Το Διεθνές Δίκαιο και η εθνική θέση της Ελλάδας για το καθεστώς των Δωδεκανήσων

«Έχο­ντας πλήρη επί­γνω­ση του ότι, όπως επα­νει­λημ­μέ­νως έχω το­νί­σει σε ανά­λο­γες πε­ρι­στά­σεις, η τιμή αυτή δεν αφορά το πρό­σω­πό μου αλλά τον θεσμό του Προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας, θέλω να σας δια­βε­βαιώ­σω πως έχω επί­σης πλήρη επί­γνω­ση του ότι η ανα­κή­ρυ­ξή μου ως Επί­τι­μου Δη­μό­τη του Δήμου Ρόδου μου επι­βάλ­λει, με­τα­ξύ άλλων, και το αντί­στοι­χο χρέος υπε­ρά­σπι­σης της Ιστο­ρί­ας της Ρόδου. Μιας έν­δο­ξης Ιστο­ρί­ας χι­λιε­τιών, την οποία λα­μπρύ­νει επι­προ­σθέ­τως το απα­ρά­μιλ­λο κάλ­λος της Ρόδου, κάλ­λος που της έχει δώσει την θέση η οποία της ανή­κει πα­γκο­σμί­ως.

I. Με βάση τα όσα προ­α­νέ­φε­ρα, και τι­μώ­ντας εμπρά­κτως την ση­με­ρι­νή με­γά­λη επέ­τειο, επι­τρέ­ψα­τέ μου να σας εκ­θέ­σω τα όσα συ­νά­γο­νται, με βάση το σύ­νο­λο του διε­θνούς δι­καί­ου, από τις δια­τά­ξεις περί πα­ρα­χώ­ρη­σης των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λά­δα. Και εδώ θέλω να κάνω τις εξής δύο διευ­κρι­νί­σεις:

Α. Πρώ­τον, ότι τα συ­μπε­ρά­σμα­τα αυτά δεν αφο­ρούν μόνο την υπε­ρά­σπι­ση των συ­νό­ρων, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της Χώρας μας αλλά και την συ­να­κό­λου­θη υπε­ρά­σπι­ση των συ­νό­ρων, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας και της κυ­ριαρ­χί­ας της ίδιας της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, δο­θέ­ντος ότι η Ελ­λά­δα ήταν, είναι και θα πα­ρα­μεί­νει ανα­πό­σπα­στο και θε­με­λιώ­δες μέρος του Ευ­ρω­παϊ­κού Οι­κο­δο­μή­μα­τος.

Β. Δεύ­τε­ρον, τα ίδια συ­μπε­ρά­σμα­τα απευ­θύ­νο­νται, στη­ρι­ζό­με­να στο με το αμά­χη­το τεκ­μή­ριο της συμ­φω­νί­ας τους με το διε­θνές και το ευ­ρω­παϊ­κό δί­καιο στο σύ­νο­λό τους, προς κάθε κα­τεύ­θυν­ση. Πρω­τί­στως δε προς εκεί­νους οι οποί­οι είτε επι­νο­ούν δήθεν «γκρί­ζες ζώνες» στο Αι­γαίο, είτε διεκ­δι­κούν εδάφη που δεν τους ανή­κουν είτε, τέλος, αμ­φι­σβη­τούν την πλήρη κυ­ριαρ­χία της Ελ­λά­δας επί των Δω­δε­κα­νή­σων. Βε­βαί­ως με έμ­φα­ση στο αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα της Ελ­λά­δας να τα θω­ρα­κί­ζει αμυ­ντι­κά ενα­ντί­ον κάθε επι­βου­λής, με όλα τα δια­θέ­σι­μα μέσα.

