Οι τελευταίες ώρες του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη

Τις τε­λευ­ταί­ες ώρες του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη πε­ρι­γρά­φει ρε­πορ­τάζ του Βη­μα­το­δό­τη, στο οποίο ση­μειώ­νε­ται με­τα­ξύ άλλων ότι ο τε­λευ­ταί­ος είχε προ­βλέ­ψει τα πάντα, ακόμη και τον τάφο του.

Δια­βά­στε τι γρά­φει ο Βη­μα­το­δό­της:

Είχε ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα (ύστε­ρα από μια ανα­πνευ­στι­κή κρίση που έπαθε πριν από 15 ημέ­ρες) κα­θη­λω­θεί στο κρε­βά­τι του. Τον τα­λαι­πώ­ρη­σε, βλέ­πε­τε, πολύ η κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του, το πόδι του, η μέση του, το ανα­πνευ­στι­κό του σύ­στη­μα και φαι­νό­ταν τις τε­λευ­ταί­ες ημέ­ρες όταν κα­νείς τον συ­να­ντού­σε ότι βρι­σκό­ταν σε δια­δι­κα­σία ανα­χώ­ρη­σης. Ανα­χώ­ρη­σης από τη ζωή. Το κα­τά­λα­βαν και οι συγ­γε­νείς του, και τις τε­λευ­ταί­ες Κυ­ρια­κές μα­ζεύ­ο­νταν όλοι στο σπίτι του στη Γλυ­φά­δα, για να βρί­σκο­νται δίπλα του. Ετσι συ­νέ­βη και την Κυ­ρια­κή. Ηταν όλοι εκεί (πλην της κόρης του Αλε­ξάν­δρας που απου­σί­α­ζε στο εξω­τε­ρι­κό), τα παι­διά, τα εγ­γό­νια του, οι πά­ντες. Κά­θο­νταν στο σα­λό­νι και ένας-ένας περ­νού­σε από το προ­σκε­φά­λι του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού. Δεν μπο­ρού­σε να μι­λή­σει, όπως μου είπαν, απλώς κάπου-κάπου άνοι­γε τα μάτια του και κοι­τού­σε. Και ανα­γνώ­ρι­ζε πρό­σω­πα, όπως απο­δει­κνύ­ε­ται από ένα δειλό χα­μό­γε­λο που έσκα­γε στα χείλη του, και μετά έπε­φτε σε λή­θαρ­γο. Ούτε μια λέξη μπό­ρε­σε να πει, βρι­σκό­ταν – και ήταν φα­νε­ρό – σε απο­δρο­μή από τη ζωή. Οι συγ­γε­νείς του έμει­ναν έως αργά το από­γευ­μα. Ο Μη­τσο­τά­κης έφυγε στον ύπνο του λίγο μετά τα με­σά­νυ­χτα. Ηταν 99 ετών ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός.

Είχε ο Μη­τσο­τά­κης προ­βλέ­ψει τα πάντα. Την ακί­νη­τη πε­ριου­σία είχε φρο­ντί­σει να τη με­τα­βι­βά­σει στα παι­διά και στα εγ­γό­νια του. Πριν από επτά χρό­νια είχε επι­με­λη­θεί ακόμα και για τον τάφο του. Σε μια βρα­χώ­δη πε­ριο­χή, έξω από τα Χανιά, στην πε­ριο­χή Αρ­γου­λι­δές στο Ακρω­τή­ρι, πολύ κοντά από τους τά­φους των Βε­νι­ζέ­λων, εκεί απο­φά­σι­σε ότι θα ήταν η τε­λευ­ταία του κα­τοι­κία, αυτού και της συ­ζύ­γου του Μα­ρί­κας. Ετσι θα βρί­σκο­νταν και στον θά­να­το μαζί, σε μια προ­νο­μια­κή πε­ριο­χή, γε­μά­τη ελιές, σε ένα χρυ­σο­πρά­σι­νο πε­ρι­βάλ­λον που μόνο το πέ­ρα­σμα αδέ­σπο­των κα­τσι­κιών δια­τα­ράσ­σει την ησυ­χία του.

Πηγή: Βη­μα­το­δό­της