Νέα δικαίωση του ξενοδοχειακού ομίλου Κυπριώτη έναντι των τραπεζών!

Μια νέα κατά­σταση πραγ­μά­των στην πολύ­κροτη «αντι­δι­κία» του ξενο­δο­χεια­κού ομίλου Κυπριώτη με τις τρά­πε­ζες, ενόψει μάλιστα, του προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νου για τον Μάρτιο του 2021 πλει­στη­ρια­σμού μονάδας του, δημιούρ­γησε η έκδοση από­φα­σης του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου.

Εurobank και Intrum (ως διά­δο­χος της Πει­ραιώς) βγάζουν εκ νέου στις αρχές Μαρτίου στο ηλε­κτρο­νικό ‘’σφυρί’’ το γνωστό ξενο­δο­χειακό συγκρό­τημα στην Κω.

Το ξενο­δο­χειακό συγκρό­τημα στην Κω, που είναι και το μεγα­λύ­τερο στο νησί με μονάδες 4 και 5 αστέρων, βγαίνει με τιμή πρώτης προ­σφο­ράς στα 83,83 εκατ. ευρώ (Kipriotis Village: 37,03 εκατ. ευρώ, το Kipriotis Hippocrates: 9,375 εκατ. ευρώ, Kipriotis Maris: 9,31 εκατ. ευρώ, το Kipriotis Aqualand: 12,165 εκατ. ευρώ και το Kipriotis Panorama Suites: 17,2 εκατ. ευρώ μείον το κόστος τακτο­ποί­η­σης).

Οι δικα­στι­κές εξε­λί­ξεις με τον όμιλο Κυπριώτη «τρέχουν» την τελευ­ταία -σχεδόν- τριετία, με το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου να απορ­ρί­πτει στις αρχές του έτους την έφεση από τις τρά­πε­ζες -σε συνέ­χεια της πρω­τό­δι­κης απόφασης- για τη θέση της εται­ρείας σε ειδική δια­χεί­ριση:

Στην πρω­τό­δικη απόφαση είχε κριθεί ότι παρά τις οφειλές προς τις αιτού­σες, ο όμιλος δεν είχε περιέλ­θει σε γενική και μόνιμη αδυ­να­μία να εκπλη­ρώ­νει τις ληξι­πρό­θε­σμες χρη­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις του, ενώ στη συνέ­χεια το Εφετείο απέρ­ριψε τις αιτή­σεις των τρα­πε­ζών για την υπαγωγή των ξενο­δο­χείων Κυπριώτη σε ανα­γκα­στική δια­χεί­ριση.

Ακο­λού­θη­σαν οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της Eurobank με την H.I.G. Capital για την πώληση των δανείων ονο­μα­στι­κής αξίας ύψους 53,3 εκατ. ευρώ οι οποίες ωστόσο δεν τελε­σφό­ρη­σαν.

Κι ενώ «χάθηκε» η προ­σπά­θεια των τρα­πε­ζών να θέσουν την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία σε ανα­γκα­στική δια­χεί­ριση, κατα­βλή­θηκε προ­σπά­θεια να «ανα­βιώ­σουν» οι δια­τα­γές πλη­ρω­μής, που είχε ανα­στεί­λει η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία. Η πρώτη απόφαση επί ανα­κο­πής που ασκή­θηκε δικαιώ­νει την ξενο­δο­χειακή εται­ρεία!!

Πιο συγκε­κρι­μένα, με την υπ’ αριθμ. 33/2021 απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου (Μετα­βα­τική Έδρα Κω) έγινε δεκτή στον δεύτερο βαθμό η ανακοπή του ξενο­δο­χεια­κού ομίλου Κυπριώτη και ακυ­ρώ­θηκε η υπ’αριθμ. 103/2017 διαταγή πλη­ρω­μής του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Κω που εξέδωσε σε βάρος του η Τράπεζα Eurobank.

Το σκε­πτικό του δικα­στη­ρίου όχι μόνο δικαιώ­νει τους ισχυ­ρι­σμούς της εται­ρείας έναντι των τρα­πε­ζών αλλά και απο­τε­λεί προ­άγ­γελο, λόγω «δεδι­κα­σμέ­νου», για το ποια θα είναι η τύχη και των υπο­λοί­πων.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο Δικα­στή­ριο έκρινε βάσιμο τον ισχυ­ρι­σμό των ανα­κο­πτό­ντων περί κατα­χρη­στι­κής άσκησης δικαιώ­μα­τος από την πλευρά της Τρά­πε­ζας και γι’ αυτό το λόγο έκανε δεκτή την ανακοπή τους και ακύρωσε τη διαταγή πλη­ρω­μής.

Ειδι­κό­τερα, η προη­γη­θείσα της έκδοσης της δια­τα­γής πλη­ρω­μής, συμπε­ρι­φορά της τρά­πε­ζας, η οποία έλαβε χώρα για σημα­ντικό χρονικό διά­στημα, δημιούρ­γησε ευλόγως στους εκκα­λού­ντες την πεποί­θηση ότι αυτή δεν επρό­κειτο να ασκήσει το δικαί­ωμά της, να επι­διώ­ξει τη δικα­στική ικα­νο­ποί­ηση του υπο­λοί­που του επί­δι­κου ομο­λο­για­κού δανείου, με την έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής.

