ΣτΕ: Το σκεπτικό της απόρριψης της αίτησης ακύρωσης του Αθηνόδωρου Κωνσταντίνου

Με την υπ’ αρίθμ. 99/21.01.2021 απόφαση της Πεντα­με­λούς Σύν­θε­σης του Γ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας απορ­ρί­φθηκε η αίτηση ακύ­ρω­σης του αντι­δη­μάρ­χου Τεχνι­κών Εργων και Υπο­δο­μών κ. Αθη­νό­δω­ρου Κων­στα­ντί­νου, για την ακύρωση της υπ’ αρίθμ. 2640 και με αριθμό πρωτ. 2/51302/30-6-2017 από­φα­σης του τέως δημάρ­χου Ρόδου κ. Φώτη Χατζη­διά­κου, περί ανά­κλη­σης, πριν τη λήξη της θητείας του, διο­ρι­σμού του ως αντι­δη­μάρ­χου της Μεσαιω­νι­κής Πόλης.

Ο κ. Κων­στα­ντί­νου υπο­στή­ριξε ότι η προ­σβαλ­λό­μενη πράξη του τέως δημάρ­χου Ρόδου ήταν ακυ­ρω­τέα επειδή οι ανα­φε­ρό­με­νοι σ΄αυτήν λόγοι είναι αντι­φα­τι­κοί, στε­ρού­νται επαρ­κούς και ειδικής αιτιο­λο­γίας.

Πιο συγκε­κρι­μένα, όπως υπο­στη­ρί­ζει η πλευρά του κ. Κων­στα­ντί­νου, ως πρώτος λόγος της πρόωρης ανα­κλή­σεως του διο­ρι­σμού του, ανα­φέ­ρει ο δήμαρ­χος ότι τέθηκε σε δίμηνη αργία που εκτί­θηκε, με την υπ. αρ. ΕΜΠ 15/1-9-2014 απόφαση του γενικού γραμ­μα­τέα Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, που ορι­στι­κο­ποι­ή­θηκε με την υπ. αρ. 336/22-11-2016 απόφαση της Επι­τρο­πής Ανα­στο­λών του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας για παρά­βαση καθή­κο­ντος από βαριά αμέλεια, την οποία τέλεσε υπό την ιδιό­τητα αντι­δη­μάρ­χου του Δήμου Καλ­λι­θέας.

Η συγκε­κρι­μένη υπόθεση, αφορά αφενός στην άσκηση των καθη­κό­ντων του ως αντι­δη­μάρ­χου στον πρώην Δήμο Καλ­λι­θέας και αφε­τέ­ρου ήταν γνωστή στον δήμαρχο από την αρχή της θητείας του στη δημο­τική αρχή, ενώ προη­γή­θη­καν δύο απο­φά­σεις του με τις οποίες του είχε ανα­θέ­σει καθή­κο­ντα αντι­δη­μάρ­χου, χωρίς να έχει κατ’ ελά­χι­στον επη­ρε­ά­σει την επιλογή του, το ως άνω γεγονός.
Σε ό,τι αφορά τους επό­με­νους δύο λόγους που ανα­φέ­ρει ως αιτιο­λο­γι­κούς της από­φα­σής του ο δήμαρ­χος Ρόδου και συγκε­κρι­μένα ότι ως αντι­δή­μαρ­χος με αρμο­διό­τητα θεμάτων της Διεύ­θυν­σης Τεχνι­κών Έργων και Υπο­δο­μών, προέβη στην επιλογή και κίνηση των δια­δι­κα­σιών υπο­βο­λής και έγκρι­σης από τα αρμόδια όργανα και στην εκτέ­λεση με δαπάνες του Δήμου Ρόδου έργου διά­νοι­ξης οδού και τοπο­θέ­τη­σης δημο­τι­κού ηλε­κτρο­φω­τι­σμού και σύν­δε­σης με το δίκτυο της ΔΕΗ, εντός κατα­λη­φθέ­ντος ακι­νή­του ιδιο­κτη­σίας του ΤΑΙΠΕΔ στην περιοχή Γκολφ Αφάντου αλλά και ολο­κλή­ρω­σης και δια­μόρ­φω­σης άλλης οδού σε τυπικώς ξένη και τελούσα υπό αμφι­σβή­τηση ιδιο­κτη­σία μη ανα­φέ­ρο­ντας ότι αυτή διεκ­δι­κεί­ται από το ΤΑΙΠΕΔ και αυτοί θα προ­σβλη­θούν ως προ­σχη­μα­τι­κοί.

