Ένας χρόνος συμπληρώνεται από την ημέρα που η Ρόδος αποχαιρέτησε έναν από τους πιο αφοσιωμένους λειτουργούς της δημόσιας υγείας, τον ιατρό Θεοφάνη Μούκα. Η απώλεια του αγαπημένου συζύγου, πατέρα, αδελφού και επιστήμονα άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην τοπική κοινωνία του Εμπωνα και όχι μόνο, την οποία υπηρέτησε με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια.
Την ερχόμενη Κυριακή, 29 Μαρτίου, μετά την πρωινή λειτουργία στον Ιερό Ναό του Έμπωνα, η οικογένεια, οι φίλοι, οι συνάδελφοι και σύσσωμο το χωριό θα συγκεντρωθούν για το ετήσιο μνημόσυνο του ιατρού και Διευθυντή του Κέντρου Υγείας που έφυγε νωρίς. Πρόκειται για μια στιγμή απότισης φόρου τιμής σε έναν άνθρωπο που, αν και δεν καταγόταν από τον Έμπωνα, αγάπησε τον τόπο και τους ανθρώπους του σαν να ήταν η δική του ιδιαίτερη πατρίδα.
Ο Θεοφάνης Μούκας έδωσε την ψυχή του, ξεπερνώντας συχνά τα όρια των προσωπικών του αντοχών, για να θωρακίσει τη δημόσια υγεία στη Δυτική Ρόδο. Για τους κατοίκους, δεν υπήρξε ποτέ ένας απρόσωπος υπηρεσιακός παράγοντας, ήταν ο δικός τους άνθρωπος, ο «Καπετάνιος» τους, ο ακούραστος αρωγός που στάθηκε δίπλα σε κάθε ασθενή χωρίς διακρίσεις. Το Κέντρο Υγείας δεν αποτελούσε γι’ αυτόν έναν απλό χώρο εργασίας, αλλά ένα δεύτερο σπίτι.
Αυτή την ανεκτίμητη προσφορά, οι άνθρωποι του Έμπωνα την κρατούν ζωντανή στη συλλογική τους μνήμη. Με μια πηγαία και ανεξάρτητη πρωτοβουλία, οι κάτοικοι του χωριού προχωρούν πλέον στη συλλογή υπογραφών, ζητώντας την επίσημη μετονομασία του Κέντρου Υγείας σε «Κέντρο Υγείας Έμπωνα – Θεοφάνης Μούκας».
Η κίνηση αυτή έρχεται ως συνέχεια της ανυπόκριτης αγάπης που παρακίνησε την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και τον αρμόδιο Αντιπεριφερειάρχη κ. Νίκο Τσουκαλά να δεσμευτεί δημόσια για την ονοματοδοσία. Σήμερα, η τοπική κοινωνία ενώνει τη φωνή της ζητώντας η δέσμευση αυτή να μετατραπεί άμεσα σε επίσημη διοικητική πράξη.
Το βιβλίο υπογραφών θα βρίσκεται διαθέσιμο την Κυριακή στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας, αποτελώντας ένα ανοιχτό κάλεσμα προς όλους τους Ροδίτες να στηρίξουν το δίκαιο αίτημα της κοινότητας.
Μια παρακαταθήκη
για το μέλλον
Πίσω από την παλλαϊκή απαίτηση κρύβεται μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη. Η ονοματοδοσία του Κέντρου Υγείας δεν αποτελεί μια τυπική τιμή, αλλά μια πράξη ηθικής δικαιοσύνης. Είναι ο τρόπος της κοινωνίας να διασφαλίσει ότι τα τρία του παιδιά – ο Νικόλας, η Σοφία και η Ελευθερία – θα νιώθουν την παρουσία του πατέρα τους ζωντανή στον τόπο που υπηρέτησε.
Είναι η ελπίδα των κατοίκων ότι τα παιδιά του, μεγαλώνοντας, θα μπορούν να αντικρίζουν το όνομα του πατέρα τους στην είσοδο του Κέντρου Υγείας και να γνωρίζουν με υπερηφάνεια πως σε αυτόν τον χώρο, ο πατέρας τους αγάπησε και αγαπήθηκε όσο λίγοι.
Την Κυριακή, ο Έμπωνας θυμάται, τιμά και διεκδικεί για τον δικό του «Καπετάνιο».
