Ο ασφαλιστικός σύμβουλος λύνει τη σιωπή του!

Για την 5η Μαρ­τί­ου 2015 ανα­βλή­θη­κε η εκ­δί­κα­ση της πρώ­της υπό­θε­σης – Φέ­ρε­ται ότι με το πρό­σχη­μα επεν­δύ­σε­ων σε αμοι­βαία κε­φά­λαια υψη­λής κερ­δο­φο­ρί­ας, απε­κό­μη­σε όφε­λος ύψους 1.753.736,31 ευρώ από επεν­δυ­τές -Δη­λώ­νει θύμα του χρη­μα­τι­στη­ρί­ου, της από­φα­σής του να απο­κα­τα­στή­σει τους πε­λά­τες του και… το­κο­γλύ­φων

 

 

O ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος, που βρέ­θη­κε στο μάτι του κυ­κλώ­να, ως ο πρω­τα­γω­νι­στής, μιας σκαν­δα­λώ­δους υπό­θε­σης εξα­πά­τη­σης σε βάρος 20 πε­λα­τών της ασφα­λι­στι­κής εται­ρεί­ας, στην οποία ερ­γα­ζό­ταν, δίνει μια εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή εκ­δο­χή για τα όσα του κα­τα­λο­γί­ζο­νται επι­φυ­λασ­σό­με­νος μά­λι­στα για «απο­κα­λύ­ψεις» ενώ­πιον του δι­κα­στη­ρί­ου, στην μετ΄ ανα­βο­λή δίκη.

Για την 5η Μαρ­τί­ου 2015 ανα­βλή­θη­κε συ­γκε­κρι­μέ­να την Πα­ρα­σκευή η εκ­δί­κα­ση της πρώ­της υπό­θε­σης με κα­τη­γο­ρού­με­νο τον ασφα­λι­στι­κό σύμ­βου­λο, ο οποί­ος φέ­ρε­ται ότι με το πρό­σχη­μα επεν­δύ­σε­ων σε αμοι­βαία κε­φά­λαια υψη­λής κερ­δο­φο­ρί­ας, να απε­κό­μη­σε όφε­λος ύψους 1.753.736,31 ευρώ.

Τα θύ­μα­τα ισχυ­ρί­ζο­νται ότι ο μη­νυό­με­νος τους χο­ρη­γού­σε ει­κο­νι­κά αμοι­βαία κε­φά­λαια. Η ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία δια­τεί­νε­ται με­τα­ξύ άλλων ότι τα ποσά που εξα­σφά­λι­ζε ο ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος, για τα πλα­στά αμοι­βαία κε­φά­λαια που κα­τάρ­τι­ζε, τα δια­χει­ρι­ζό­ταν μέσω τρά­πε­ζας με την οποία δεν συ­νερ­γα­ζό­ταν και δεν ήταν ο θε­μα­το­φύ­λα­κας των νό­μι­μων αμοι­βαί­ων της θυ­γα­τρι­κής εται­ρεί­ας του ασφα­λι­στι­κού ομί­λου στον οποίο ερ­γα­ζό­ταν.

Τα όσα υπο­στη­ρί­ζει έχουν εν­δια­φέ­ρον:

Αφού ανα­φέ­ρε­ται στην πο­ρεία του στην ασφα­λι­στι­κή εται­ρεία ο 43χρο­νος σή­με­ρα ασφα­λι­στι­κός σύμ­βου­λος το­νί­ζει ότι το έτος 1998, πε­ρί­ο­δο κατά την οποία η ελ­λη­νι­κή χρη­μα­τα­γο­ρά αν­θού­σε,  ανέ­λα­βε να προ­ω­θή­σει τα αμοι­βαία κε­φά­λαια της εται­ρεί­ας στην οποία ερ­γα­ζό­ταν κα­τορ­θώ­νο­ντας στα­δια­κά, αφε­νός να δια­μορ­φώ­σει ένα ισχυ­ρό επεν­δυ­τι­κό χαρ­το­φυ­λά­κιο με κέρδη για τους πε­λά­τες του, αφε­τέ­ρου να απο­κτή­σει φήμη εντός της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας  της Ρόδου, με απο­τέ­λε­σμα όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα άτομα να τον εμπι­στεύ­ο­νται για να επεν­δύ­σουν στα αμοι­βαία κε­φά­λαια.

