Ο Στάθης Κουσουρνάς ανοίγει σήμερα την καρδιά του στη «δημοκρατική» έπειτα από τρία χρόνια σιωπής

Συ­νέ­ντευ­ξη στη

Μαίρη Φώτη

Ο Στά­θης Κου­σουρ­νάς, τρία χρό­νια μετά την από­φα­σή του να εγκα­τα­λεί­ψει την ενερ­γό πο­λι­τι­κή, προ­χω­ρά σή­με­ρα με συ­νέ­ντευ­ξή του στη «δη­μο­κρα­τι­κή» σε μια εκ βα­θέ­ων εξο­μο­λό­γη­ση.

Μιλά για την από­φα­σή του να απο­χω­ρή­σει από την πο­λι­τι­κή, για τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τώ­πι­σε ως ο πρώ­τος δή­μαρ­χος του ενιαί­ου Καλ­λι­κρα­τι­κού Δήμου της Ρόδου αλλά και ως βου­λευ­τής που κλή­θη­κε να ψη­φί­σει το πρώτο μνη­μό­νιο.

Απα­ντά στην ερώ­τη­ση αν σκο­πεύ­ει να ασχο­λη­θεί ξανά με τα κοινά και από ποιο πόστο, κα­τα­θέ­τει την άποψή του για όσα συμ­βαί­νουν σή­με­ρα στην το­πι­κή πο­λι­τι­κή σκηνή και εξο­μο­λο­γεί­ται ότι ως δή­μαρ­χος είχε χάσει τον ύπνο του υπό το βάρος της ευ­θύ­νης του τε­ρά­στιου έργου που έπρε­πε να φέρει εις πέρας…

• Κύριε Κου­σουρ­νά, είναι η πρώτη φορά που μι­λά­τε δη­μο­σί­ως μετά την από­φα­σή σας να απο­χω­ρή­σε­τε από την ενερ­γό πο­λι­τι­κή, την οποία έχετε υπη­ρε­τή­σει από πολ­λές θέ­σεις. Θα ήθελα να σας ρω­τή­σω με τι ασχο­λεί­στε σή­με­ρα.

Κα­ταρ­χάς σας ευ­χα­ρι­στώ που κά­νου­με αυτή τη συ­νέ­ντευ­ξη ύστε­ρα, από πε­ρί­που τρία χρό­νια που απο­χώ­ρη­σα από τον Δήμο Ρόδου. Σή­με­ρα είμαι συ­ντα­ξιού­χος κι όπως όλοι οι συ­ντα­ξιού­χοι, κάνω πολλά και τί­πο­τα! Ασχο­λού­μαι πε­ρισ­σό­τε­ρο με την οι­κο­γέ­νειά μου, δια­βά­ζω πε­ρισ­σό­τε­ρο –κάτι που μου έλει­πε όλα αυτά τα χρό­νια, γιατί δεν είχα τον χρόνο- αθλού­μαι πε­ρισ­σό­τε­ρο, ασχο­λού­μαι με τη γε­ωρ­γία συ­στη­μα­τι­κά, κάτι που δεν είχα κάνει ποτέ και μου αρέ­σει πολύ, και κάνω και κά­ποιο κοι­νω­νι­κό έργο. Επο­μέ­νως, η ημέρα μου είναι γε­μά­τη και δεν πλήτ­τω κα­θό­λου!

• Δεν σας λεί­πει δη­λα­δή η γε­μά­τη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα της πο­λι­τι­κής.

Ηταν μια ση­μα­ντι­κή πε­ρί­ο­δος της ζωή μου, η ενα­σχό­λη­ση με την πρώτη γραμ­μή της πο­λι­τι­κής αλλά κά­ποια στιγ­μή αυτά τε­λειώ­νουν και πρέ­πει να πά­ρεις την από­φα­ση να απο­χω­ρή­σεις με αξιο­πρέ­πεια. Αυτή την από­φα­ση εγώ την πήρα, δεν με­τά­νιω­σα. Μου λεί­πει μόνο υπό την έν­νοια ότι τότε ήταν οι κα­τα­στά­σεις πάρα πολύ δύ­σκο­λες και σκε­πτό­μουν ότι θα μπο­ρού­σα υπό  κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες να είχα προ­σφέ­ρει πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα.

