Παρουσιάστηκε η διδακτορική διατριβή της Βιβής Ξανθούλη

Με την συμ­με­τοχή πλήθους κόσμου, παρου­σιά­στηκε η διδα­κτο­ρική δια­τριβή της γυμνα­σιάρ­χου του 6ου Γυμνα­σίου Ρόδου, κας Βιβής Ξαν­θούλη, καθη­γή­τριας γαλ­λι­κής γλώσσας & φιλο­λο­γίας, στον χώρο του Ιδρύ­μα­τος Στα­μα­τίου.

Η δια­τριβή με θέμα «Από τη μητρό­τητα στην παι­δο­κτο­νία: η κατα­σκευή της μητρι­κής φιγού­ρας στην Ελλη­νική Μυθο­λο­γία» («De la maternité à infanticide: la construction de la figure maternelle dans la mythologie grecque») παρου­σιά­στηκε με επι­τυ­χία στο Πανε­πι­στή­μιο των Παρι­σίων – Σορ­βόννη (Paris 4) με επι­βλέ­πο­ντα καθη­γητή τον κ. Dominique Mulliez, Διευ­θυ­ντή της έδρας της Αρχαίας Ελλη­νι­κής Γραμ­μα­τείας (Λογο­τε­χνίας και Πολι­τι­σμού του Αρχαίου Ελλη­νι­κού Κόσμου) της Σορ­βόν­νης.

Την εκδή­λωση διορ­γά­νωσε «Το Σπίτι της Ευρώπης στη Ρόδο» και το «Παράρ­τημα Ρόδου της Δωδε­κα­νη­σια­κής Μέλισ­σας» ενώ το παρών, έδωσαν εκπρό­σω­ποι της ακα­δη­μαϊ­κής κοι­νό­τη­τας, ο υπο­ψή­φιος δήμαρ­χος κ. Αντώνης Καμπου­ρά­κης, η εντε­ταλ­μένη περι­φε­ρειακή σύμ­βου­λος και πρό­ε­δρος του ΚΕΚ Γεν­νη­μα­τάς κα Χαρούλα Για­σι­ράνη, η αντι­δή­μαρ­χος κα Μαρίζα Χατζη­λα­ζά­ρου, πολλοί συμπο­λί­τες μας αλλά και φοι­τη­τές.

Χαι­ρε­τι­σμό απηύ­θυνε η κα Άννα Χαρίτου και ακο­λού­θη­σαν οι χαι­ρε­τι­σμοί του επι­βλέ­πο­ντος καθη­γητή κ. Dominique MULLIEZ, του δημάρ­χου Ρόδου κ. Φώτη Χατζη­διά­κου, της κας Για­σι­ράνη και της κας Χατζη­λα­ζά­ρου.

Την εκδή­λωση άνοιξε ο Καθη­γη­τής Αρχαίας Ελλη­νι­κής Γραμ­μα­τείας Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, κ. Σπύρος Συρό­που­λος, ο οποίος ανα­φέρ­θηκε στην «υπέρ­βαση των γυναι­κών μέσα από την Τρα­γω­δία, με αφε­τη­ρία τον Μύθο. Όταν ξεκι­νάμε το ταξίδι στην αρχαιο­γνω­σία, είναι ο συν­δυα­σμός που έχει αρχέ­γονα στοι­χεία», είπε μεταξύ άλλων, ενώ μίλησε για την μητρο­κτο­νία και την παι­δο­κτο­νία στην Τρα­γω­δία και στην αρχαία ελλη­νική γραμ­μα­τεία.

Την παρου­σί­αση έκανε η καθη­γή­τρια του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, κα Μαρία Γκα­σούκα.

Το κύριο ερώτημα στο οποίο αυτή η δια­τριβή προ­σπα­θεί να απα­ντή­σει είναι το πώς συζη­τεί­ται και απο­κα­λύ­πτε­ται το ευαί­σθητο θέμα της μητρό­τη­τας και, γενι­κό­τερα, της γονεϊ­κό­τη­τας μέσα από την ελλη­νική μυθο­λο­γία και το πώς, μέσα από αυτήν την προ­σέγ­γιση, μπο­ρούμε να εντο­πί­σουμε και να εξη­γή­σουμε την κοι­νω­νική κατά­σταση των γυναι­κών και το στάτους της μητρό­τη­τας στο σύστημα αξιών της μυθο­λο­γίας.