Με­τα­ξύ των ετών 1998 – 2000, την πε­ρί­ο­δο, δη­λα­δή, της ξέ­φρε­νης ανό­δου του δεί­κτη τιμών του Χρη­μα­τι­στη­ρί­ου Αθη­νών, προ­ω­θού­σε επεν­δυ­τι­κά προ­ϊ­ό­ντα στους πε­λά­τες του με βάση τις κα­τευ­θυ­ντή­ριες οδη­γί­ες που ελάμ­βα­νε κα­θη­με­ρι­νά από τα κε­ντρι­κά γρα­φεία της εται­ρεί­ας.

Τον Σε­πτέμ­βριο του 2000, όταν και όλως αιφ­νι­δί­ως συ­ντε­λέ­στη­κε κά­θε­τη πτώση του Γε­νι­κού Δεί­κτη Τιμών του Χρη­μα­τι­στη­ρί­ου Αθη­νών, οι απώ­λειες επί των αμοι­βαί­ων  κε­φα­λαί­ων έφθα­ναν το πο­σο­στό του 70% και οι πε­λά­τες του ζη­τού­σαν επί­μο­να την εξα­γο­ρά  τους, δια­κα­τε­χό­με­νοι από έντο­να αι­σθή­μα­τα πα­νι­κού.

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, ακο­λου­θώ­ντας τότε, τις ρητές εντο­λές της εται­ρεί­ας για «δια­κρά­τη­ση θέ­σε­ων», δια­τή­ρη­ση δη­λα­δή των πε­λα­τών του, απο­φά­σι­σε, να απο­τρέ­ψει τους πε­λά­τες του από την εξα­γο­ρά των με­ρι­δί­ων τους και να τους πεί­σει να με­τα­φέ­ρουν τις επεν­δύ­σεις τους σε ομο­λο­για­κά αμοι­βαία κε­φά­λαια, τα οποία θε­ω­ρού­νται πε­ρισ­σό­τε­ρο στα­θε­ρά και ασφα­λή από άλλες επεν­δύ­σεις.

Πράγ­μα­τι, ολό­κλη­ρο σχε­δόν το πε­λα­το­λό­γιό του, όπως πε­ρι­γρά­φει, πεί­σθη­κε και δεν εξα­γό­ρα­σε τις επεν­δύ­σεις του, χωρίς όμως να λεί­πουν τα πα­ρά­πο­να και οι αμ­φι­βο­λί­ες, ώστε κάθε φορά έπρε­πε να λο­γο­δο­τεί και να εφευ­ρί­σκει δι­καιο­λο­γί­ες προ­κει­μέ­νου να τους απο­δει­κνύ­ει ότι, ορθώς δεν επέ­λε­ξαν να προ­βούν σε εξα­γο­ρές, καθώς δια­τη­ρού­σε ακλό­νη­τη την πίστη, ότι η αγορά σύ­ντο­μα θα ανέ­καμ­πτε.

Τον Μάρ­τιο του 2001 που η ελ­λη­νι­κή χρη­μα­τα­γο­ρά εμ­φά­νι­σε ση­μά­δια ανά­καμ­ψης, για πε­ρί­που ένα τρί­μη­νο, έλαβε, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, εκ νέου εντο­λές από διευ­θυ­ντι­κά στε­λέ­χη της εται­ρεί­ας να με­τα­φέ­ρει τα κε­φά­λαια των πε­λα­τών του από τα ομο­λο­για­κά αμοι­βαία στα με­το­χι­κά αμοι­βαία.

Προς με­γά­λη απο­γο­ή­τευ­ση και διά­ψευ­ση των προσ­δο­κιών τους, ξέ­σπα­σε νέα χρη­μα­το­πι­στω­τι­κή κρίση με απώ­λειες της τά­ξε­ως του 90%, που δη­μιούρ­γη­σε ένα δίχως προη­γού­με­νο κλίμα πα­νι­κού, στα πλαί­σια του οποί­ου οι πε­λά­τες άρ­χι­σαν επι­τα­κτι­κά πλέον να ζη­τούν εξα­γο­ρές των με­ρι­δί­ων τους.  Ανα­λο­γι­ζό­με­νος τότε το μέ­γε­θος της οι­κο­νο­μι­κής κα­τα­στρο­φής των επεν­δυ­τών – πε­λα­τών του, καθώς και το ανα­λο­γούν σε εκεί­νον με­ρί­διο ευ­θύ­νης, απο­φά­σι­σε πως έπρε­πε να επα­νορ­θώ­σει με οποιο­δή­πο­τε προ­σω­πι­κό κό­στος για το λάθος του.

