Δεκτό το αίτημα 2 Ροδιτών για λήψη ασφαλιστικών μέτρων για την αποπληρωμή δανείων σε ελβετικά φράγκα

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου έγινε δεκτό το αίτημα δύο κατοί­κων της Ρόδου για τη λήψη ασφα­λι­στι­κών μέτρων για την προ­στα­σία τους από αθέμιτη απο­πλη­ρωμή δανείων σε Ελβε­τικά φράγκα, που είχαν λάβει.

Οι δύο Ροδίτες προ­σέ­φυ­γαν κατά της Alpha Bank, εκθέ­το­ντας ότι η πρώτη εξ αυτών το έτος 2001, προ­κει­μέ­νου να καλύψει στε­γα­στι­κές της ανάγκες απευ­θύν­θηκε στην τράπεζα για δάνειο ώστε να μπο­ρέ­σει να αγο­ρά­σει ένα σπίτι.

Δυνάμει σύμ­βα­σης συμ­φω­νή­θηκε η παροχή στε­γα­στι­κού δανείου ύψους 83.659,03 ευρώ για το σκοπό αγοράς πρώτης κατοι­κίας. Ο δεύ­τε­ρος συμ­βλή­θηκε ως εγγυ­η­τής του δανείου.

Αγόρασε ένα δια­μέ­ρι­σμα δεύ­τε­ρου ορόφου σε κεντρική οδό του νησιού, επι­φά­νειας 97,59 τμ και η τράπεζα ενέ­γραψε προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης για το ποσό των 146.735,14 ευρώ.

Επί της σύμ­βα­σης υπε­γράφη στις 11-05-2006 πρό­σθετη πράξη με την οποία το επι­τό­κιο του δανείου μετα­τρά­πηκε σε κυμαι­νό­μενο υπο­λο­γι­ζό­με­νου βάσει του δείκτη eurorate και κατά την ημε­ρο­μη­νία της μετα­τρο­πής ορι­ζό­ταν σε 4,75%.

Περαι­τέρω, συμ­φω­νή­θηκε μεταξύ της πρώτης ως δανειο­λή­πτριας και της τρά­πε­ζας η παροχή στε­γα­στι­κού δανείου 39.618,49 ευρώ για το σκοπό επι­σκευής πρώτης κατοι­κίας. Ο δεύ­τε­ρος συμ­βλή­θηκε ομοίως ως εγγυ­η­τής του δανείου.

Επί της ανωτέρω σύμ­βα­σης υπε­γράφη στις 11-05-2006 πρό­σθετη πράξη με την οποία το επι­τό­κιο του δανείου μετα­τρά­πηκε σε κυμαι­νό­μενο υπο­λο­γι­ζό­με­νου βάσει του δείκτη eurorate και κατά την ημε­ρο­μη­νία της μετα­τρο­πής ορι­ζό­ταν σε 4,75%.

Περί το έτος 2007, η πρώτη είχε ανάγκη νέου δανείου οπότε απευ­θύν­θηκε και πάλι στο υπο­κα­τά­στημα της τρά­πε­ζας στη Ρόδο.

Τότε η υπάλ­λη­λος του υπο­κα­τα­στή­μα­τος που την εξυ­πη­ρε­τούσε της ανέφερε για πρώτη φορά την επιλογή της λήψης δανείου σε ελβε­τικά φράγκα. Της τόνισε χαρα­κτη­ρι­στικά ότι είναι το καλύ­τερο προϊόν και το πλέον ευνοϊκό για τους δανειο­λή­πτες δεδο­μέ­νου ότι, κατά τα λεγό­μενά της, παρέχει την μικρό­τερη δυνατή επι­βά­ρυνση.

Η λήψη δανείου σε ελβε­τικά φράγκα παρε­χό­ταν με επι­τό­κιο του δείκτη libor, το οποίο ήταν αρκετά χαμηλό κατά το διά­στημα εκείνο, γεγονός που θα απέ­τρεπε μια υπερ­χρέ­ωσή της.