• Η αλή­θεια είναι κ. Κου­σουρ­νά ότι κλη­θή­κα­τε να ανα­λά­βε­τε κα­θή­κο­ντα και ως βου­λευ­τής αλλά και ως δή­μαρ­χος, σε πολύ δύ­σκο­λες συ­γκυ­ρί­ες.

Πράγ­μα­τι. Στο κοι­νο­βού­λιο μπήκα το 2009 με την κυ­βέρ­νη­ση του Γιώρ­γου Πα­παν­δρέ­ου και το 2010 ψη­φί­στη­κε το πρώτο μνη­μό­νιο. Αμέ­σως μετά κλή­θη­κα να είμαι υπο­ψή­φιος δή­μαρ­χος, μέσα στην κρίση. Με την αγάπη του ρο­δια­κού λαού εξε­λέ­γην, σε μια πε­ρί­ο­δο που ένα και­νού­ριο πρό­γραμ­μα, ο Καλ­λι­κρά­της, ξε­κι­νού­σε με την συ­νέ­νω­ση των 10 Δήμων στη Ρόδο και μέσα σε αυτή την κρί­σι­μη και δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δο, νο­μί­ζω ότι με τους συ­νερ­γά­τες μου κα­τα­φέ­ρα­με κά­ποια πράγ­μα­τα, που σή­με­ρα φαί­νο­νται.

• Ποια ήταν πιο δύ­σκο­λη πε­ρί­ο­δος; Όταν κλη­θή­κα­τε ως βου­λευ­τής να ψη­φί­σε­τε το πρώτο μνη­μό­νιο ή η απο­στο­λή να συ­νε­νώ­σε­τε 10 Δή­μους;

Οι βου­λευ­τές του ΠΑΣΟΚ εκεί­νη την εποχή, ήμα­σταν πε­πει­σμέ­νοι ότι έπρε­πε να ψη­φί­σου­με το πρώτο μνη­μό­νιο διότι έτσι σω­ζό­ταν η χώρα, δια­φο­ρε­τι­κά θα πτώ­χευε και οι κα­τα­στά­σεις θα ήταν τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κές από όσα ζούμε σή­με­ρα. Επο­μέ­νως, εκεί­νη η από­φα­ση ήταν δύ­σκο­λη μεν αλλά ανα­γκαία. Στον Δήμο Ρόδου αντι­με­τω­πί­σα­με δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις, ιδίως τα πρώτα δύο χρό­νια του Καλ­λι­κρά­τη, που έπρε­πε να ενο­ποι­ή­σου­με 10 Δή­μους, 200 Νο­μι­κά Πρό­σω­πα Δη­μο­σί­ου και Ιδιω­τι­κού Δι­καί­ου και με δύ­σκο­λα οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να. Μην ξε­χνά­με ότι ο Δήμος Ρόδου ήταν από τους πτω­χευ­μέ­νους Δή­μους, με του­ρι­στι­κή όμως ανά­πτυ­ξη κι έπρε­πε να υπάρ­χει φρο­ντί­δα. Εκτι­μώ, ότι μέσα σε δύ­σκο­λες κα­τα­στά­σεις κά­να­με πράγ­μα­τα που εκεί­νη την εποχή δεν μπο­ρού­σαν να φα­νούν. Τώρα φαί­νο­νται και μπορώ να πω ότι το βλέ­πει κι ο κό­σμος αυτό, και σή­με­ρα το ανα­γνω­ρί­ζει.

