ΝΔ: «Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης περνά στην ιστορία ως ένας πολιτικός πολύ μπροστά από την εποχή του»

Η Νέα Δη­μο­κρα­τία εξέ­δω­σε συλ­λυ­πη­τή­ριο ση­μεί­ω­μα για την απώ­λεια του Κων­στα­ντί­νου Μη­τσο­τά­κη, χα­ρα­κτη­ρί­ζο­ντας τον πρώην πρω­θυ­πουρ­γό ως μια σπου­δαία προ­σω­πι­κό­τη­τα του δη­μό­σιου βίου που περνά στην ιστο­ρία και ως έναν πο­λι­τι­κό πολύ μπρο­στά από την εποχή του. Πα­ρα­θέ­τει επί­σης ένα σύ­ντο­μο βιο­γρα­φι­κό ση­μεί­ω­μα με ση­μα­ντι­κές στιγ­μές της κα­ριέ­ρας του επί­τι­μου προ­έ­δρου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας.

Ανα­λυ­τι­κά η ανα­κοί­νω­ση:

Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης ήταν μια σπου­δαία προ­σω­πι­κό­τη­τα του δη­μό­σιου βίου, που στη με­γά­λη του δια­δρο­μή άνοι­γε δρό­μους. Για αυτό και περνά στην ιστο­ρία ως ένας πο­λι­τι­κός πολύ μπρο­στά από την εποχή του.

Δια­κρί­θη­κε για την αντι­στα­σια­κή και αντι­δι­κτα­το­ρι­κή του δράση. Συ­νέ­βαλ­λε, όσο λίγοι, στην εθνι­κή συμ­φι­λί­ω­ση και στην υπέρ­βα­ση των δια­χω­ρι­στι­κών γραμ­μών.

Ξε­χώ­ρι­σε με το ήθος του και με τη συ­νέ­πεια λόγων και έργων. Ήταν ένας φλο­γε­ρός πα­τριώ­της, ταυ­τι­σμέ­νος με τον τόπο του, την Κρήτη και ταυ­τό­χρο­να ένας πο­λί­της του κό­σμου. Αγω­νί­στη­κε για μια Ελ­λά­δα υπε­ρή­φα­νη, στο κέ­ντρο των Ευ­ρω­παϊ­κών εξε­λί­ξε­ων.

Ήταν ο πο­λι­τι­κός του ρε­α­λι­σμού, της συ­νεν­νό­η­σης,  των ανοι­χτών ορι­ζό­ντων, που υπη­ρέ­τη­σε με συ­νέ­πεια τον ορθό λόγο, την αλή­θεια, τις με­γά­λες αλ­λα­γές, συχνά κό­ντρα στο ρεύμα. Με βαθιά πίστη στη Δη­μο­κρα­τία και στον διά­λο­γο, πο­ρεύ­τη­κε όλη του τη ζωή τι­μώ­ντας το ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο επί 58 χρό­νια.

Ένας ευ­πα­τρί­δης της πο­λι­τι­κής, με βαθιά ρι­ζω­μέ­νη αί­σθη­ση κα­θή­κο­ντος, που οδή­γη­σε την πα­ρά­τα­ξη σε τρεις με­γα­λειώ­δεις νίκες,  έχο­ντας μαζί του σχε­δόν έναν στους δύο Έλ­λη­νες. Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης υπη­ρέ­τη­σε τη Νέα Δη­μο­κρα­τία με αυ­τα­πάρ­νη­ση και αφο­σί­ω­ση ως το τέλος της ζωής του.

Σύσ­σω­μη η οι­κο­γέ­νεια της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, – ο Πρό­ε­δρος, οι βου­λευ­τές, τα στε­λέ­χη και όλοι οι φίλοι της με­γά­λης φι­λε­λεύ­θε­ρης δη­μο­κρα­τι­κής πα­ρά­τα­ξης – απο­χαι­ρε­τούν με ευ­γνω­μο­σύ­νη και οδύνη τον Κων­στα­ντί­νο Μη­τσο­τά­κη.

Το 1941 πήρε μέρος ως έφε­δρος αξιω­μα­τι­κός στις επι­χει­ρή­σεις του Μα­κε­δο­νι­κού με­τώ­που. Την πε­ρί­ο­δο της γερ­μα­νι­κής κα­το­χής συμ­με­τεί­χε στην Αντί­στα­ση κατά των κα­τα­κτη­τών ως ηγε­τι­κό στέ­λε­χος της Εθνι­κής Ορ­γά­νω­σης Κρή­της. Για τη δράση του αυτή φυ­λα­κί­στη­κε και κα­τα­δι­κά­στη­κε δύο φορές σε θά­να­το από τους Γερ­μα­νούς.

Κατά τη δεύ­τε­ρη φυ­λά­κι­ση απε­λευ­θε­ρώ­θη­κε μετά από ανταλ­λα­γή Βρε­τα­νών και Γερ­μα­νών αιχ­μα­λώ­των, η οποία συμ­φω­νή­θη­κε σε ανώ­τα­το στρα­τιω­τι­κό επί­πε­δο με­τα­ξύ Βρε­τα­νί­ας και Γερ­μα­νί­ας. Για την αντι­στα­σια­κή του δράση τι­μή­θη­κε το 1986 από το Βρε­τα­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο.

Πρω­τα­γω­νί­στη­σε στην πραγ­μα­το­ποί­η­ση των Συμ­φω­νιών του Θε­ρίσ­σου και της Τρο­μά­ρισ­σας, οι οποί­ες είχαν ως απο­τέ­λε­σμα την απο­φυ­γή της εμ­φύ­λιας δια­μά­χης στην Κρήτη.

