Εκείνο που μένει

Εξαι­ρε­τι­κά στε­νά­χω­ρη η εί­δη­ση του θα­νά­του της Φώφης Γεν­νη­μα­τά, θυ­μί­ζο­ντας με τον πιο τρα­γι­κό τρόπο ποια είναι τα πραγ­μα­τι­κά με­γά­λα και επα­να­φέ­ρο­ντας μας στην τα­πει­νό­τη­τα της ζωής. Αδια­νό­η­το, ανυ­πό­φο­ρο, άδικο. Δεν υπάρ­χουν ούτε αρ­κε­τές, ούτε κα­τάλ­λη­λες λέ­ξεις να μι­λή­σεις για τον θά­να­το μιας νέας γυ­ναί­κας που έδωσε τον προ­σω­πι­κό της αγώνα με άμεμ­πτη αξιο­πρέ­πεια. Που δεν έζησε μια ζωή χωρίς νόημα, μια ζωή σπα­τα­λη­μέ­νη, πα­ραι­τη­μέ­νη ή φο­βι­κή, ακο­λού­θη­σε τον δρόμο που ήθελε να ακο­λου­θή­σει και τον πήγε όσο πιο πέρα μπο­ρού­σε. «Το θέμα είναι να μπο­ρείς να ζεις, να μη ζεις συ­νέ­χεια κάτω από τη σκιά και την αγω­νία και τον φόβο. Αν ζεις με τον φόβο, αυτή δεν είναι ζωή, έχεις νι­κη­θεί στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σου. Εγώ δεν έζησα ποτέ έτσι», έλεγε και σ’ αυτές τις φρά­σεις συ­μπυ­κνώ­νε­ται η φι­λο­σο­φία της ζωής της. Χωρίς να είναι κά­ποιος ανα­γκα­στι­κά οπα­δός της, η πο­λι­τι­κός φίλος της, πέραν της εύ­λο­γης συ­γκί­νη­σης στο άκου­σμα του θα­νά­του της, κα­νείς δεν θα την θυ­μά­ται ως ένα πο­λι­τι­κό πρό­σω­πο το­ξι­κό ή μι­κρο­πρε­πές, κι αυτό στο γε­νι­κό­τε­ρο πε­ρι­βάλ­λον και στα χρό­νια της θη­τεί­ας της, δεν το λες κα­θό­λου ασή­μα­ντο στην πο­λι­τι­κή ζωή. Σο­βα­ρό­τη­τα, κα­λο­σύ­νη, με­τρη­μέ­να λόγια, ήπιοι τόνοι, σιω­πη­λός δυ­να­μι­σμός, στα­θε­ρή αποχή από μι­κρο­πρέ­πειες, συ­νει­δη­τή αντί­στα­ση στη δη­μο­φι­λή μόδα της χυ­δαιό­τη­τας. Mια στα­θε­ρά ευ­γέ­νειας που η πο­λι­τι­κή σκηνή είχε και έχει ανά­γκη. Δεν έκανε την ζωή της reality, δεν εκ­με­ταλ­λεύ­τη­κε την μάχη με την ασθέ­νειά της για να κερ­δί­σει κομ­μα­τι­κούς πό­ντους. Κι όταν μί­λη­σε δη­μό­σια για τον καρ­κί­νο, το έκανε για να στεί­λει το μή­νυ­μα ότι μπο­ρείς και πρέ­πει, να δώ­σεις την μάχη. Απο­χαι­ρε­τού­με την Φώφη Γεν­νη­μα­τά  με τον προ­σή­κο­ντα σε­βα­σμό που οφεί­λου­με στους γεν­ναί­ους αν­θρώ­πους γιατί στην ζωή οι συ­γκρού­σεις, το δίκιο και το άδικο, είναι μέσα στο παι­χνί­δι. Η γεν­ναιό­τη­τα, όμως πα­ρα­μέ­νει πάντα ένα ζη­τού­με­νο. Και μένει εκεί­νο το χα­μό­γε­λο να θυ­μί­ζει πόσο μικρά είναι όλα τα υπό­λοι­πα…