II. Το κα­θε­στώς της τε­λι­κής πα­ρα­χώ­ρη­σης των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λά­δα διέ­πε­ται από τις δια­τά­ξεις της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων (Απρί­λιος του 1947) με­τα­ξύ των Συμ­μά­χων, νι­κη­τών του Β΄ Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου, και της Ιτα­λί­ας. Ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, εντός αυτού του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου, έχουν οι δια­τά­ξεις του άρ­θρου 14 της ως άνω Συν­θή­κης, σύμ­φω­να με τις οποί­ες: «1. Η Ιτα­λία εκ­χω­ρεί εις την Ελ­λά­δα εν πλή­ρει κυ­ριαρ­χία τας νή­σους της Δω­δε­κα­νή­σου τας κα­τω­τέ­ρω απα­ριθ­μου­μέ­νας, ήτοι: Αστυ­πά­λαιαν, Ρόδον, Χάλ­κην, Κάρ­πα­θον, Κάσον, Τήλον, Νί­συ­ρον, Κά­λυ­μνον, Λέρον, Πά­τμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Κα­στελ­λό­ρι­ζον ως και τας πα­ρα­κει­μέ­νας νη­σί­δας. 2. Αι ανω­τέ­ρω νήσοι θα απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­θώ­σι και θα πα­ρα­μεί­νουν απο­στρα­τιω­τι­κο­ποι­η­μέ­ναι». Από τις δια­τά­ξεις αυτές, ερ­μη­νευό­με­νες με βάση το σύ­νο­λο, όπως ήδη τό­νι­σα, του διε­θνούς δι­καί­ου -άρα και με βάση τις γε­νι­κές αρχές που διέ­πουν την ερ­μη­νεία του διε­θνούς και του ευ­ρω­παϊ­κού δι­καί­ου- συ­νά­γο­νται και τα ακό­λου­θα ως προς το ση­με­ρι­νό κα­θε­στώς των Δω­δε­κα­νή­σων.

Α. Η δια­τύ­πω­ση της πα­ρα­γρά­φου 1 του άρ­θρου 14 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων είναι τόσο σαφής, ώστε δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ριο αμ­φι­βο­λί­ας ως προς την ουσία και την έκτα­ση της κυ­ριαρ­χί­ας της Ελ­λά­δας και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης επί των Δω­δε­κα­νή­σων. Ει­δι­κό­τε­ρα:

1. Η κυ­ριαρ­χία αυτή είναι «πλή­ρης», πράγ­μα το οποίο ση­μαί­νει ότι ου­δέ­να πε­ριο­ρι­σμό επι­δέ­χε­ται κατά την άσκη­σή της. Το δε πε­ριε­χό­με­νο της «πλή­ρους» κυ­ριαρ­χί­ας προσ­διο­ρί­ζε­ται, ως προς τα Δω­δε­κά­νη­σα, με βάση τους κα­νό­νες του ισχύ­ο­ντος Ελ­λη­νι­κού Συ­ντάγ­μα­τος περί κυ­ριαρ­χί­ας καθώς και με βάση τις περί κυ­ριαρ­χί­ας των κρα­τών-μελών δια­τά­ξεις ιδίως του άρ­θρου 4 παρ. 2 της Συν­θή­κης της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης (Συν­θΕΕ), δο­θέ­ντος ότι η Ελ­λά­δα είναι κρά­τος-μέλος της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης. Οια­δή­πο­τε λοι­πόν αμ­φι­σβή­τη­ση της ερ­μη­νεί­ας των δια­τά­ξε­ων της πα­ρα­γρά­φου 1 του άρ­θρου 14 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων συ­νι­στά, αυ­το­θρό­ως, πα­ρα­βί­α­ση του διε­θνούς και του ευ­ρω­παϊ­κού δι­καί­ου.