• Ποιο έργο θε­ω­ρεί­τε ότι ήταν το δυ­σκο­λό­τε­ρο που φέ­ρα­τε εις πέρας ως δή­μαρ­χος του ενιαί­ου Καλ­λι­κρα­τι­κού Δήμου;

Το δύ­σκο­λο εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο ήταν να ενο­ποι­ή­σεις τον Δήμο. Αυτή η δια­δι­κα­σία δι­ήρ­κε­σε έναν χρόνο. Φαί­νε­ται πως ο αρ­χι­κός μας σχε­δια­σμός και οι αρ­χι­κές μας απο­φά­σεις έγι­ναν σωστά, διότι μέχρι σή­με­ρα ακο­λου­θεί­ται αυτό το μο­ντέ­λο, χωρίς ση­μα­ντι­κές δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις. Ένα ακόμα δύ­σκο­λο εγ­χεί­ρη­μα ήταν η οι­κο­νο­μι­κή δια­χεί­ρι­ση του Δήμου που ήταν ο τρί­τος πιο προ­βλη­μα­τι­κός Δήμος στη χώρα, υπό την έν­νοια του ελ­λείμ­μα­τος το οποίο άγ­γι­ζε τα 125 εκατ. ευρώ ωστό­σο με συ­νε­τή και σφι­χτή οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή, μέσα σε 3,5 χρό­νια το πε­ριο­ρί­σα­με στα 54 εκατ. ευρώ! Κι εκεί που κα­νέ­νας προ­μη­θευ­τής δεν ερ­χό­ταν στον Δήμο γιατί τον θε­ω­ρού­σαν «μπα­τα­χτσή», στο τέλος όλοι οι δια­γω­νι­σμοί μας ήταν θε­τι­κοί. Το τρίτο και ση­μα­ντι­κό ήταν ότι μέσα στην κρίση έπρε­πε να αξιο­ποι­ή­σου­με όλες τις δυ­να­τό­τη­τες που υπήρ­χαν, μέσα από χρη­μα­το­δο­τι­κά προ­γράμ­μα­τα για να γί­νουν έργα. Σή­με­ρα που τα βλέπω από από­στα­ση νο­μί­ζω ότι κά­να­με αρ­κε­τά έργα, ση­μα­ντι­κές υπο­δο­μές που δεν είναι έργα βι­τρί­νας όπως ο νέος ΧΥΤΑ, σχο­λεία, παι­δι­κοί σταθ­μοι, νη­πια­γω­γεία, κι όλα αυτά από μη­δε­νι­κή βάση. Επί­σης αφή­σα­με σε συ­νέ­χεια μια σειρά από έργα που τώρα ολο­κλη­ρώ­νο­νται. Το τέ­ταρ­το ήταν ότι αυ­ξή­σα­με πάρα πολύ την δη­μο­τι­κή πε­ριου­σία κι αυτό ήταν μια με­γά­λη επι­τυ­χία του συ­νό­λου του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου, κα­τα­φέρ­νο­ντας να πά­ρου­με κατά κυ­ριό­τη­τα την Καλ­λι­θέα, το Ακταί­ον, το Αθλη­τι­κό Κέ­ντρο «Καλ­λι­πά­τει­ρα», τις Πε­τα­λού­δες, το ξε­νο­δο­χείο «Πίν­δος» εκεί που στε­γά­ζε­ται η στρα­τιω­τι­κή διοί­κη­ση και το ΡΟΑ. Πρό­κει­ται για μια πε­ριου­σία ανε­κτί­μη­της αξίας που ούτε στη σκέψη κα­νε­νός υπήρ­χε τότε, μέσα στην κρίση, ότι θα μπο­ρού­σε η πε­ριου­σία αυτή να δοθεί κατά κυ­ριό­τη­τα στον Δήμο Ρόδου διότι τα πάντα πή­γαι­ναν στο ΤΑΙ­ΠΕΔ κι αν τότε δεν περ­νού­σα­με με λε­πτούς χει­ρι­σμούς από το Κοι­νο­βού­λιο την πα­ρα­χώ­ρη­ση, τώρα τα ακί­νη­τα αυτά θα είχαν μπει στο Υπερ­τα­μείο, ως εγ­γύ­η­ση στα δά­νεια που έχου­με πάρει από τους Ευ­ρω­παί­ους. Αυτά είναι λίγα μόνο, από όσα κά­να­με με τους συ­νερ­γά­τες μου και νιώθω μια ικα­νο­ποί­η­ση που σή­με­ρα αυτά τα πράγ­μα­τα ανα­γνω­ρί­ζο­νται. Το πιο ση­μα­ντι­κό απ΄ό­λα όμως κυρία Φώτη, είναι η σχέση που είχα και με τα μέλη της πα­ρά­τα­ξής μας, που μέχρι τε­λευ­ταία στιγ­μή οι δε­σμοί ενό­τη­τας, αλ­λη­λεγ­γύ­ης και συ­νερ­γα­σί­ας ήταν άρ­ρη­κτοι, με τα μέλη του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου αλλά και με το προ­σω­πι­κό του Δήμου, που παρά τα προ­βλή­μα­τα που προ­έ­κυ­ψαν από την ενο­ποί­η­ση των 10 Δήμων, νο­μί­ζω ότι μέσα από τη συ­ζή­τη­ση υπήρ­χε μια καλή σχέση και εξα­κο­λου­θεί να υπάρ­χει μέχρι σή­με­ρα.

