Η ιστορία του καταξιωμένου χορευτή που έγινε μοναχός στην Πάτμο

Ζούσα θαυ­μά­σια τη ζωή μου. Εκανα ό,τι ήθελα και δεν είχα ανά­γκη τί­πο­τε. Τα είχα όλα. Βέ­βαια, έτσι νό­μι­ζα! Και όμως η ζωή μου ήταν γε­μά­τη άγχος, πί­κρες και προ­βλή­μα­τα. Από τότε που βρήκα τον Θεό και Τον ακο­λού­θη­σα και ζω πλέον μαζί Του, πί­κρες και προ­βλή­μα­τα δεν υπάρ­χουν!»

Ολες αυτές οι συ­γκλο­νι­στι­κές και εκ βα­θέ­ων εκ­μυ­στη­ρεύ­σεις δεν προ­έρ­χο­νται από έναν τυ­χαίο συ­νάν­θρω­πό μας. Βγαί­νουν μέσα από τη φω­τι­σμέ­νη προ­σω­πι­κό­τη­τα του μα­κα­ρι­στού μο­να­χού Αλε­ξάν­δρου, που, αφή­νο­ντας έναν πο­λυ­τά­ρα­χο κο­σμι­κό βίο, βρήκε απά­νε­μο και ευ­τυ­χές λι­μά­νι ανα­κα­λύ­πτο­ντας και κά­νο­ντας πράξη με υπο­δειγ­μα­τι­κό τρόπο στον λιτό βίο του τον λόγο του Κυ­ρί­ου.

Πριν από λίγο καιρό κυ­κλο­φό­ρη­σε το βι­βλίο «Από χο­ρευ­τής μο­να­χός», το οποίο συ­νέ­γρα­ψε ο π. Θε­μι­στο­κλής Χρι­στο­δού­λου. Σε αυτό ανα­φέ­ρε­ται λε­πτο­με­ρώς στην πο­λυ­κύ­μα­ντη ζωή του μα­κα­ρι­στού αυτού γέ­ρο­ντα και στο πώς αυτός πήρε την από­φα­ση να αφο­σιω­θεί στη λα­τρεία του Κυ­ρί­ου.

Στην Πάτμο

Η συγ­γρα­φή του βι­βλί­ου έγινε κα­τορ­θω­τή χάρη στη συ­νερ­γα­σία του π. Θε­μι­στο­κλή με τον αυ­το­βιο­γρα­φού­με­νο, αφού ο μο­να­χός Αλέ­ξαν­δρος είχε ετοι­μά­σει μια σειρά από στοι­χεία και τα είχε πα­ρα­δώ­σει στον π. Θε­μι­στο­κλή.

Η γνω­ρι­μία του π. Θε­μι­στο­κλή με τον μο­να­χό Αλέ­ξαν­δρο έγινε το 1997 στην Πάτμο, όπου πή­γαι­νε συχνά ο π. Θε­μι­στο­κλής μαζί με την οι­κο­γέ­νειά του. «Επι­θυ­μία του ήταν να χτί­σει ένα δικό του μικρό ασκη­τή­ριο στο νησί, αυτό της Με­τα­μορ­φώ­σε­ως του Σω­τή­ρος» ανα­φέ­ρει στην «Ορ­θό­δο­ξη Αλή­θεια» ο π. Θε­μι­στο­κλής.

«Ο τότε Ηγού­με­νος του μο­να­στη­ρί­ου του Αγίου Ιω­άν­νου του Θε­ο­λό­γου, Επί­σκο­πος Τράλ­λε­ων κυρός Ισί­δω­ρος, λόγω της εγνω­σμέ­νης προ­σω­πι­κό­τη­τας του Νί­κολ­σον, τον έκανε μο­να­χό και του έδωσε το όνομα Αλέ­ξαν­δρος. Είχε προη­γη­θεί, φυ­σι­κά, ένα όραμα που είχε δει ο Νί­κολ­σον, ο οποί­ος έως τότε δεν είχε καμία σχέση με τη θρη­σκευ­τι­κή πίστη ούτε και με το τι ση­μαί­νει η έν­νοια τη­ςμε­τά­νοιας και του μο­να­χι­σμού!» υπο­γραμ­μί­ζει ο π. Θε­μι­στο­κλής.

