Δικαστικές αποφάσεις καταλήγουν στο καλάθι των αχρήστων

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια η Δι­καιο­σύ­νη και, πρω­τί­στως, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας δέ­χο­νται κρι­τι­κή ότι, με τις χρο­νο­βό­ρες δια­δι­κα­σί­ες που ακο­λου­θούν, μπλο­κά­ρουν επεν­δυ­τι­κές προ­σπά­θειες.

Εντού­τοις, η ελ­λη­νι­κή Δι­καιο­σύ­νη δια­θέ­τει και μεί­ζο­νος ση­μα­σί­ας απο­φά­σεις που κα­θό­ρι­σαν και στή­ρι­ξαν με συ­νέ­πεια εκ­συγ­χρο­νι­στι­κές λο­γι­κές και προ­σπά­θειες στην οι­κο­νο­μία.

Τέ­τοιες απο­φά­σεις, που τε­λευ­ταία εκ­δί­δο­νται όλο και συ­χνό­τε­ρα, αντι­με­τω­πί­ζο­νται από τις εκά­στο­τε κυ­βερ­νή­σεις στο πλαί­σιο πο­λι­τι­κών προ­σεγ­γί­σε­ων που οδη­γούν στη μη εφαρ­μο­γή τους, κυ­ρί­ως σε ό,τι αφορά τις απο­φά­σεις του ΣτΕ.

Η πρα­κτι­κή αυτή, με συ­νέ­πειες βαθιά αντι­θε­σμι­κές και στην ουσία αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές, πλη­θαί­νουν, κλο­νί­ζο­ντας επι­κίν­δυ­να το οι­κο­δό­μη­μα των θε­σμών και την εμπι­στο­σύ­νη πο­λι­τών και επεν­δυ­τών στο κρά­τος Δι­καί­ου.

Η ιστο­ρία της επεν­δυ­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας στη Χαλ­κι­δι­κή με τις εξο­ρύ­ξεις χρυ­σού, αλλά και το τε­ρά­στιο θέμα της δια­χεί­ρι­σης των απορ­ριμ­μά­των είναι από τις πλέον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κές πε­ρι­πτώ­σεις δι­κα­στι­κών κρί­σε­ων που «πε­τά­χθη­καν» κατά και­ρούς «στο κα­λά­θι των αχρή­στων».

Το ΣτΕ, με σω­ρεία απο­φά­σε­ών του, έχει απο­φαν­θεί για την υπο­χρέ­ω­ση του κρά­τους να προ­χω­ρή­σει ου­σια­στι­κά και άμεσα σε μο­νά­δες δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των σε συ­γκε­κρι­μέ­να ση­μεία της Ατ­τι­κής, αλλά και στην Πε­λο­πόν­νη­σο. Οι απο­φά­σεις του, τεκ­μη­ριω­μέ­νες και από­λυ­τα στη­ριγ­μέ­νες σε επεν­δυ­τι­κά προ­γράμ­μα­τα, σε ευ­ρω­παϊ­κή νο­μο­θε­σία και σε ανα­γκαιό­τη­τες που πρέ­πει να επι­λυ­θούν, ώς σή­με­ρα πα­ρα­μέ­νουν γράμ­μα κενό, καθώς οι κυ­βερ­νή­σεις των τε­λευ­ταί­ων ετών και οι ταγοί της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης δεν στέρ­γουν στην εφαρ­μο­γή τους.

Ει­δι­κά για την Πε­λο­πόν­νη­σο, όπου το πρό­βλη­μα των απορ­ριμ­μά­των είναι τε­ρά­στιο, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας έχει απο­φαν­θεί υπέρ της λύσης του με απο­φά­σεις που, αν είχαν εφαρ­μο­στεί, οι πό­λεις της Πε­λο­πον­νή­σου δεν θα θά­βο­νταν κατά και­ρούς στα σκου­πί­δια.

Το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο, που δύ­σκο­λα μπο­ρεί να κα­τη­γο­ρη­θεί για έλ­λει­ψη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής ευαι­σθη­σί­ας –το αντί­θε­το μά­λι­στα– και στην πο­λύ­πα­θη υπό­θε­ση της επεν­δυ­τι­κής προ­σπά­θειας στη Χαλ­κι­δι­κή, που έχει βγά­λει στον δρόμο τους ερ­γα­ζό­με­νους τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες, έχει εκ­δώ­σει πολ­λές απο­φά­σεις. Απο­φά­σεις που απα­ντούν στις εύ­λο­γες ανη­συ­χί­ες για κα­τα­στρο­φή του πε­ρι­βάλ­λο­ντος, αλλά και για την ουσία της επέν­δυ­σης και της επέ­κτα­σής της.

Οι απο­φά­σεις του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας για την υπό­θε­ση της Χαλ­κι­δι­κής έχουν τα­χθεί υπέρ της νο­μι­μό­τη­τας της επεν­δυ­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας, ενώ με πρό­σφα­τη από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου κρί­θη­καν ως σύν­νο­μες και οι τε­χνι­κές με­λέ­τες που οδή­γη­σαν στην από­φα­ση του αρ­μο­δί­ου υπουρ­γού για ανα­στο­λή των ερ­γα­σιών της επι­χεί­ρη­σης. Ωστό­σο, ούτε και αυτές οι απο­φά­σεις έχουν τύχει της απαι­τού­με­νης εφαρ­μο­γής από τη διοί­κη­ση και την πο­λι­τεία δη­μιουρ­γώ­ντας προ­βλή­μα­τα και προ­κα­λώ­ντας επι­φυ­λά­ξεις σε εν­δε­χό­με­να επεν­δυ­τι­κά σχέ­δια.

Ανώ­τα­τοι δι­κα­στι­κοί που με­τέ­χουν για χρό­νια στην απο­νο­μή του Δι­καί­ου επι­ση­μαί­νουν ότι «η ακο­λου­θού­με­νη πρα­κτι­κή των εκά­στο­τε κυ­βερ­νή­σε­ων να μην εφαρ­μό­ζουν τις δι­κα­στι­κές απο­φά­σεις και να ενερ­γούν αντί­θε­τα από τις δι­κα­στι­κές κρί­σεις, ή κατά το δο­κούν, ενέ­χει κιν­δύ­νους θε­σμι­κούς αλλά και κιν­δύ­νους για την εθνι­κή οι­κο­νο­μία».

Κα­θη­με­ρι­νή