2. Η κυ­ριαρ­χία της Ελ­λά­δας, με την ως άνω έν­νοια, εκτεί­νε­ται όχι μόνον εφ’ όλων των νήσων που ανα­φέ­ρο­νται ρητώς στην πα­ρά­γρα­φο 1 του άρ­θρου 14 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων αλλά, κατά την κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κή δια­τύ­πω­ση της κατά τα ανω­τέ­ρω πα­ρα­γρά­φου, και επί των «πα­ρα­κει­μέ­νων νη­σί­δων» στο σύ­νο­λό τους. Επει­δή δε οι δια­τά­ξεις αυτές ου­δε­μία διά­κρι­ση κά­νουν εν προ­κει­μέ­νω, η δια­τύ­πω­σή τους κα­τα­λαμ­βά­νει τις κάθε εί­δους «πα­ρα­κεί­με­νες νη­σί­δες», ανε­ξαρ­τή­τως με­γέ­θους τους ή άλλου χα­ρα­κτη­ρι­στι­κού τους (π.χ. κα­τοι­κη­μέ­νες ή μη). Υπό το πρί­σμα δε αυτό είναι προ­φα­νές πως και στην πε­ριο­χή των Δω­δε­κα­νή­σων δεν είναι νοη­τές, από πλευ­ράς διε­θνούς δι­καί­ου, «γκρί­ζες ζώνες» ανα­φο­ρι­κά με την έκτα­ση και το πε­ριε­χό­με­νο της Ελ­λη­νι­κής και Ευ­ρω­παϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας στην ως άνω πε­ριο­χή.

Β. Ως προς την απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση των Δω­δε­κα­νή­σων, την οποία προ­βλέ­πουν οι δια­τά­ξεις του άρ­θρου 14 παρ. 2 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων, με βάση τους κα­νό­νες του διε­θνούς δι­καί­ου ισχύ­ουν τα εξής:

1. Τα περί απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των Δω­δε­κα­νή­σων, κατά τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 14 παρ. 2 της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων, πρέ­πει να ερ­μη­νεύ­ε­ται και υπό το φως της εκ μέ­ρους της Ελ­λά­δας άσκη­σης, ένα­ντι της Τουρ­κί­ας, του δι­καιώ­μα­τος προ­λη­πτι­κής άμυ­νας («anticipatory self-defence»), ιδίως μετά το 1974 και κατ’ ακο­λου­θία της τουρ­κι­κής ει­σβο­λής στην Κύπρο και της εντεύ­θεν ρα­γδαί­ας και απρο­κά­λυ­πτης αύ­ξη­σης της επι­θε­τι­κό­τη­τας της Τουρ­κί­ας εις βάρος της Χώρας μας.

α) Το δι­καί­ω­μα προ­λη­πτι­κής άμυ­νας θε­με­λιώ­νε­ται στις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 51 του Χάρτη του ΟΗΕ, οι οποί­ες κα­θιε­ρώ­νουν -και μά­λι­στα ως jus cogens- το φυ­σι­κό δι­καί­ω­μα της «ατο­μι­κής ή συλ­λο­γι­κής νό­μι­μης άμυ­νας» κρά­τους-μέ­λους του ΟΗΕ. Παρά δε την δια­τύ­πω­ση των ως άνω δια­τά­ξε­ων που, prima faciae, φαί­νε­ται να θέ­τουν ως προ­ϋ­πό­θε­ση της προ­λη­πτι­κής άμυ­νας την εκ­δη­λω­μέ­νη ένο­πλη επί­θε­ση, η με­γά­λη πλειο­ψη­φία των διε­θνο­λό­γων αλλά και η ίδια η διε­θνής πρα­κτι­κή δέ­χο­νται ότι για την άσκη­ση του δι­καιώ­μα­τος προ­λη­πτι­κής άμυ­νας αρκεί και η επι­κεί­με­νη απει­λή, πολλώ μάλ­λον η απει­λή χρή­σης βίας, η οποία και συ­νι­στά ευ­θεία πα­ρα­βί­α­ση των δια­τά­ξε­ων του άρ­θρου 2 παρ. 4 του Χάρτη του ΟΗΕ. Έτσι π.χ. οι ΗΠΑ, μετά τις τρο­μο­κρα­τι­κές επι­θέ­σεις της 11ης Σε­πτεμ­βρί­ου 2001, προ­σέ­φυ­γαν στην άσκη­ση του δι­καιώ­μα­τος προ­λη­πτι­κής άμυ­νας -και μά­λι­στα χωρίς χρο­νι­κό πε­ριο­ρι­σμό, αφού η απει­λή εμ­φα­νί­ζε­ται επι­κεί­με­νη επ’ αό­ρι­στο- ως νό­μι­μης προ­λη­πτι­κής δρά­σης λόγω επι­κεί­με­νης απει­λής και, κατ’ ακο­λου­θία, επι­κεί­με­νης επί­θε­σης. Την άποψη αυτή υιο­θέ­τη­σε πλή­ρως ο ίδιος ο Γε­νι­κός Γραμ­μα­τέ­ας του ΟΗΕ, δη­λώ­νο­ντας -στις 21 Μαρ­τί­ου 2005- με­τα­ξύ άλλων και ότι: «Επι­κεί­με­νες απει­λές κα­λύ­πτο­νται πλή­ρως από το άρθρο 51, το οποίο δια­σφα­λί­ζει το φυ­σι­κό δι­καί­ω­μα των κυ­ρί­αρ­χων κρα­τών να αμυν­θούν ενα­ντί­ον ένο­πλης επί­θε­σης».