Χρη­σι­μο­ποιώ­ντας την κατη­γο­ρία του «φύλου» στην προ­σέγ­γιση, την ανάλυση και τα συμπε­ρά­σματα αυτού του θέματος, σκοπός της εργα­σίας είναι να προ­σφέ­ρει νέες δυνα­τό­τη­τες ερμη­νείας και εξή­γη­σης όσον αφορά την κατάρ­γηση της μητρό­τη­τας και γενι­κό­τερα της γονεϊ­κό­τη­τας, την ερμη­νεία της παι­δο­κτο­νίας και την ανα­κά­λυψη της επι­βί­ω­σης του προ-πατριαρχικού συστή­μα­τος στο ανδρο­κρα­τού­μενο θρη­σκευ­τικό σύστημα των δώδεκα Ελλήνων θεών.

Οι μύθοι εξε­τά­ζο­νται λαμ­βά­νο­ντας υπόψη το κοι­νω­νικό, πολι­τι­στικό και ιστο­ρικό πλαίσιο των δύο φύλων, το οποίο μας επι­τρέ­πει να συνα­γά­γουμε συμπε­ρά­σματα σχετικά με τη θέση του κάθε φύλου στο δημόσιο και τον ιδιω­τικό τομέα, τον ρόλο των ανδρών και των γυναι­κών στην ιδιω­τική τους ζωή, τις σχέσεις εξου­σίας και υπο­τα­γής μεταξύ των δύο φύλων, καθώς και το σύστημα αξιών και αντι­λή­ψεων που κυριαρ­χούν, αλλά και – πάνω απ’ όλα – την ανα­πα­ρά­σταση που δόθηκε σε αυτό το σύστημα στην ελλη­νική μυθο­λο­γία, προ­κει­μέ­νου να συμ­βά­λει ενεργά στην ευρύ­τερη προ­σπά­θεια που είναι σε εξέλιξη παγκο­σμίως για την επα­νέ­νταξη των γυναι­κών στο πλαίσιο όχι μόνο της ιστο­ρίας αλλά και της μυθο­λο­γίας.

Η κα Βιβή Ξαν­θούλη

Στην τοπο­θέ­τησή της, η κα Ξαν­θούλη έκανε λόγο για την μεγάλη περι­πέ­τειά της μέχρι να ολο­κλη­ρω­θεί αυτή η δια­τριβή που κράτησε 4 χρόνια και συνί­στατο στο γεγονός πως: «Ήταν ένα εγχεί­ρημα πάρα πολύ δύσκολο. Η δυσκο­λία είχε την βάση της στην μεθο­δο­λο­γία του Πανε­πι­στη­μίου της Σορ­βόν­νης καθώς και το ανα­λυ­τικό εργα­λείο του φύλου. Έπρεπε να ανα­ζη­τήσω, να μελε­τήσω όλα τα αρχαία κείμενα (146 τον αριθμό). Μερικά είχαν απο­δο­θεί στα ελλη­νικά αλλά ένας μεγάλος αριθμός, δεν υπήρχε σε καμία άλλη γλώσσα. Όλα αυτά έπρεπε να απο­δο­θούν στα γαλλικά. Όσον αφορά στο ζήτημα του φύλου, δια­πί­στωσα ότι όλος ο αρχαίος ελλη­νι­κός πολι­τι­σμός, είναι ‘ανδρικός’! Όλα τα κείμενα έχουν γραφτεί από άνδρες, που μιλούν για τις γυναί­κες. Και στην συντρι­πτική πλειο­ψη­φία τους όπως π.χ. στην περί­πτωση της Μήδειας ή της Κλυ­ται­μνή­στρας, οι ανα­φο­ρές και τα σχόλια δεν ήταν καθόλου κολα­κευ­τικά. Δυστυ­χώς, τα κείμενα απηχούν την περι­φρό­νηση για την γυναίκα και κάθε αναφορά στις γυναί­κες, στον ρόλο τους, κοι­νο­ποιού­νται σε σχέση με τους άνδρες».

Η δια­τριβή, όπως ανέφερε και η κα Γκα­σούκα, είναι ένα εγχεί­ρημα με βαθιά φεμι­νι­στικό χαρα­κτήρα, εκφρά­ζο­ντας αισιο­δο­ξία να μπο­ρέ­σει να εκδοθεί σύντομα και να γίνει αντι­κεί­μενο επι­στη­μο­νι­κού δια­λό­γου.