Έτσι πρό­τεινε στην πρώτη να συνάψει νέο δάνειο σε ελβε­τικά φράγκα και αφε­τέ­ρου να μετα­τρέ­ψει τα υφι­στά­μενα δάνειά από ευρώ σε ελβε­τικά φράγκα.

Η ιδιαι­τε­ρό­τητα των δανείων αυτών ήταν ότι, ενώ οι κατα­βο­λές των δόσεων γίνο­νταν στο νόμισμα του ευρώ, τα ποσά των εκά­στοτε τοκο­χρε­ω­λυ­τι­κών δόσεων, των χρε­ού­με­νων τόκων αλλά και των ίδιων των κατα­βο­λών κατα­χω­ρού­νταν και υπο­λο­γί­ζο­νταν σε ελβε­τικά φράγκα.

Ενώ όμως κατά την σύναψη και μετα­τροπή αντί­στοιχα των ανωτέρω δανεια­κών συμ­βά­σεων η ισο­τι­μία ευρώ και ελβε­τι­κού φράγκου ήταν 1,61 στα­διακά μετα­βλή­θηκε. Συγκε­κρι­μένα η ισο­τι­μία ευρώ και φράγκου μειώ­θηκε καθώς λόγω της επερ­χό­με­νης κρίσης της ευρω­ζώ­νης το φράγκο ισχυ­ρο­ποι­ή­θηκε έναντι του ευρώ.

Απο­τέ­λε­σμα αυτού είναι ότι με την πάροδο των χρόνων και λόγω της απο­δυ­νά­μω­σης του ευρώ έναντι του ελβε­τι­κού φράγκου η πρώτη ανα­γκά­ζε­ται να πλη­ρώ­νει ολοένα μεγα­λύ­τερα ποσά για να εξο­φλή­σει τα δάνεια.

Υπο­στή­ρι­ξαν ότι η τράπεζα όφειλε να τους κατα­στή­σει σαφές ότι θα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να πλη­ρώ­νουν τις δόσεις ανάλογα με την εκά­στοτε ισχύ­ουσα ισο­τι­μία μεταξύ των δύο νομι­σμά­των καθώς και ότι το υπό­λοιπο κεφά­λαιο θα υπο­λο­γί­ζε­ται και θα ανα­προ­σαρ­μό­ζε­ται ανάλογα με την εκά­στοτε ισχύ­ουσα ισο­τι­μία μεταξύ ευρώ και ελβε­τι­κού φράγκου, σε περί­πτωση δε ισχυ­ρο­ποί­η­σης του ελβε­τι­κού φράγκου έναντι του ευρώ, το ποσό των δόσεων μπορεί και να αυξά­νε­ται.

Το ποσό των δόσεων τους ανέρ­χε­ται συνο­λικά για τα τρία δάνεια σε 1.241,13 ευρώ βάσει της σημε­ρι­νής ισο­τι­μίας του 1,02 και το ποσό του κεφα­λαίου και για τα τρία δάνεια είναι 208.636,17 ευρώ.

Το δικα­στή­ριο με την απόφασή του υπο­χρέ­ωσε την τράπεζα να ανέ­χε­ται την εφεξής κατα­βολή από μέρους των δόσεων των δανειο­λη­πτών βάσει της ισο­τι­μίας 1,61 η οποία ίσχυε, έως την έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της αγωγής που πρό­κει­ται να κατα­θέ­σουν ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου για την ανα­γνώ­ριση της ακυ­ρό­τη­τας του όρου, με τον οποίο οι κατα­βο­λές των δόσεων και το υπό­λοιπο κεφά­λαιο υπο­λο­γί­ζο­νται βάσει της εκά­στοτε ισχύ­ου­σας ισο­τι­μίας κατά το χρόνο της κατα­βο­λής των δόσεων.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.