• Από τις θέ­σεις που υπη­ρε­τή­σα­τε ποιον τίτλο κρα­τά­τε, του δη­μάρ­χου, του βου­λευ­τή, του αντι­νο­μάρ­χη;

Ο κό­σμος με απο­κα­λεί δή­μαρ­χο αλλά εγώ προ­τι­μώ το «Στά­θης» με την έν­νοια ότι προσ­διο­ρί­ζει μια σχέση οι­κειό­τη­τας γιατί στη ζωή, πάνω απ΄ό­λα έχουν ση­μα­σία οι αν­θρώ­πι­νες σχέ­σεις. Οι τί­τλοι πα­ρέρ­χο­νται. Πρέ­πει μετά από πολλά χρό­νια, ο άλλος να σε βλέ­πει στο δρόμο και να μην απο­στρέ­φει το βλέμ­μα του, να σε κοι­τά­ζει στα μάτια και να σου λέει κα­λη­μέ­ρα… Αυτό το συ­να­ντώ συχνά και με ικα­νο­ποιεί.

• Σή­με­ρα τα πράγ­μα­τα πώς τα βλέ­πε­τε, στον Δήμο, στην Πε­ρι­φέ­ρεια;

Εξα­κο­λου­θεί η Αυ­το­διοί­κη­ση και του πρώ­του και του δεύ­τε­ρου βαθ­μού να βιώ­νει την κρίση που ζει ολό­κλη­ρη η κοι­νω­νία. Οι πόροι είναι πε­ριο­ρι­σμέ­νοι και υπάρ­χει ένας ασφυ­κτι­κός έλεγ­χος του κε­ντρι­κού κρά­τους. Σε το­πι­κό επί­πε­δο και οι δύο βαθ­μοί προ­σπα­θούν να αντα­πο­κρι­θούν. Αυτό που θα ήθελα εγώ, είναι να υπάρ­χει πε­ρισ­σό­τε­ρη συ­νερ­γα­σία με­τα­ξύ του πρώ­του και του δεύ­τε­ρου βαθ­μού αλλά και των κοι­νο­βου­λευ­τι­κών μας εκ­προ­σώ­πων με τους φο­ρείς, σε ένα σχέ­διο δρά­σης για τη Ρόδο αλλά και για όλο το νομό. Με απο­σπα­σμα­τι­κές ενέρ­γειες δεν επι­τυγ­χά­νου­με τί­πο­τα αλλά αν ομο­νο­ή­σου­με σε πέντε κοινά απο­δε­κτά θέ­μα­τα, τότε μπο­ρεί τα πρό­σω­πα να αλ­λά­ζουν αλλά ο στό­χος θα πα­ρα­μέ­νει κοι­νός και θα είναι πιο εύ­κο­λο να επι­τευ­χθεί.

