«Επιβράβευση των κόπων μας»

Λίγες ώρες μετά τη με­γά­λη νίκη επί του Μί­λω­να που «σφρά­γι­σε» και την πα­ρα­μο­νή της ομά­δας στην Α2 κα­τη­γο­ρία, δύο αθλη­τές του Ρο­δί­ων Άθλη­σις κα­τέ­θε­σαν την άποψη τους, σχε­τι­κά με την επί­τευ­ξη του στό­χου της σω­τη­ρί­ας από το συ­γκρό­τη­μα της πόλης μας. Ο λόγος για τους Βα­σί­λη Προ­δρο­μί­δη και Νίκο Μακρή, οι οποί­οι έχουν συ­νει­σφέ­ρει τα μέ­γι­στα στη φε­τι­νή πο­ρεία του «Ρο­δί­ων». Ο πρώ­τος ανέ­φε­ρε:

«Ήταν η επι­βρά­βευ­ση, ήταν η δου­λειά μιας σεζόν που ξε­κί­νη­σε από τον Αύ­γου­στο. Η σκλη­ρή προ­πό­νη­ση, οι κα­θη­με­ρι­νές προ­πο­νή­σεις, η δου­λειά μαζί με τον προ­πο­νη­τή.  Επι­τέ­λους επι­βρα­βευ­τή­κα­με και σω­θή­κα­με και μα­θη­μα­τι­κά, μια αγω­νι­στι­κή πριν το τέλος του πρω­τα­θλή­μα­τος. Τα συ­ναι­σθή­μα­τα είναι χαρά, είναι να βλέ­πεις όλους σου τους συ­μπαί­κτες με το χα­μό­γε­λο στα χείλη. Ευ­χα­ρι­στώ τους συ­μπαί­κτες μου για την φε­τι­νή εμπει­ρία που ζή­σα­με και επι­βρα­βευ­τή­κα­με στο τέλος, ευ­χα­ρι­στώ τον προ­πο­νη­τή μου Νίκο Αντω­νιά­δη και τους συ­μπαί­κτες μας, Θο­δω­ρή Χου­σί­δη, που ερ­χό­ταν όποτε χρεια­ζό­ταν από την Ορε­στιά­δα και τον Κώστα Καρ­πα­θά­κη, που επί­σης ερ­χό­ταν όποτε χρεια­ζό­ταν από την Κύπρο και βο­ή­θη­σαν για να μεί­νει η ομάδα στην κα­τη­γο­ρία».

Από την πλευ­ρά του ο Νίκος Μα­κρής είπε: «Ήταν πολύ δύ­σκο­λη χρο­νιά η φε­τι­νή, από τις πιο με­γά­λες αγω­νι­στι­κές χρο­νιές που έχω βιώ­σει σαν αθλη­τής. Σί­γου­ρα είναι με­γά­λη ανα­κού­φι­ση ότι κα­τα­φέ­ρα­με έστω και μια αγω­νι­στι­κή πριν την ολο­κλή­ρω­ση του πρω­τα­θλή­μα­τος να πε­τύ­χου­με την πα­ρα­μο­νή μας. Όλοι οι παί­κτες στή­ρι­ξαν την προ­σπά­θεια σε πολύ δύ­σκο­λες συν­θή­κες πί­ε­σης, με απο­τέ­λε­σμα μια αγω­νι­στι­κή πριν το τέλος του πρω­τα­θλή­μα­τος να εξα­σφα­λί­σου­με τη συμ­με­το­χή μας και του χρό­νου στην Α2 κα­τη­γο­ρία.

Οι κόποι μας επι­βρα­βεύ­τη­καν από­λυ­τα και από όλες τις πλευ­ρές και από τους παί­κτες που βρί­σκο­νταν στην Ρόδο και από παί­κτες που μας στή­ρι­ξαν, όπως ο Κώ­στας Καρ­πα­θά­κης , ο οποί­ος πα­ρά­τη­σε δου­λειές και προ­πο­νή­σεις για να είναι κοντά μας και να στη­ρί­ξει την προ­σπά­θειά μας. Το καλό είναι ότι όλοι οι παί­κτες αι­σθά­νο­νται την ομάδα ένα «μέρος» τους, και είναι αρ­κε­τά με­γά­λη επι­τυ­χία αυτό, γιατί το πρω­τά­θλη­μα ήταν δύ­σκο­λο, ήταν αντα­γω­νι­στι­κό και με πολύ με­γά­λη πίεση για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα, όμως  κα­τα­φέ­ρα­με όλοι οι παί­κτες να μεί­νου­με συ­γκε­ντρω­μέ­νοι και να βοη­θά­με ο ένας τον άλλο».