Πιο συγκε­κρι­μένα και οι δύο υπο­θέ­σεις ήταν γνωστές στον δήμαρχο από τον Ιανουά­ριο του 2016, ενώ περαι­τέρω, όπως υπο­στη­ρί­ζει η πλευρά του κ. Κων­στα­ντί­νου, τα συγκε­κρι­μένα έργα υλο­ποι­ή­θη­καν με απο­φά­σεις που έλαβε η οικο­νο­μική επι­τροπή.

Το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας τονίζει στην απόφαση του μεταξύ άλλων ότι μετά την άσκηση της κρι­νό­με­νης αίτησης η θητεία του αιτού­ντος ως δημο­τι­κού συμ­βού­λου του Δήμου Ρόδου έληξε στις 31.8.2019, την ίδια δε ημε­ρο­μη­νία θα έληγε και η θητεία του ως αντι­δή­μαρ­χου. Ενόψει αυτών, η προ­σβαλ­λό­μενη 2640/30.6.2017 απόφαση του Δημάρ­χου Ρόδου έπαυσε να ισχύει από 1.9.2019, όταν έγινε η εγκα­τά­σταση των νέων δημο­τι­κών αρχών, που προ­έ­κυ­ψαν από τις εκλογές της 26ης Μαΐου 2019 και 2ας Ιουνίου 2019. Συνεπώς, κατά τον χρόνο ανα­συ­ζή­τη­σης της υπό­θε­σης, η οποία, όπως έχει κριθεί (βλ. ΣτΕ 1660, 1659/2009 Ολ., 284/2014), θεω­ρεί­ται πρώτη συζή­τηση της υπό­θε­σης, το αντι­κεί­μενο της παρού­σας δίκης έχει πλέον εκλεί­ψει.

Πλην, συντρέ­χει, εν προ­κει­μένω, περί­πτωση συνέ­χι­σης της ανοι­γεί­σας με την

υπό κρίση αίτηση δίκης, σύμφωνα με την παρ. 2 του άρθρου 32 του π.δ. 18/1989, δεδο­μέ­νου ότι ο αιτών επι­κα­λεί­ται με το κατα­τε­θέν, πριν τη συζή­τηση, στις 11.6.2020 υπό­μνημά του, ιδιαί­τερο έννομο συμ­φέ­ρον, ηθικής φύσεως, το οποίο πράγ­ματι προ­κύ­πτει από το γεγονός ότι με την προ­σβαλ­λό­μενη πράξη, απο­δό­θη­καν σε βάρος του μομφές για πλημ­μελή  άσκηση καθη­κό­ντων που του είχαν ανα­τε­θεί με την ιδιό­τητα του Αντι­δή­μαρ­χου.

Τονί­ζε­ται παρα­πέρα στην απόφαση ότι η Διοί­κηση, κατά τον χρόνο έκδοσης της πράξης διο­ρι­σμού του αιτού­ντος, δεν ήταν ενήμερη για την έκβαση της προ­σφυ­γής, με την οποία ο αιτών είχε αμφι­σβη­τή­σει τη νομι­μό­τητα επι­βο­λής σε βάρος του πει­θαρ­χι­κής ποινής. Με αυτά τα δεδο­μένα, ο Δήμαρ­χος Ρόδου προέβη στην έκδοση της προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης, αξιο­λο­γώ­ντας για πρώτη φορά τα πραγ­μα­τικά και νομικά δεδο­μένα που σχε­τί­ζο­νται με την πει­θαρ­χική ευθύνη του αιτού­ντος για πράξεις που τελέ­σθη­καν κατά την άσκηση των ανα­τε­θει­μέ­νων σε αυτόν καθη­κό­ντων ως Αντι­δη­μάρ­χου, η αιτιο­λο­γία δε αυτή, η οποία ανα­φέ­ρε­ται στο σώμα της ίδιας της πράξης και ερεί­δε­ται στα στοι­χεία του φακέλου, είναι νόμιμη και στη­ρί­ζει επαρκώς το δια­τα­κτικό της προ­σβαλ­λό­με­νης από­φα­σης. Συνεπώς, ο ανωτέρω λόγος με τον οποίο υπο­στη­ρί­ζο­νται τα αντί­θετα πρέπει να απορ­ρι­φθεί ως αβά­σι­μος.

Περαι­τέρω απορ­ρί­φθη­καν ως αλυ­σι­τε­λείς οι λόγοι με τους οποίους πλήσ­σε­ται η νομι­μό­τητα των υπό τα στοι­χεία β΄ και γ΄ αιτιο­λο­γι­κών ερει­σμά­των της προ­σβαλ­λό­με­νης πράξης.