• Στο πίσω μέρος του μυα­λού σας, υπάρ­χει ως σκέψη να ασχο­λη­θεί­τε ξανά με τα κοινά;

Είμαι πο­λι­τι­κο­ποι­η­μέ­νο άτομο από τότε που ήμουν φοι­τη­τής. Αυτό είναι μέσα στον χα­ρα­κτή­ρα μου κι αυτό δεν θα στα­μα­τή­σει ποτέ. Ωστό­σο επει­δή πολ­λοί με ρω­τούν αν θα είμαι ξανά υπο­ψή­φιος στον Δήμο Ρόδου, στην Πε­ρι­φέ­ρεια Ν. Αι­γαί­ου ή στο Κοι­νο­βού­λιο, δη­λώ­νω ξε­κά­θα­ρα –για να μην υπάρ­χουν και πα­ρε­ξη­γή­σεις- ότι δεν με εν­δια­φέ­ρει. Ασχο­λού­μαι με τα κοινά, ανήκω σε έναν πο­λι­τι­κό χώρο όπου έχω αν­δρω­θεί και θα βοη­θή­σω με όλες μου τις δυ­νά­μεις στο νέο εγ­χεί­ρη­μα, το Κί­νη­μα Αλ­λα­γής, δίχως όμως αυτό να ση­μαί­νει ότι θα είμαι υπο­ψή­φιος κάπου. Αυτή η φάση της ζωής μου έχει τε­λειώ­σει, έχω πάρει τις απο­φά­σεις μου και η ενα­σχό­λη­σή μου με τα κοινά είναι πια από δια­φο­ρε­τι­κό επί­πε­δο ανα­φο­ράς.

• Λίγοι πά­ντως κ. Κου­σουρ­νά παίρ­νουν την από­φα­ση να απο­χω­ρή­σουν από την πο­λι­τι­κή, στη χρο­νι­κή συ­γκυ­ρία που το πρά­ξα­τε εσείς.

Είναι η εξαί­ρε­ση του κα­νό­να. Όμως το ότι κά­ποιος έχει υπη­ρε­τή­σει ένα αξί­ω­μα, είτε του δη­μάρ­χου, είτε του βου­λευ­τή δεν ση­μαί­νει, κα­τ΄ε­μέ του­λά­χι­στον, ότι θα πρέ­πει σε όλη του τη ζωή να πο­ρεύ­ε­ται με αυτό. Είναι απα­ραί­τη­το να υπάρ­χει εναλ­λα­γή ατό­μων, να ανα­νε­ώ­νε­ται η πο­λι­τι­κή ζωή. Όταν ήμουν στο Κοι­νο­βού­λιο ή στον Δήμο Ρόδου είχα αφο­σιω­θεί απο­κλει­στι­κά εκεί, τώρα όμως κάνω διά­φο­ρα άλλα πράγ­μα­τα που με γε­μί­ζουν, δεν νιώθω κενό δρά­σης ή κενό ύπαρ­ξης.

• Είστε πιο ήρε­μος σή­με­ρα;

Ναι! Είμαι πιο ήρε­μος διότι, κι αυτό πρέ­πει να το ανα­γνω­ρί­σου­με σε όλους τους αυ­το­διοι­κη­τι­κούς και σε όσους ασχο­λού­νται με την πο­λι­τι­κή, επει­δή πρέ­πει να υπάρ­χει υπευ­θυ­νό­τη­τα, ο κα­θέ­νας που έχει μια τέ­τοια θέση, στρε­σά­ρε­ται, πιέ­ζε­ται και αγ­χώ­νε­ται πάρα πολύ.

