Τήλος SOS: Ακούει κανείς…;

Όταν ένα μικρό ακρι­τι­κό νη­σά­κι στην άκρη του χάρτη της Ελ­λά­δας, τολ­μά­ει (!) και από τον αφα­νι­σμό και την με μα­θη­μα­τι­κή ακρί­βεια κα­τά­λη­ξή του στην ερη­μο­ποί­η­ση, παίρ­νει απο­φά­σεις και λαμ­βά­νει μέτρα για την απο­φυ­γή αυτής της κα­τά­στα­σης…

Όταν μια χού­φτα άν­θρω­ποι, ρι­σκά­ρουν και παίρ­νουν την τύχη του τόπου τους στα χέρια τους αφού επί σειρά ετών η πο­λι­τεία κω­φεύ­ει στις κραυ­γές αγω­νί­ας τους για βο­ή­θεια…

Όταν η δη­μο­τι­κή αρχή με τον Τάσο στο τι­μό­νι δίνει αγώ­νες, δίνει μάχες για τα αυ­το­νό­η­τα …

Όταν πε­τυ­χαί­νουν το στόχο τους ακού­γο­νται πολλά μπρά­βο(;) και το επί­τευγ­μά τους χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ως «Το θαύμα της Τήλου» από τον Γιώρ­γο Πα­παν­δρέ­ου ή «Στην Τήλο γί­νε­ται μια αξιο­θαύ­μα­στη προ­σπά­θεια προ­ό­δου με πρω­το­βου­λία της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και των κα­τοί­κων της» από το ση­με­ρι­νό πρω­θυ­πουρ­γό Αλέξη Τσί­πρα ή «Η Τήλος είναι αυ­το­διοι­κη­τι­κά ένα υπό­δειγ­μα πρω­το­βου­λιών ανα­βάθ­μι­σης του νη­σιού και της ευ­ρύ­τε­ρης πε­ριο­χής» από τον Υπουρ­γό Θο­δω­ρή Δρί­τσα…

Και μετά τι; Νο­μί­ζε­τε ότι η ιστο­ρία μας έχει ευ­τυ­χι­σμέ­νο τέλος όπως στα πα­ρα­μύ­θια;

Όχι βέ­βαια! Εδώ είναι η αλη­θι­νή, σκλη­ρή και ηλί­θια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στην οποία όχι μόνο τι­μω­ρή­θη­καν αυτοί που τόλ­μη­σαν και μέχρι πρό­τι­νος έπαιρ­ναν επαί­νους, αλλά πλή­ρω­σαν –κα­τα­λο­γι­σμούς…-, σύρ­θη­καν και σέρ­νο­νται στα δι­κα­στή­ρια -ακόμη και πε­θα­μέ­νοι βρί­σκο­νται στα πι­νά­κια των δι­κα­στη­ρί­ων…-, αλλά και τώρα, αυτή τι στιγ­μή, αγω­νί­ζο­νται να κρα­τή­σουν όρθιο και ζω­ντα­νό το νησί τους, πα­λεύ­ο­ντας με μά­γισ­σες και φα­ντά­σμα­τα –αφού τα ονό­μα­τά τους δεν φαί­νο­νται όμως τις τρι­κλο­πο­διές τους μια χαρά της βά­ζου­νε…

Και διε­ρω­τό­μα­στε, τι έγκλη­μα έχου­με κάνει? Σε ποιο ση­μείο στα­μά­τη­σαν τα μπρά­βο και άρ­χι­σαν τα πε­τρο­βο­λή­μα­τα? Υπάρ­χει τε­λι­κά δι­καί­ω­ση για αυ­τούς που αγω­νί­ζο­νται για τη ζωή τους? Υπάρ­χει Ελ­πί­δα?

Μην κου­ρά­ζε­στε δεν μπο­ρεί κα­νείς να μας δώσει ου­σια­στι­κή απά­ντη­ση.

Δυ­στυ­χώς κρύ­βο­νται ο ένας πίσω από τον άλλο και όταν φτά­σεις στον τε­λευ­ταίο, αυτός πίσω από το δά­κτυ­λό του…

Δυ­στυ­χώς η γρα­φειο­κρα­τία, η τυ­πο­λα­τρία και τα συμ­φέ­ρο­ντα είναι πρώτα και πάνω από τον ΑΝ­ΘΡΩ­ΠΟ και τη ΖΩΗ!

Δυ­στυ­χώς η έν­νοια της Νη­σιω­τι­κό­τη­τας είναι μια ευ­ή­κοη εμ­φα­τι­κή λέξη όχι όμως κάτι ου­σια­στι­κό…

Δυ­στυ­χώς η πυ­ρο­σβε­στι­κή θα έρθει όταν το δάσος έχει καεί και ο για­τρός όταν πε­θά­νει ο ασθε­νής…

Ελλάς το με­γα­λείο σου, πα­τρί­δα μας αγα­πη­μέ­νη… Θρηνώ και οδύ­ρο­μαι όταν εν­νο­ή­σω το Θά­να­το…

Μαρία…