Την πεποί­θηση αυτή ενί­σχυ­σαν και οι περι­στά­σεις δεδο­μέ­νου ότι η τράπεζα, για 5 περίπου έτη, από κοινού με την τράπεζα Πει­ραιώς, στο πλαίσιο των επαφών που είχαν ως στόχο την εξεύ­ρεση συνο­λι­κής λύσης στο πρό­βλημα που είχε ήδη ανα­φα­νεί, προέβη στη σύναψη ιδιω­τι­κών συμ­φω­νη­τι­κών, τα οποία απο­τε­λού­σαν σαφή προ­πο­μπό μίας επερ­χό­με­νης συνο­λι­κής ρύθ­μι­σης των οφειλών των εκκα­λού­ντων, υπό ευνοϊ­κούς όρους με σκοπό την απο­πλη­ρωμή τους, σε συν­δυα­σμό με τη συνέ­χιση της λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σης.

Επι­πλέον, στα συμ­φω­νη­τικά αυτά η τράπεζα έθεσε όρους, όπως διο­ρι­σμός ορκωτού λογιστή της έγκρι­σης των δανει­στριών τρα­πε­ζών και καθη­με­ρι­νός έλεγχος της εται­ρείας, απα­γό­ρευση λήψης χρη­μα­το­δό­τη­σης από tour operators για την ανα­βάθ­μιση των ξενο­δο­χείων της, απα­γό­ρευση μετα­βί­βα­σης μετοχών σε τρίτο, που θα σήμαινε την εισροή κεφα­λαίων και απα­γό­ρευση εκποί­η­σης οποιου­δή­ποτε περιου­σια­κού στοι­χείου, με τους οποίους στην ουσία ετί­θε­ντο σημα­ντι­κοί περιο­ρι­σμοί στην άσκηση της επι­χει­ρη­μα­τι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας της εται­ρείας, αφού κατ’ αυτό τον τρόπο εμπο­δι­ζό­ταν τόσο η αύξηση των εσόδων της όσο και η απο­μεί­ωση των οφειλών της, περιο­ρι­σμοί οι οποίοι δεν θα μπο­ρού­σαν να νοηθούν, εάν δεν συνο­δεύ­ο­νταν από τη βάσιμη προσ­δο­κία ότι οι οφειλές επρό­κειτο να ρυθ­μι­στούν ορι­στικά.

Ακόμη, σύμφωνα με την απόφαση, η τράπεζα από τον Οκτώ­βριο του 2013 και εντεύ­θεν, ενέ­κρινε και χορή­γησε προς την εται­ρεία νέα δάνεια συνο­λι­κού ύψους 2,6 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, με σκοπό την εξό­φληση μέρους των απαι­τη­τών οφειλών. Η χρη­μα­το­δό­τηση αυτή, η οποία κείται πέρα και εκτός της κύριας δανειο­δό­τη­σης της πρώτης εκκα­λού­σας, υπό το πρίσμα της τότε ισχύ­ου­σας διά­τα­ξης που απα­γό­ρευε στα πιστω­τικά ιδρύ­ματα να χορη­γούν νέα δάνεια για την πληρωμή οφει­λό­με­νων σε αυτά ληξι­πρό­θε­σμων τόκων, εκτός εάν επρό­κειτο για σύμβαση γενι­κό­τε­ρης ρύθ­μι­σης οφειλών του δανειο­λή­πτη, οδη­γούσε ευθέως στη δημιουρ­γία πεποί­θη­σης ότι θα ακο­λου­θούσε η συνο­λική ρύθμιση των οφειλών της εται­ρείας.

Η εται­ρεία κατέ­βαλε όλα τα ενα­πο­μέ­νο­ντα δια­θέ­σιμα μετά την κάλυψη των λει­τουρ­γι­κών της αναγκών προς απο­πλη­ρωμή των δανείων, τα οποία εν συνε­χεία επι­με­ρί­ζο­νταν μεταξύ των 3 τρα­πε­ζών κατά το λόγο συμ­με­το­χής τους στο δανει­σμό της.

Στη συνέ­χεια σε σχέδιο ιδιω­τι­κού συμφωνητικού-συμφωνίας ανα­στο­λής διώξεων που κοι­νο­ποί­ησε τράπεζα στην εται­ρεία η οποία προη­γή­θηκε της έκδοσης της προ­σβαλ­λό­με­νης δια­τα­γής πλη­ρω­μής και η απόρ­ριψη του οποίου από τους τελευ­ταί­ους, απο­τέ­λεσε το εφαλ­τή­ριο για την έκδοσή της, η εφε­σί­βλητη από κοινού με τις υπό­λοι­πες δύο πιστώ­τριες τρά­πε­ζες ανα­γνώ­ρισε την ανάγκη εισροής «σημα­ντι­κών νέων κεφα­λαίων» στην εται­ρεία, από τους φορείς αυτής ή και τρίτους επεν­δυ­τές, «με σκοπό την ανα­διάρ­θρωση της κεφα­λαια­κής της δομής σε υγιείς βάσεις, τη χρη­μα­το­δό­τηση της ανα­καί­νι­σης των ξενο­δο­χείων και την παροχή κεφα­λαίου κίνησης…», κάτι που με τα προ­γε­νέ­στερα ιδιω­τικά συμ­φω­νη­τικά είχε απα­γο­ρεύ­σει στην εται­ρεία χωρίς τη συναί­νεση των τρα­πε­ζών.

