«Τυχερός» στην ατυχία του

Με ανα­κοί­νω­ση του, ο Στα­μά­της Λυ­ρί­ου, της Λέ­σχης Μο­το­συ­κλέ­τας Ρόδου «Ίκα­ρος», ανα­φέ­ρε­ται στο ατύ­χη­μα που είχε στον προη­γού­με­νο αγώνα (4^ο) του Πα­νελ­λή­νιου Πρω­τα­θλή­μα­τος MotoCross, ευ­χα­ρι­στώ­ντας όσους στά­θη­καν δίπλα του από την πρώτη στιγ­μή που με­τα­φέρ­θη­κε στο νο­σο­κο­μείο. Ανα­λυ­τι­κά:

«Στον τέ­ταρ­το αγώνα του πα­νελ­λή­νιου πρω­τα­θλή­μα­τος στην Πτο­λε­μα­ΐ­δα έζησα μια από τις χει­ρό­τε­ρες στιγ­μές της κα­ριέ­ρας μου, καθώς μετά την επαφή πολ­λών ανα­βα­τών, βρέ­θη­κα πε­σμέ­νος μέσα στην πίστα προ­σπα­θώ­ντας να απο­φύ­γω τους ανα­βά­τες που βρί­σκο­νταν πίσω μου και να αντι­στα­θώ στα χτυ­πή­μα­τα τους.

Δέκα ημέ­ρες μετά, έχο­ντας επι­στρέ­ψει στους κα­νο­νι­κούς ρυθ­μούς της ζωής μου, νιώθω τυ­χε­ρός, καθώς ο τραυ­μα­τι­σμός θα μπο­ρού­σε τε­λι­κά να είναι πολύ σο­βα­ρό­τε­ρος από τα πέντε σπα­σμέ­να πλευ­ρά και τους μώ­λω­πες στο σώμα μου.

Στον συ­γκε­κρι­μέ­νο αγώνα μπο­ρεί να έχασα μια νίκη, μπο­ρεί να έχασα έναν τίτλο, αλλά έφυγα νι­κη­τής παίρ­νο­ντας αγάπη και αν­θρω­πιά. Άν­θρω­ποι που γνώ­ρι­ζα στο χώρο αλλά και και­νού­ριοι φίλοι, στά­θη­καν δίπλα μου σε μια δύ­σκο­λη στιγ­μή, καθώς η από­στα­ση και οι υπο­χρε­ώ­σεις της οι­κο­γέ­νειας μου, την υπο­χρέ­ω­σαν να βρί­σκε­ται μα­κριά μου. Μετά από τριά­ντα χρό­νια πο­ρεί­ας στο χώρο, κα­τά­λα­βα ότι έχω πολύ κα­λούς φί­λους που θα βρί­σκο­νται πάντα κοντά στα δύ­σκο­λα. Ότι τε­λι­κά οι αγώ­νες είναι μια οι­κο­γέ­νεια, ότι οι αγώ­νες έχουν και μια δια­φο­ρε­τι­κή πλευ­ρά, πολύ πιο αν­θρώ­πι­νη.

Τις ημέ­ρας που βρι­σκό­μουν στο νο­σο­κο­μείο Πτο­λε­μα­ΐ­δας, στο δι­πλα­νό κρε­βά­τι είχα και έναν πιστό φίλο των αγώ­νων motocross, τον Στέ­λιο, έναν δικό μου φίλο που δεν τον γνώ­ρι­ζα, που είχε τη δική του στιγ­μή φεύ­γο­ντας από την πίστα. Τε­λι­κά μετά από πέντε μέρες εξε­τά­σε­ων, πε­ρί­θαλ­ψης και ανάρ­ρω­σης, πή­ρα­με εξι­τή­ριο.

Θέλω να ευ­χα­ρι­στή­σω τον ΑΜΟ Εορ­δαί­ας, τη Μο­το­δυ­να­μι­κή, τον Αν­δρέα Κο­σκι­νά, την Πα­ρα­σκευή Αδα­μί­δου και όλους όσους εν­δια­φέρ­θη­καν και με στή­ρι­ξαν. Σας ευ­χα­ρι­στώ όλους, η αγάπη σας μου δίνει δύ­να­μη να συ­νε­χί­σω αλλά να είμαι πιο προ­σε­κτι­κός».