β) Ενό­ψει των προ­ε­κτε­θέ­ντων, a fortiori η Ελ­λά­δα νο­μι­μο­ποιεί­ται, όταν και εφό­σον το κρί­νει σκό­πι­μο για την άμυνά της, να κάνει χρήση και ως προς τα Δω­δε­κά­νη­σα του κατά τις δια­τά­ξεις του άρ­θρου 51 του Χάρτη του ΟΗΕ δι­καιώ­μα­τος προ­λη­πτι­κής άμυ­νας ένα­ντι της Τουρ­κί­ας, δίχως μά­λι­στα χρο­νι­κό πε­ριο­ρι­σμό. Και τούτο διότι, ιδίως μετά το 1974 κατά τ’ ανω­τέ­ρω, η απει­λή χρή­σης βίας εκ μέ­ρους της Τουρ­κί­ας -άρα η συ­να­κό­λου­θη επι­κεί­με­νη απει­λή, όπως προ­ε­κτέ­θη­κε- είναι αφε­νός κάτι πα­ρα­πά­νω από προ­φα­νής, και δη με επα­νει­λημ­μέ­νες και δια­φό­ρων μορ­φών προ­κλή­σεις και, αφε­τέ­ρου, διαρ­κής όπως κα­τα­δει­κνύ­ει ακόμη και η ση­με­ρι­νή τουρ­κι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά στο Αι­γαίο. Πρό­σθε­τη από­δει­ξη συ­νι­στά και το γε­γο­νός του, εντε­λώς αντί­θε­του με κάθε έν­νοια του διε­θνούς δι­καί­ου, «casus belli» της Τουρ­κί­ας ως προς την επέ­κτα­ση των χω­ρι­κών υδά­των της Ελ­λά­δας.

2. Πέραν όμως της ως άνω επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας η Τουρ­κία δεν έχει, εν πάση πε­ρι­πτώ­σει, δι­καί­ω­μα να επι­κα­λεί­ται την Συν­θή­κη Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων του 1947. Και τούτο διότι:

α) Οι δια­τά­ξεις των άρ­θρων 34, 35 και 36 της προ­α­να­φε­ρό­με­νης Συν­θή­κης της Βιέν­νης περί του Δι­καί­ου των Διε­θνών Συν­θη­κών (1969) ορί­ζουν, με­τα­ξύ άλλων, και ότι:

α1) Κάθε συν­θή­κη ισχύ­ει -επέ­κει­να δε δη­μιουρ­γεί δι­καιώ­μα­τα και υπο­χρε­ώ­σεις- μόνον με­τα­ξύ των συμ­βαλ­λό­με­νων μερών. Ένα­ντι, λοι­πόν, τρί­των κρα­τών η συν­θή­κη συ­νι­στά «res inter alios acta».