Σύμφωνα με την κρίση του δικα­στη­ρίου, όπως ήταν ανα­με­νό­μενο, η ανωτέρω πρόταση απορ­ρί­φθηκε από τους εκκα­λού­ντες, καθώς με αυτήν στην ουσία προ­βλε­πό­ταν η παρά­δοση του 95% της εται­ρείας σε τρίτο, μη ακόμη προσ­διο­ρι­ζό­μενο επεν­δυτή, με μόνη την προ­ϋ­πό­θεση της εισροής κεφα­λαίων ύψους 10 εκα­τομ­μυ­ρίων ευρώ, και τούτο χωρίς να γίνεται οποια­δή­ποτε μνεία περί της τύχης των δανεια­κών υπο­χρε­ώ­σεων της εται­ρείας. Συνεπώς, οι προ­βλέ­ψεις του ανωτέρω σχεδίου, ουσια­στικά κατέ­τει­ναν στην απο­μά­κρυνση των ιδιο­κτη­τών της εται­ρείας, αφού εκείνοι θα περιο­ρί­ζο­νταν πλέον στο 5% του μετο­χι­κού κεφα­λαίου, και όχι στη λύση του προ­βλή­μα­τος, που ήταν η εξεύ­ρεση λύσης για την εξυ­πη­ρέ­τηση των οφειλών, για την οποία δεν λαμ­βα­νό­ταν μέριμνα. Επι­ση­μαί­νε­ται δε ότι όπως ήδη εκτέ­θηκε, η ως άνω προ­τει­νό­μενη από τις ίδιες τις δανεί­στριες τρά­πε­ζες ενέρ­γεια, ήτοι η είσοδος τρίτου επεν­δυτή στην εται­ρεία, είχε, δυνάμει των ως άνω συμ­φω­νη­τι­κών, εμπο­δι­στεί, απο­κλεί­ο­ντας κατ’ αυτό τον τρόπο και τη συνα­κό­λουθη εισροή κεφα­λαίου στην 1η εκκα­λούσα.

Τέλος το γεγονός ότι η μη επι­δί­ωξη στη συγκε­κρι­μένη χρονική συγκυ­ρία, της δικα­στι­κής ικα­νο­ποί­η­σης της αξίωσης της Τρά­πε­ζας δεν θα δημιουρ­γούσε καμία επαχθή συνέ­πεια στα συμ­φέ­ρο­ντα της, ενώ αντί­στοιχα η έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής και η διε­νέρ­γεια πράξεων ανα­γκα­στι­κής εκτέ­λε­σης θα είχε ως συνέ­πεια τη δια­τά­ραξη της λει­τουρ­γίας της επι­χεί­ρη­σης, προ­ξε­νώ­ντας σε αυτή δυσβά­στα­κτες οικο­νο­μι­κές συνέ­πειες. Και αυτό γιατί η πορεία της εται­ρείας, τα οικο­νο­μικά της απο­τε­λέ­σματα και οι προ­ο­πτι­κές της προ­διέ­γρα­φαν τόσο τη βιω­σι­μό­τητα της εται­ρείας, όσο και τη στα­διακή απο­πλη­ρωμή των υπο­χρε­ώ­σεών της σε βάθος χρόνου, ο οποίος δεν μπορεί να χαρα­κτη­ρι­στεί υπερ­βο­λι­κός υπό την προ­ϋ­πό­θεση ότι η απο­πλη­ρωμή δεν θα γινόταν βάσει των αρχικών όρων υπό τους οποίους συνο­μο­λο­γή­θη­καν οι δανεια­κές συμ­βά­σεις αλλά με ευνοϊ­κό­τε­ρους όρους απο­πλη­ρω­μής, όπως αυτοί θα απο­τυ­πώ­νο­νταν στην ανα­με­νό­μενη, πλην μη επα­κο­λου­θή­σασα, ρύθμιση.

Για τους ανωτέρω λόγους το Δικα­στή­ριο έκρινε κατα­χρη­στική την έκδοση δια­τα­γής πλη­ρω­μής από την πλευρά της Τρά­πε­ζας και έκανε δεκτή την ανακοπή του Ομίλου Κυπριώτη ακυ­ρώ­νο­ντας τη διαταγή πλη­ρω­μής.

Τον Όμιλο Κυπριώτη εκπρο­σώ­πησε η δικη­γό­ρος Αθηνών κ. Λιλή Κοτσί­δου και την τράπεζα η δικη­γό­ρος Κω κ. Σταυ­ρούλα Ραγιέ.