ένα κόμμα δημο­κρα­τι­κών αρχών και απα­ρά­βα­των ηθικών κανόνων. Θα λει­τουρ­γεί με συλ­λο­γι­κές δια­δι­κα­σίες και όχι ως κόμμα πολι­τι­κών προ­σω­πι­κο­τή­των. Επι­δί­ωξή του, ως πολι­τι­κός χώρος, δεν θα είναι να ικα­νο­ποιεί τους εκά­στοτε συρμούς και τάσεις της κοινής γνώμης, αλλά να την επη­ρε­ά­ζει και να κερ­δί­ζει επί τη βάσει των αρχών και των προ­γραμ­μα­τι­κών του δια­κη­ρύ­ξεων.

Όσοι συμ­με­τέ­χουμε στην προ­σπά­θεια που ξεκι­νάει σήμερα, γνω­ρί­ζουμε καλά ότι η επι­τυ­χία του κόμ­μα­τός μας είναι κάτι που δεν αφορά το ίδιο, αλλά την ελλη­νική κοι­νω­νία. Πολι­τική επι­δί­ωξη και φιλο­δο­ξία μας είναι να απο­τε­λέ­σουμε τον κύριο πολι­τικό φορέα για τις αλλαγές και μεταρ­ρυθ­μί­σεις που απαι­τού­νται για την ανόρ­θωση της χώρας και την ευη­με­ρία των πολιτών της. Η επί­τευξη αυτού του στόχου συνιστά το μέτρο της επι­τυ­χίας της προ­σπά­θειάς μας. Σε αυτόν το δύσκολο αλλά ωραίο αγώνα για μια Ελλάδα εθνικά αξιο­πρεπή, κοι­νω­νικά δίκαιη, δημιουρ­γική και παρα­γω­γική, για μια Ελλάδα δημο­κρα­τική και περή­φανη σας καλούμε να στρα­τευ­θείτε όλες και όλοι.

Το ΒΗΜΑ