Αποχαιρετιστήριο μήνυμα του Γενικού Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης Αιγαίου

Αγα­πη­τοί φίλοι και φίλες,

Απο­χω­ρώ­ντας από την, τι­μη­τι­κή για εμένα, θέση ευ­θύ­νης του Γε­νι­κού Γραμ­μα­τέα της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω δη­μό­σια όλες και όλους που είχα την τύχη να συ­νερ­γα­στώ κατά τη διάρ­κεια της επτά­μη­νης θη­τεί­ας μου.

Να ευ­χα­ρι­στή­σω ξε­χω­ρι­στά τους εκλεγ­μέ­νους στην το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση πρώ­του και δευ­τέ­ρου βαθ­μού, τους δη­μό­σιους λει­τουρ­γούς και τους εκ­προ­σώ­πους πα­ρα­γω­γι­κών και συλ­λο­γι­κών φο­ρέ­ων για την αμ­φί­δρο­μη επι­κοι­νω­νία μας και την πο­λύ­τι­μη εμπει­ρία που απο­κό­μι­σα κατά τη διάρ­κεια της συ­νερ­γα­σί­ας μας. Επί­σης, να ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά όλους τους πο­λί­τες που μέσα από τα δί­καια αι­τή­μα­τά τους και τους προ­βλη­μα­τι­σμούς τους με βο­ή­θη­σαν να αντα­πο­κρι­θώ κα­λύ­τε­ρα στην υπο­χρέ­ω­ση που ανέ­λα­βα στα κοινά του πα­νέ­μορ­φου νη­σιω­τι­κού χώρου του Αι­γαί­ου.

Θα ήταν, βέ­βαια, πα­ρά­λει­ψη να μην ευ­χα­ρι­στή­σω και τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης για τη διευ­κό­λυν­ση που πα­ρεί­χαν στην επι­κοι­νω­νία με όλους τους κα­τοί­κους του πο­λυ­νη­σια­κού χώρου του Αι­γαί­ου μας.

Αγα­πη­τοί συ­μπο­λί­τες,

Πάντα πί­στευα -επη­ρε­α­σμέ­νος ίσως και από τη νη­σιώ­τι­κη κα­τα­γω­γή μου- ότι το Αι­γαίο και, ει­δι­κό­τε­ρα, τα νησιά μας, απο­τε­λούν ένα από τα πιο ισχυ­ρά συ­γκρι­τι­κά πλε­ο­νε­κτή­μα­τα της χώρας μας. Πρό­κει­ται για έναν μο­να­δι­κό χώρο, δώρο θεού, χώρο που γέν­νη­σε πο­λι­τι­σμούς και μπο­ρεί και πρέ­πει να πρω­τα­γω­νι­στή­σει στην ανα­συ­γκρό­τη­ση της νέας Ελ­λά­δας. Μιας Ελ­λά­δας αντά­ξιας της ιστο­ρί­ας και του πο­λι­τι­σμού της, που θα κα­τα­λά­βει τη θέση που της αρ­μό­ζει στο ευ­ρω­παϊ­κό και πα­γκό­σμιο γί­γνε­σθαι.

Θεωρώ τον εαυτό μου τυ­χε­ρό για τη δυ­να­τό­τη­τα που μου δό­θη­κε να γνω­ρί­σω κα­λύ­τε­ρα το Αι­γαίο και τους αν­θρώ­πους του.

Οι στί­χοι του ποι­η­τή

«Όσες φορές κι αν δω τον ήλιο να σβή­νει τη δίψα του στο Αι­γαίο, ακό­ρε­στη μένει η λα­χτά­ρα μου γι’ αυτά τα φω­τι­σμέ­να δώ­μα­τα των Θεών, γι’ αυτό τον επί­γειο ου­ρα­νό που ξα­πο­σταί­νει στη γει­το­νιά μας. Πο­λυ­τα­ξι­δε­μέ­να άστρα, γα­τζω­μέ­να στο μπλε του πε­λά­γους, ριγώ κάθε που πλη­σιά­ζει η σκέψη μου τα αγα­πη­μέ­να χώ­μα­τά σας».

είναι η ει­κό­να που κρατώ μαζί μου από το Αρ­χι­πέ­λα­γος που με αγάπη υπη­ρέ­τη­σα.

Φι­λι­κά,

Σπύ­ρος Σπυ­ρί­δων