α2) Εξ αυτού του λόγου μια συν­θή­κη δη­μιουρ­γεί υπο­χρέ­ω­ση για τρίτο κρά­τος μόνο υπό την διπλή προ­ϋ­πό­θε­ση ότι από τη μια πλευ­ρά αυτή είναι η πρό­θε­ση των συμ­βαλ­λό­με­νων μερών και, από την άλλη πλευ­ρά, το τρίτο κρά­τος έχει απο­δε­χθεί την υπο­χρέ­ω­ση ρητώς και εγ­γρά­φως.

α3) Κατά λο­γι­κή νο­μι­κή ακο­λου­θία, μια συν­θή­κη δη­μιουρ­γεί δι­καί­ω­μα για τρίτο κρά­τος μόνον υπό την, επί­σης διπλή, προ­ϋ­πό­θε­ση ότι τα συμ­βαλ­λό­με­να μέρη επι­διώ­κουν δια της συν­θή­κης εκ­χώ­ρη­ση δι­καιώ­μα­τος στο τρίτο κρά­τος και, από την άλλη πλευ­ρά, το τε­λευ­ταίο συ­γκα­τα­τί­θε­ται προς τούτο.

β) Η Τουρ­κία δεν είναι, υφ’ οιαν­δή­πο­τε νο­μι­κώς πα­ρα­δε­κτή έν­νοια, συμ­βαλ­λό­με­νο μέρος στην Συν­θή­κη Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων του 1947. Άρα η συν­θή­κη αυτή, ως προς την οποία η Τουρ­κία είναι τρίτο κρά­τος, δεν δη­μιουρ­γεί δι­καιώ­μα­τα ή υπο­χρε­ώ­σεις υπέρ η εις βάρος της αντι­στοί­χως. Επι­πλέ­ον:

β1) Ου­δε­μία διά­τα­ξη της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων -όπως άλ­λω­στε απο­δει­κνύ­ει η ως τώρα εφαρ­μο­γή της- τεκ­μη­ριώ­νει, έστω και καθ’ υπο­φο­ράν, ότι τα συμ­βαλ­λό­με­να μέρη επι­δί­ω­ξαν δι’ αυτής να εκ­χω­ρή­σουν οιο­δή­πο­τε δι­καί­ω­μα στην Τουρ­κία, πολλώ δε μάλ­λον δι­καί­ω­μα σχε­τι­κό με την απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση των Δω­δε­κα­νή­σων. Πραγ­μα­τι­κά, όπως ανεν­δοιά­στως προ­κύ­πτει από τις πε­ρι­στά­σεις, υπό τις οποί­ες είχε συ­να­φθεί η Συν­θή­κη Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων το 1947, η απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­ση των Δω­δε­κα­νή­σων απο­φα­σί­σθη­κε ύστε­ρα από πρό­τα­ση της τότε Σο­βιε­τι­κής Ένω­σης, προ­κει­μέ­νου αυτή να δε­χθεί την πα­ρα­χώ­ρη­σή τους στην Ελ­λά­δα, λόγω των τότε επι­φυ­λά­ξε­ων της σο­βιε­τι­κής πλευ­ράς ανα­φο­ρι­κά με την χρη­σι­μο­ποί­η­σή τους για στρα­τιω­τι­κούς λό­γους από χώρα του δυ­τι­κού μπλοκ, όπως η Ελ­λά­δα. Ου­δε­μία δη­λα­δή σχέση είχε η πρό­βλε­ψη της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των Δω­δε­κα­νή­σων με την Τουρ­κία και την ασφά­λειά της. Επι­πλέ­ον, ου­δείς μπο­ρεί να ισχυ­ρι­σθεί, ακόμη και με εντε­λώς υπο­τυ­πώ­δη επι­χει­ρή­μα­τα, ότι τα Δω­δε­κά­νη­σα συ­νι­στούν, έστω και καθ’ υπο­φο­ράν, απει­λή για την Τουρ­κία των 79 και πλέον εκα­τομ­μυ­ρί­ων κα­τοί­κων και των απέ­να­ντι των Δω­δε­κα­νή­σων ακτών της.

