Ξέχασαν μία… πέτρα στο κεφάλι 5χρονου!

Tρεις ιατροί του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου και συγκεκριμένα ένας ακτινολόγος, ένας εφημερεύων στη νευρολογική κλινική και ένας ειδικευόμενος εφημερεύων στην Α’ χειρουργική, στο τμήμα επειγόντων, κατηγορούνται για σωματική βλάβη από αμέλεια, παρ’ υποχρέω, μετά την υποβολή μήνυσης από τους γονείς ενός 5χρονου παιδιού, στο κεφάλι του οποίου, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, «ξεχάστηκε» μια πέτρα.
Η δίκη έχει προγραμματιστεί για σήμερα ενώπιον του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρόδου.
Ο ακτινολόγος φέρεται την 24η Οκτωβρίου 2005 να γνωμάτευσε λάθος επί των ακτινογραφιών του παιδιού ότι εμφανίζεται φυσαλίδα αέρα αντί λίθου στο κεφάλι του και οι άλλοι δύο φέρονται να μην εκτίμησαν ορθά τη σοβαρότητα της κατάστασης της υγείας του παιδιού με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί ραγδαία και να τεθεί σε άμεσο κίνδυνο.
Για το ίδιο ζήτημα έχει διενεργηθεί Ενορκη Διοικητική Εξέταση με εντολή της διοίκησης του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου. Σύμφωνα με το πόρισμα της ΕΔΕ δεν υπήρξε αποχή ιατρικού ή νοσηλευτικού προσωπικού από την εκτέλεση των καθηκόντων τους, δεν επεδείχθη αμέλεια ή ατελής ή μη έγκαιρη εκπλήρωση καθήκοντος εκ μέρους του ιατρικού ή του νοσηλευτικού προσωπικού, δεν διαπιστώθηκε άρνηση ή παρέλκυση εκτέλεσης υπηρεσίας εκ μέρους του ιατρικού ή του νοσηλευτικού προσωπικού, δεν ετέθη σε κίνδυνο η ζωή του ασθενούς, αντιθέτως η όλη αντιμετώπιση του περιστατικού ήταν σύμφωνη με τις επιταγές της Iατρικής Eπιστήμης και οδήγησε στη θεραπεία του.
Η ΕΔΕ καταλήγει ότι «δεν διαπιστώθηκε η τέλεση πειθαρχικού παραπτώματος από το ιατρικό ή νοσηλευτικό προσωπικό που αντιμετώπισε την κάκωση του 5χρονου».
Πώς έχει όμως το ιστορικό της υπόθεσης;
Οι γονείς του 5χρονου Γιώργου κ.κ. Χρήστος και Ελένη, κάτοικοι Ρόδου, σε μήνυση που υπέβαλαν την 1η Δεκεμβρίου 2005 δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους κ. Μ. Βλάχου, υποστηρίζουν ότι την 24η Οκτωβρίου 2005 και ώρα μεσημβρινή το παιδί, ενώ έπαιζε, χτύπησε στο κεφάλι, και γι’ αυτό μεταφέρθηκε εσπευσμένα στα εξωτερικά – επείγοντα ιατρεία του Γενικού Περιφερειακού Nοσοκομείου Pόδου και στην συνέχεια, αφού του έγιναν ράμματα, στη Xειρουργική Kλινική.
Στη Xειρουργική Kλινική τον παρακολουθούσε ιατρός – Eπιμελητής A’ Nευροχειρουργός και νοσηλεύτηκε εκεί μέχρι και την 1η Νοεμβρίου 2005 οπότε ο ιατρός του έδωσε εξιτήριο.
Aπό την πρώτη ημέρα εξόδου του, όμως, το παιδί, αντί να καλυτερεύει, χειροτέρευε, παραπονούμενο για φρικτούς πόνους στο σημείο που χτύπησε, ενώ έπειτα από λίγες ημέρες άρχισε να τρέχει υγρό πύον από το σημείο που του είχαν ράψει στο κεφάλι.
Οι γονείς του θορυβήθηκαν και πήραν τον γιο τους εκ νέου, την 12η Νοεμβρίου 2005, στο Γενικό Nοσοκομείου Pόδου, για επανεξέταση. Οι ιατροί το εισήγαγαν εκ νέου στη Xειρουργική Kλινική για παρακολούθηση χωρίς να διαπιστώσουν όμως κάτι το ανησυχητικό.
Επειδή ανησυχούσαν όμως οι γονείς ζήτησαν από τον ιατρό να τους παραπέμψει σε νοσοκομείο των Αθηνών. Την 13η Νοεμβρίου 2005 και ώρα μεσημβρινή μετέβησαν στο Γενικό Nοσοκομείο Παίδων «AΓIA ΣOΦIA» στο τμήμα νευροχειρουργικής και την 14η Νοεμβρίου 2005, διαπιστώθηκε από τους ιατρούς ότι στο Nοσοκομείο Pόδου, όταν έραψαν το παιδί, δεν αφαίρεσαν από το κεφάλι του μια πέτρα, με αποτέλεσμα να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή του.
Οι ιατροί του Nοσοκομείου Παίδων στην Aθήνα τόνισαν, όπως υποστηρίζουν οι γονείς του παιδιού, ότι αν δεν αφαιρούσαν την πέτρα και δεν αντιμετώπιζαν έγκαιρα την μόλυνση που προκλήθηκε στο κεφάλι του παιδιού, αυτό δεν θα βρισκόταν σήμερα στη ζωή.
Σημειώνεται ότι στην ΕΔΕ αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι η συχνότητα μεταγενέστερης ανευρέσεως ξένων σωμάτων σε θλαστικά τραύματα είναι μεγάλη, 10-20% σύμφωνα με τη βιβλιογραφία, ιδίως όταν τα τραύματα είναι ρυπαρά, χωρίς τούτο να προκαλεί κίνδυνο, σε ορισμένες δε περιπτώσεις ξένα σώματα ανευρίσκονται μετά από χρόνια ή ποτέ.