Οξυ­δερ­κής, διο­ρα­τι­κός και ρε­α­λι­στής, υπήρ­ξε η φωνή της λο­γι­κής, της συ­ναί­νε­σης και της με­τριο­πά­θειας στη μακρά στα­διο­δρο­μία του στο ελ­λη­νι­κό Κοι­νο­βού­λιο, που δι­ήρ­κε­σε 58 χρό­νια. Η συμ­βο­λή του στην άρση των δι­χα­στι­κών δια­χω­ρι­στι­κών γραμ­μών του εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου και στην ενό­τη­τα του Ελ­λη­νι­κού λαού υπήρ­ξε κα­θο­ρι­στι­κή. Ερ­γά­στη­κε συ­στη­μα­τι­κά για την στα­θε­ρή ευ­ρω­παϊ­κή πο­ρεία της πα­τρί­δας μας και τη συμ­με­το­χή της στην Οι­κο­νο­μι­κή και Νο­μι­σμα­τι­κή Ένωση. Στην πο­λι­τι­κή του πο­ρεία ήταν στα­θε­ρά αντί­θε­τος στο λαϊ­κι­σμό και τη δη­μα­γω­γία. Εκλέ­χθη­κε για πρώτη φορά βου­λευ­τής το 1946 και ανα­κοί­νω­σε την απο­χώ­ρη­σή του από τη Βουλή το 2004.

Ανέ­λα­βε για πρώτη φορά κυ­βερ­νη­τι­κό αξί­ω­μα ως υφυ­πουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών στην Κυ­βέρ­νη­ση Σο­φο­κλή Βε­νι­ζέ­λου το 1951.

Στις 21 Απρι­λί­ου 1967, συ­νε­λή­φθη από τη δι­κτα­το­ρία των συ­νταγ­μα­ταρ­χών και κρα­τή­θη­κε σε κα­θε­στώς πε­ριο­ρι­σμού. Αφέ­θη­κε ελεύ­θε­ρος με την αμνη­στία του Δε­κεμ­βρί­ου 1967 και διέ­φυ­γε στη Γαλ­λία. Εκεί, πα­ρέ­μει­νε πε­ρί­που πε­ντέ­μι­σι χρό­νια, συμ­με­τέ­χο­ντας ενερ­γά στη δράση κατά του στρα­τιω­τι­κού κα­θε­στώ­τος. Επέ­στρε­ψε στην Ελ­λά­δα το 1973. Μετά το πρα­ξι­κό­πη­μα της 25ης Νο­εμ­βρί­ου συ­νε­λή­φθη εκ νέου και ελευ­θε­ρώ­θη­κε τε­λι­κώς τον Ιού­λιο του 1974, οπότε και ανα­τρά­πη­κε το δι­κτα­το­ρι­κό κα­θε­στώς.

Το 1977, συμ­με­τεί­χε στις εκλο­γές της ως αρ­χη­γός και ιδρυ­τής του Κόμ­μα­τος των Νε­ο­φι­λε­λευ­θέ­ρων και εξε­λέ­γη βου­λευ­τής στην πε­ρι­φέ­ρεια Χα­νί­ων. Ένα χρόνο αρ­γό­τε­ρα, προ­σχώ­ρη­σε στη Νέα Δη­μο­κρα­τία, επί Προ­ε­δρί­ας του Κων­στα­ντί­νου Κα­ρα­μαν­λή. Το 1981 ορί­στη­κε κοι­νο­βου­λευ­τι­κός εκ­πρό­σω­πος του Κόμ­μα­τος.

Εξε­λέ­γη Πρό­ε­δρος της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας το Σε­πτέμ­βριο του 1984. Τον Ιού­νιο και το Νο­έμ­βριο του 1989 η Νέα Δη­μο­κρα­τία κα­τέ­κτη­σε στις εκλο­γές την πρώτη θέση και συ­νέ­βα­λε στο σχη­μα­τι­σμό της Κυ­βέρ­νη­σης Τζα­νε­τά­κη σε συ­νερ­γα­σία με το Συ­να­σπι­σμό και στη συ­νέ­χεια της οι­κου­με­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης.

Στις 8 Απρι­λί­ου 1990, υπό την ηγε­σία του, η Νέα Δη­μο­κρα­τία νί­κη­σε στις εκλο­γές, σχη­μα­τί­ζο­ντας Κυ­βέρ­νη­ση. Ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης ανέ­λα­βε πρω­θυ­πουρ­γός της Ελ­λά­δας, θέση στην οποία πα­ρέ­μει­νε ως τις 10 Οκτω­βρί­ου του 1993.

Με πρό­τα­ση του Μ. Έβερτ και ομό­φω­νη από­φα­ση της Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Ομά­δας ανα­κη­ρύ­χθη­κε επί­τι­μος Πρό­ε­δρος του Κόμ­μα­τος στις 3 Νο­εμ­βρί­ου του 1993.

Τον Ιού­νιο του 1997, τι­μή­θη­κε με το μέγα βρα­βείο ελ­λη­νο­τουρ­κι­κής φι­λί­ας «Ιπε­κτσί» για τις δρά­σεις του υπέρ της προ­σέγ­γι­σης της Ελ­λά­δας με την Τουρ­κία.

Τον Οκτώ­βριο του 2005, ιδρύ­θη­κε προς τιμήν του έδρα Κλα­σι­κών Σπου­δών στο Πα­νε­πι­στή­μιο Στάν­φορντ του Σαν Φραν­σί­σκο των ΗΠΑ».