β2) Τα ανω­τέ­ρω ενι­σχύ­ο­νται και από το ότι ου­δέ­πο­τε ζη­τή­θη­κε συ­γκα­τά­θε­ση της Τουρ­κί­ας για εκ­χώ­ρη­ση τέ­τοιου δι­καιώ­μα­τος και ου­δέ­πο­τε, κατά συ­νέ­πεια, υπήρ­ξε εκ μέ­ρους της τέ­τοια συ­γκα­τά­θε­ση. Την ακρί­βεια του επι­χει­ρή­μα­τος αυτού τεκ­μη­ριώ­νει, και δη αμα­χή­τως, η ίδια η συ­μπε­ρι­φο­ρά της Τουρ­κί­ας. Πραγ­μα­τι­κά, π.χ. το 1975 η Τουρ­κία είχε απευ­θυν­θεί -βλ. το τουρ­κι­κό Aide Memoire της 3ης Απρι­λί­ου 1975- στα συμ­βαλ­λό­με­να μέρη της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων κα­ταγ­γέλ­λο­ντας δήθεν πα­ρα­βιά­σεις της, εκ μέ­ρους της Ελ­λά­δας, στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή των Δω­δε­κα­νή­σων. Η κα­ταγ­γε­λία της αυτή κα­τέ­λη­γε με το εξής: «Ενα­πό­κει­ται στις κυ­βερ­νή­σεις των συμ­βαλ­λο­μέ­νων χωρών… να απαι­τή­σουν από την Ελ­λη­νι­κή Κυ­βέρ­νη­ση να συμ­μορ­φω­θεί στο πνεύ­μα και στο γράμ­μα» της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων. Και μόνο από την δια­τύ­πω­ση αυτή προ­κύ­πτει αβιά­στως πως ούτε η ίδια η Τουρ­κία ισχυ­ρί­σθη­κε ότι αντλεί δι­καί­ω­μα προ­ερ­χό­με­νο εκ της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων ως προς το κα­θε­στώς των Δω­δε­κα­νή­σων. Η δε «εκ­κω­φα­ντι­κή» σιωπή των συμ­βαλ­λό­με­νων μερών της Συν­θή­κης Ει­ρή­νης των Πα­ρι­σί­ων σ’ αυτή την «κα­ταγ­γε­λία» της Τουρ­κί­ας βε­βαιώ­νει του λόγου το ασφα­λές.

Κύριε Δή­μαρ­χε,

Με τις σκέ­ψεις αυτές, και αφού σας ευ­χα­ρι­στή­σω εκ νέου για την με­γά­λη τιμή που μου επι­δα­ψι­λεύ­ε­τε ανα­κη­ρύσ­σο­ντάς με Επί­τι­μο Δη­μό­τη σας, επι­τρέ­ψα­τέ μου να κα­τα­λή­ξω πα­ρέ­χο­ντάς σας την ακό­λου­θη δια­βε­βαί­ω­ση: Καθ’ όλη την διάρ­κεια της θη­τεί­ας μου, και όχι μόνο, θα πράξω ό,τι μου ανα­λο­γεί προ­κει­μέ­νου να υπε­ρα­σπι­σθώ αφε­νός την μα­κραί­ω­νη Ιστο­ρία της μα­γευ­τι­κής Ρόδου και τα δι­δάγ­μα­τα που αυτή μας κλη­ρο­δο­τεί. Και, αφε­τέ­ρου και σύμ­φω­να με όσα εξέ­θε­σα, τα σύ­νο­ρα, την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα και την κυ­ριαρ­χία της Χώρας μας και της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης εν γένει.»