Ο μο­να­χός Αλέ­ξαν­δρος, κατά κό­σμον Νι­κό­λα­ος Κα­ρα­δη­μη­τρί­ου, γεν­νή­θη­κε στο Βαθύ της Σάμου το 1927. Προ­ερ­χό­ταν από πο­λύ­τε­κνη οι­κο­γέ­νεια και είχε άλλα έξι αδέλ­φια.

Συ­νε­λή­φθη

Στη διάρ­κεια της Κα­το­χής συλ­λαμ­βά­νε­ται στην Αθήνα από τους Γερ­μα­νούς και με­τα­φέ­ρε­ται στη Γερ­μα­νία, όπου εκεί ανα­γκά­ζε­ται να δου­λέ­ψει σε κα­τα­να­γκα­στι­κά έργα κάτω από απάν­θρω­πες συν­θή­κες. Επι­στρέ­φει στην Ελ­λά­δα με το τέλος του πο­λέ­μου.

Στα τέλη της δε­κα­ε­τί­ας του ’40 σπου­δά­ζει σε σχολή επαγ­γελ­μα­τι­κού μπα­λέ­του και εν συ­νε­χεία κάνει τα πρώτα επι­τυ­χη­μέ­να βή­μα­τα στον καλ­λι­τε­χνι­κό χώρο ως χο­ρευ­τής. Κα­θιε­ρώ­νε­ται στα­δια­κά με το καλ­λι­τε­χνι­κό όνομα Νί­κολ­σον, ενώ τα επό­με­να χρό­νια θα κάνει πολλά τα­ξί­δια τόσο στην Ελ­λά­δα όσο και στο εξω­τε­ρι­κό.

Το όραμα αυτό στά­θη­κε η αφορ­μή να που­λή­σει τα υπάρ­χο­ντά του και να εγκα­τα­στα­θεί ορι­στι­κά στην Πάτμο, ασπα­ζό­με­νος τον μο­να­χι­σμό. Εκεί του πα­ρα­χω­ρή­θη­κε ένα οι­κό­πε­δο στο οποίο έχτι­σε το κελί του, το ησυ­χα­στή­ριό του, και έπει­τα από λίγο καιρό και την Εκ­κλη­σία της Με­τα­μορ­φώ­σε­ως του Σω­τή­ρος. Το 2015 απε­δή­μη­σε εις Κύ­ριον και ετάφη εντός του χώρου όπου ήταν το ησυ­χα­στή­ριό του στην Πάτμο.

Το συ­γκλο­νι­στι­κό όραμα που είδε μέσα στο σπίτι του και η με­τα­στρο­φή στον Θεό

Οι δε­κα­ε­τί­ες περ­νούν και το όνομα του Νί­κολ­σον λά­μπει στο διε­θνές καλ­λι­τε­χνι­κό στε­ρέ­ω­μα: πα­ρα­στά­σεις σε πολ­λές πό­λεις της Ευ­ρώ­πης, πε­ριο­δεί­ες, συμ­με­το­χή σε κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές ται­νί­ες κ.ά. Δόξα, ανα­γνώ­ρι­ση, χρή­μα­τα, απο­λαύ­σεις… Ο,τι και αν είχε επι­θυ­μή­σει, το είχε κα­τορ­θώ­σει.

Το 1993 είναι μια ση­μα­δια­κή χρο­νιά, καθώς τότε αρ­χί­ζει ο Νί­κολ­σον να νιώ­θει ότι συ­ντε­λεί­ται μέσα του μια με­γά­λη με­τα­στρο­φή. Τότε βλέ­πει μέσα στο σπίτι του ένα συ­γκλο­νι­στι­κό όραμα, το οποίο πε­ρι­γρά­φε­ται πολύ πα­ρα­στα­τι­κά στο βι­βλίο που συ­νέ­γρα­ψε ο π. Θε­μι­στο­κλής:

«Για μια στιγ­μή νιώ­θει τα μάτια του να τρέ­χουν σαν βρύση από το κλάμα. Δεν ήξερε γιατί συ­νέ­βαι­νε κάτι τέ­τοιο στον εαυτό του. Αμέ­σως αι­σθάν­θη­κε την ανά­γκη να πάει να κοι­νω­νή­σει των αχρά­ντων μυ­στη­ρί­ων ύστε­ρα από 25 χρό­νια […]. Φο­βό­ταν να πάει να κοι­νω­νή­σει, από φόβο και σε­βα­σμό προς τον Θεό. Μετά από εκεί­νο το κλάμα αι­σθάν­θη­κε τέ­τοια κού­ρα­ση, που ένιω­θε ότι δεν ήταν παρά ένα τί­πο­τα […]. Πήγε στο μπά­νιο για να πλύ­νει το πρό­σω­πό του και αι­σθάν­θη­κε κάπως ότι ξα­λά­φρω­σε. Ανοί­γει την πόρτα και ξαφ­νι­κά βλέ­πει τους άσπρους τοί­χους να έχουν γίνει σιέλ και επάνω στο προ­σκε­φά­λι του κρε­βα­τιού να υπάρ­χουν σταυ­ροί […], κά­θε­ται σιγά σιγά στην άκρη του κρε­βα­τιού και άρ­χι­σε να νιώ­θει τα δά­χτυ­λα των πο­διών του σαν να είχαν τρυ­πη­θεί και να φεύ­γει όλο του το αίμα […]. Ξαφ­νι­κά πάνω στο απέ­ρα­ντο άσπρο χαλί βλέ­πει ένα κε­φα­λά­κι που δεν το ξέ­χα­σε σε όλη του τη ζωή. Είχε ένα ξανθό γε­νά­κι και ένα ξανθό κε­φα­λά­κι, το οποίο ήταν γερ­μέ­νο προς το άσπρο χαλί, όπου δια­κρί­νο­νταν όλη η ομορ­φιά και η λάμψη του προ­σώ­που του. Οταν πέ­ρα­σε πολύς και­ρός, τότε πλέον συ­νει­δη­το­ποί­η­σε ότι είχε μια ει­κό­να με το Αγιο Μαν­δή­λιο, όπου ει­κο­νι­ζό­ταν η πα­ρα­πά­νω μορφή του Χρι­στού».

Το όραμα αυτό στά­θη­κε η αφορ­μή να που­λή­σει τα υπάρ­χο­ντά του και να εγκα­τα­στα­θεί ορι­στι­κά στην Πάτμο, ασπα­ζό­με­νος τον μο­να­χι­σμό. Εκεί του πα­ρα­χω­ρή­θη­κε ένα οι­κό­πε­δο στο οποίο έχτι­σε το κελί του, το ησυ­χα­στή­ριό του, και έπει­τα από λίγο καιρό και την Εκ­κλη­σία της Με­τα­μορ­φώ­σε­ως του Σω­τή­ρος. Το 2015 απε­δή­μη­σε εις Κύ­ριον και ετάφη εντός του χώρου όπου ήταν το ησυ­χα­στή­ριό του στην Πάτμο.

«Ηταν ια­μα­τι­κός στην ψυχή»

«Ηταν πολύ χα­ρι­σμα­τι­κός και επι­κοι­νω­νια­κός άν­θρω­πος, είχε μια με­γά­λη ευ­γέ­νεια εσω­τε­ρι­κή και εξω­τε­ρι­κή. Ηταν ια­μα­τι­κός στην ψυχή! Είχε το χά­ρι­σμα του Θεού, χωρίς να μπο­ρεί να το κα­τα­λά­βει ο ίδιος. Ολοι οι άν­θρω­ποι ήθε­λαν να κά­νουν παρέα μαζί του και τον επι­σκέ­πτο­νταν για να τον συμ­βου­λευ­τούν» ανα­φέ­ρει ο π. Θε­μι­στο­κλής και συ­μπλη­ρώ­νει:

«Ηταν πολύ τα­λα­ντού­χος ο μα­κα­ρι­στός Αλέ­ξαν­δρος… Κα­τα­σκεύ­α­ζε όμορ­φα ερ­γό­χει­ρα, είχε δε και με­γά­λη συλ­λο­γή από δί­σκους μου­σι­κής, τα οποία είχε μέσα στο κελί του. Αδυ­να­μία με­γά­λη είχε και στις γάτες, και στα σκυ­λιά. Ο χώρος του ήταν γε­μά­τος από αυτά, τα πε­ρι­ποιού­νταν με στορ­γή και αγάπη. Μά­λι­στα, μαζί με αυτά, δια­τη­ρού­σε και ένα αρ­νά­κι! Οι δε φι­λο­ζω­ι­κές ορ­γα­νώ­σεις είχαν ευαι­σθη­το­ποι­η­θεί και του έστελ­ναν δω­ρε­άν τρο­φές για τα ζώα του!»

Πηγή: Εφη­με­ρί­δα Ορ­θό­δο­ξη Αλή­θεια