• Ισχύ­ει αυτό που λένε πολ­λοί, ότι χά­νουν τον ύπνο τους;

Ναι, βέ­βαια. Εγώ για πα­ρά­δειγ­μα, έχανα τον ύπνο μου και δεν το έχω πει αυτό, αλλά συ­νή­θως ξυ­πνού­σα πάρα πολύ πρωί από τις σκέ­ψεις και πολ­λές φορές όταν πή­γαι­να στο Δήμο, δυ­σκο­λευό­μουν ακόμα να ανέβω και τις σκά­λες… Αυτό δεν το έλεγα που­θε­νά γιατί ήταν το βάρος της δικής μου ευ­θύ­νης για τα πράγ­μα­τα που έπρε­πε να διεκ­πε­ραιώ­σω … Ο δή­μαρ­χος δεν μπο­ρεί να πει τα πα­ρά­πο­νά του αλλού… Ολοι έρ­χο­νται στον δή­μαρ­χο για να πουν τα πα­ρά­πο­νά τους, ο δή­μαρ­χος όμως πού να τα πει και ποιον να βα­ρύ­νει; Κα­τα­λή­γει λοι­πόν να βα­ρύ­νει τον ίδιο του τον εαυτό…

• Ανα­φερ­θή­κα­τε πριν στο Κί­νη­μα Αλ­λα­γής. Πώς βλέ­πε­τε τα βή­μα­τα που γί­νο­νται;

Πι­στεύω ότι είναι ένας χώρος που μπο­ρεί να έχει μια με­γά­λη προ­ο­πτι­κή και στη χώρα και στην Ευ­ρώ­πη και πα­γκό­σμια, διότι συν­δυά­ζει την οι­κο­νο­μι­κή ελευ­θε­ρία, την ιδιω­τι­κή πρω­το­βου­λία με την κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία. Αν αυτά τα δύο συν­δυα­στούν καλά νο­μί­ζω ότι είναι το μο­ντέ­λο για μια κοι­νω­νία πε­ρισ­σό­τε­ρο δί­καιη και ευ­τυ­χι­σμέ­νη. Ο χώρος αυτός, δει­νο­πά­θη­σε το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα διότι θε­ω­ρή­θη­κε ο υπεύ­θυ­νος της κρί­σης, κάτι που είναι άδικο, πα­ρ΄ό­λα αυτά το υπέ­μει­νε και υπέ­στη με­γά­λη φθορά πα­ρ΄ό­λο που ήταν κι άλλοι συ­νυ­πεύ­θυ­νοι για την κρίση. Τώρα όμως σιγά σιγά, ο κό­σμος φαί­νε­ται πως έχει αρ­χί­σει να βλέ­πει τα γε­γο­νό­τα με την πραγ­μα­τι­κή τους διά­στα­ση και πα­ρα­τη­ρώ ότι συ­νε­νώ­νο­νται δυ­νά­μεις του κέ­ντρου με με­γά­λη πο­λι­τι­κή εμπει­ρία και υπάρ­χει μια με­γά­λη προ­ο­πτι­κή. Νο­μί­ζω ότι η κ. Γεν­νη­μα­τά μπο­ρεί να συ­νερ­γα­στεί με όλους όσοι θέ­λουν να ανα­πτυ­χθεί αυτός ο χώρος και ύστε­ρα από το συ­νέ­δριο θέ­σε­ων και κα­τα­στα­τι­κού που θα έχου­με τον Μάρ­τιο και θα ορ­γα­νω­θεί ως νέος αυ­τό­νο­μος χώρος, τα πράγ­μα­τα θα είναι πιο θε­τι­κά. Ωστό­σο χρειά­ζε­ται ο νέος φο­ρέ­ας να πεί­σει ξανά την ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία γι αυτό πρέ­πει να έχει θέ­σεις πραγ­μα­τι­κές, ρε­α­λι­στι­κές και αλη­θι­νές. Να στα­μα­τή­σουν τα ψέ­μα­τα και το σύ­στη­μα του Μαυ­ρο­γυα­λού­ρου και να προ­χω­ρή­σου­με σε γεν­ναί­ες με­ταρ­ρυθ­μί­σεις με δί­καιη ανα­δια­νο­μή του πλού­του και όχι πε­λα­τεια­κή και με σκο­πι­μό­τη­τες. Αυτό πρέ­πει να είναι το νέο μο­τί­βο και θεωρώ ότι υπάρ­χει προ­ο­πτι­κή.