Επι­ση­μαί­νει μά­λι­στα ότι οι σχέ­σεις που είχε με τους πε­λά­τες του ξε­περ­νού­σε την τυ­πι­κή σχέση ασφα­λι­στή – πε­λά­τη, καθώς τους πε­ρισ­σό­τε­ρους από αυ­τούς εγνώ­ρι­ζε ήδη από το ξε­κί­νη­μα της κα­ριέ­ρας του και τους συ­να­να­στρε­φό­ταν κοι­νω­νι­κά. Πολ­λοί από αυ­τούς δε, είχαν επεν­δύ­σει όχι μόνο σε αμοι­βαία κε­φά­λαια, αλλά διέ­θε­ταν επί­σης και ασφα­λι­στή­ρια ζωής, ως και γε­νι­κών ασφα­λειών, ώστε μπο­ρού­σε να δια­βλέ­ψει τις επι­πτώ­σεις της πα­ρα­πά­νω ζη­μί­ας, σε κάθε έκα­στο αυτών.

Κα­τό­πιν τού­των, απο­φά­σι­σε, όπως ανα­φέ­ρει, όχι μόνο να επι­στρέ­ψει σε όλους  τους πε­λά­τες  του ατό­φιο το κε­φά­λαιο της επέν­δυ­σής τους αλλά, να κα­λύ­ψει επι­πλέ­ον και τυχόν απώ­λειές τους.

Έτσι λοι­πόν, ξε­κί­νη­σε περί τα τέλη του 2001 να κα­λύ­πτει στα­δια­κά τις απώ­λειες των πε­λα­τών του, που ανέρ­χο­νταν συ­νο­λι­κά, σε αρ­κε­τά εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Κατά τη διάρ­κεια των ετών, προ­κει­μέ­νου να αντε­πε­ξέλ­θει στο τε­ρά­στιο βάρος της υπο­χρέ­ω­σης που είχε ανα­λά­βει, ανα­γκά­στη­κε να προ­σφύ­γει σε τρα­πε­ζι­κό δα­νει­σμό.

Η κα­τά­στα­ση αυτή δι­ήρ­κη­σε πε­ρί­που μέχρι το έτος 2006, όταν είχε πλέον πε­ριέλ­θει σε οι­κο­νο­μι­κή αδυ­να­μία, οπότε και προ­σέ­φυ­γε στην εται­ρεία αι­τού­με­νος τη χο­ρή­γη­ση δα­νεί­ου. Το­νί­ζει δε ότι η εται­ρεία δεν γνώ­ρι­ζε πως κά­λυ­πτε τις απώ­λειες των πε­λα­τών. Τον δα­νειο­δό­τη­σε στα­δια­κά με το συ­νο­λι­κό ποσό των 891.344,09 ευρώ και προς εξα­σφά­λι­ση του εν λόγω δα­νεί­ου, χο­ρή­γη­σε προ­ση­μεί­ω­ση υπο­θή­κης σε ακί­νη­το της μη­τέ­ρας του.

Έκτο­τε, ενε­πλά­κη σε ένα φαύλο κύκλο καθώς η οι­κο­νο­μι­κή του αδυ­να­μία μέρα με την μέρα διευ­ρυ­νό­ταν, ώστε ανα­γκα­ζό­ταν ολο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο να βα­σί­ζε­ται σε δα­νειο­δο­τή­σεις, όχι μόνο πλέον για να απο­πλη­ρώ­νει τις απώ­λειες των πε­λα­τών του, αλλά και για να δια­βιεί.

Εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον έχει εξάλ­λου και ο ισχυ­ρι­σμός του ότι ανα­γκά­στη­κε στην πο­ρεία να κα­τα­βά­λει σε ορι­σμέ­νους που φέ­ρο­νται ως θύ­μα­τά του, λη­στρι­κούς και το­κο­γλυ­φι­κούς τό­κους που του είχαν επι­βάλ­λει και ότι ου­σια­στι­κά ήταν δα­νει­στές του!