Κλείνοντας τις πόρτες

Η εί­δη­ση της υπερ­ψή­φι­σης του νο­μο­σχε­δί­ου για τα ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια στο ελ­λη­νι­κό κοι­νο­βού­λιο έκανε τον γύρο του κό­σμου, με πολλά διε­θνή ΜΜΕ να κά­νουν λόγο για «ιστο­ρι­κή στιγ­μή». Στο εσω­τε­ρι­κό η επό­με­νη ημέρα μας βρήκε με βου­λευ­τές να δέ­χο­νται αλ­λε­πάλ­λη­λους αφο­ρι­σμούς, από Μη­τρο­πο­λί­τες  οι οποί­οι με πύ­ρι­νες ανα­κοι­νώ­σεις  απο­φά­σι­σαν τους «απο­βάλ­λουν» από την εκ­κλη­σία. Ακού­σα­με ακόμη και το «χρι­στια­νι­κό»: «κα­λύ­τε­ρα να μην είχαν γεν­νη­θεί…». Σύμ­φω­να με ρε­πορ­τάζ της «Κα­θη­με­ρι­νής»  εξε­τά­ζε­ται να μην υπάρ­χουν θέ­σεις επι­σή­μων στη δο­ξο­λο­γία για την Κυ­ρια­κή της Ορ­θο­δο­ξί­ας, όπως και να παρ­θεί από­φα­ση να μην πα­ρα­στούν ιε­ράρ­χες στις πα­ρε­λά­σεις της 25ης Μαρ­τί­ου! Κάπου έχει χαθεί το μέτρο και εάν έχει μεί­νει ίχνος αν­θρω­πιάς στην ιε­ραρ­χία  να ζη­τή­σει συγ­χώ­ρε­ση από τον Θεό της αγά­πης στον οποίο ομνύ­ει, τις δι­δα­χές του οποί­ου κά­ποια από τα μέλη της προ­σέ­βαλ­λαν με τις δη­λη­τη­ριώ­δεις, κα­κο­ποι­η­τι­κές δη­λώ­σεις τους το προη­γού­με­νο διά­στη­μα Η Εκ­κλη­σία της Ελ­λά­δας αρ­νού­με­νη δογ­μα­τι­κά κάθε προ­σπά­θεια να κα­τα­νο­ή­σει τον άν­θρω­πο και τη σύγ­χρο­νη κοι­νω­νία του (σε αντι­δια­στο­λή με άλλες εκ­κλη­σί­ες στον κόσμο μας), μά­χε­ται τη γνώση και πα­ραι­τεί­ται ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο από το ρόλο πνευ­μα­τι­κής ορ­γά­νω­σης που της ανα­λο­γεί. Απευ­θυ­νό­με­νη σε ένα διαρ­κώς συρ­ρι­κνού­με­νο ακρο­α­τή­ριο, δεν συ­νει­δη­το­ποιεί ότι κλεί­νο­ντας τις πόρ­τες της και επι­στρα­τεύ­ο­ντας το φόβο και τις απει­λές, απο­μα­κρύ­νε­ται και απο­μα­κρύ­νει. Απο­τυγ­χά­νει λοι­πόν στην απο­στο­λή της: να είναι ο φάρος που εμπνέ­ει στους Έλ­λη­νες αγάπη για τον συ­νάν­θρω­πο, ει­ρη­νι­κή συ­νύ­παρ­ξη και αι­σιο­δο­ξία.