Τα χέρια

Τα συγκλονιστικά στιγμιότυπα ανθρώπων που περιμένουν, στριμώχνονται, σπρώχνονται και υπομένουν, προκειμένου να προλάβουν δωρεάν προϊόντα από τους παραγωγούς λαϊκών αγορών, κόβουν την ανάσα. Συνέχεια του Σαξές Στόρυ… Εμεινα ώρα να κοιτώ μια από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες. Ένα γεραμένο πρόσωπο να κρατά σφιχτά στα χέρια του μια σακούλα με πορτοκάλια. ‘Εβλεπα τις χαρακιές του χρόνου στο πρόσωπό του, τον τρόμο, τα κλειστά μάτια, την έκφραση σαν ικεσία στο Θεό, την αγωνία του για την διάσωση της σακούλας που ήρθε στα χέρια του ως ανάσα ζωής. Σκέφτηκα, πως αυτή θα δημοσιεύσω σ’ αυτό το σχόλιο. Εμβληματική, της Ελλάδας που υποφέρει. Το μετάνιωσα, βλέποντας την να κάνει τον γύρο του διαδικτύου, τον γύρο του κόσμου μέσω του πρακτορείου Reuters . Το μετάνιωσα και ντράπηκα. Ντράπηκα που την χρησιμοποίησα στην διαδικτυακή έκδοση της εφημερίδας, να συνοδεύσει αυτή τη θλιβερή είδηση εκείνης της ημέρας. Προσπαθώ να έρθω στη θέση του , σκέφτομαι εάν ήταν ο πατέρας μου , πόσο ευάλωτος θα ήταν εκείνη την ώρα, πόσο απροστάτευτος. Ο φακός έχει αδυναμία σε απελπισμένα πρόσωπα. Αυτοί που κουβαλούν κάμερες και φακούς, που κάνουν ρεπορτάζ και τείνουν μικρόφωνα, ξέρουν πως οι πρωταγωνιστές τους δεν θα αντιδράσουν. Η ανάγκη για μια σακούλα φρούτα, για ένα πιάτο φαγητό, έχει μετατρέψει και τα τελευταία ψήγματα αξιοπρέπειας , σε λεπτομέρειες…. Ας μείνω σε μια πιο ανώδυνη, αλλά το ίδιο ντροπιαστική εικόνα. Στα χέρια. Που δεν απλώνονται για να χαϊδέψουν και ν’ αγκαλιάσουν. Στα χέρια που απλώνονται σε μια άνιση μάχη, για μια σακούλα φρούτα. Με κερδισμένους αυτούς που βρέθηκαν πιο κοντά στο φορτηγό που τα μοίραζε. Αυτούς που είχαν πιο μακριά χέρια ή ήταν πιο νέοι…