Εκλογές : Καφενείον η Ελλάς 

Δεν υπο­βαθ­μί­ζω και δεν υπο­τι­μώ τον χώρο και την Κοι­νω­νι­κή λει­τουρ­γία και προ­σφο­ρά του Κα­φε­νεί­ου του χω­ριού ή ακόμα σε κά­ποιες άλλες επο­χές, τα κα­φε­νεία των γει­το­νιών της πόλης.

Ήταν χώροι συ­νεύ­ρε­σης, χώροι υπο­τυ­πώ­δους ανα­ψυ­χής και ανταλ­λα­γής από­ψε­ων, χώροι επί­λυ­σης δια­φο­ρών και έντο­νης πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης.

Ποιος δεν θυ­μά­ται από τους πα­λιούς, στις επο­χές των τε­λευ­ταί­ων γε­νιών, τα πρά­σι­να και τα μπλέ κα­φε­νεία.

Σί­γου­ρα τότε είχαν και τις αρ­νη­τι­κές τους προ­ε­κτά­σεις, είχαν όμως και πά­ποια θε­τι­κά, ήταν οι χώροι όπου εύ­ρι­σκε η στέ­ρεα Κοι­νω­νι­κή συ­νε­κτι­κή διάρ­θρω­ση, τον χώρο έκ­φρα­σης της.

Η Οι­κο­γέ­νεια, οι συγ­γε­νι­κοί δε­σμοί, η πα­ρά­δο­ση, τα ήθη και τα έθιμα, η αλ­λη­λεγ­γύη και αλ­λη­λο­βο­ή­θεια για το ξε­πέ­ρα­σμα των προ­βλη­μά­των της κλει­στής οι­κια­κής οι­κο­νο­μί­ας, εύ­ρι­σκαν εκεί, στα κα­φε­νεία, τον δικό τους χώρο έκ­φρα­σης.

Ληψή η πλη­ρο­φό­ρη­ση, απού­σα η πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση, η αί­σθη­ση του δι­καί­ου και τού ορθού, το έν­στι­κτο της επι­βί­ω­σης, η πίστη σε βα­σι­κές αρχές και αξίες, μαζί σε μικρό ή πιο με­γά­λο βαθμό μια ιδιό­μορ­φη ιδιο­τέ­λεια για τους πολύ λί­γους, κα­θό­ρι­ζαν το επί­πε­δο και την έντα­ση της ανταλ­λα­γής από­ψε­ων.

Άλλες επο­χές, άλλες κοι­νω­νί­ες, άλλα τα τότε ζη­τού­με­να άλλα τα ση­με­ρι­νά, θα ισχυ­ρι­στεί ένας νέος άν­θρω­πος, ένας δήθεν ση­με­ρι­νός σύγ­χρο­νος άν­θρω­πος.

Μια με­γά­λη φαι­νο­με­νι­κή απάτη, γε­νε­ές επί γε­νε­ών ένα πράγ­μα ζητά ο απλός άν­θρω­πος, αυτός που καμιά σχέση δεν έχει με συμ­φέ­ρο­ντα και με δια­συν­δέ­σεις οι­κο­νο­μι­κές και πο­λι­τι­κά­ντι­κες.

Κάνω το δια­χω­ρι­σμό των πο­λι­τι­κά­ντι­κων δια­συν­δέ­σε­ων, με τις πο­λι­τι­κές δια­συν­δέ­σεις.

Ο άν­θρω­πος και μά­λι­στα ο άν­θρω­πος μέλος μιας Κοι­νω­νί­ας, έχει χρέος να έχει πο­λι­τι­κή άποψη και πο­λι­τι­κή λει­τουρ­γία.

Στα χρό­νια μας, στις μέρες μας, έχει ανα­στρα­φεί η πο­λι­τι­κή πυ­ρα­μί­δα, το μεί­ζον και το έλατ­τον, έχουν χάσει την ση­μα­σία τους, βγή­καν τα πόδια και χτυ­πούν το κε­φά­λι.

Το μεί­ζον εξα­φα­νί­στη­κε, το έλατ­τον, κυ­ριαρ­χεί, η πο­λι­τι­κή έγινε τρα­βε­στί, υπη­ρέ­της ανό­μων συμ­φε­ρό­ντων και επι­διώ­ξε­ων.

Κα­φε­νείο χα­μαι­τυ­πείο, ο δη­μό­σιος χώρος, το τότε κα­φε­νείο του χω­ριού,με­τα­τρά­πη­κε σή­με­ρα στο με­γα­λο κα­φε­νείο του δια­δυ­κτια­κού χώρου.

Μας τάι­σαν και εμείς σαν ζώα άβου­λα και άλογα(χωρίς λο­γι­κή), μα­σή­σα­με το σανό που μας πρό­σφε­ραν και πι­στέ­ψα­με ότι έχου­με τον δικό μας χώρο ανταλ­λα­γής από­ψε­ων,σκέ­ψε­ων και συμ­με­το­χής στα τε­κται­νό­με­να.

Κού­νια που μας κού­να­γε, στό­χος τους δεν ήταν η προ­σφο­ρά εύ­κο­λης και γρή­γο­ρης επι­κοι­νω­νί­ας, άλλο ήθε­λαν και το κα­τά­φε­ραν, διέρ­ρη­ξαν τον κοι­νω­νι­κό ιστό, μας έκα­ναν μο­να­χι­κούς και αδύ­να­μους κα­βαλ­λά­ρι­δες,

πη­γαί­νεις να πιείς καφέ, αν τυχόν και πάς, μιλάς με τον σύ­ντρο­φο σου ή την φίλη σου, με SSM από το κι­νη­τό.

Ούτε μήνας πιά από τις εκλο­γές, κου­βέ­ντα καμιά, θα­ρείς και δεν είσαι μέλος αυτής της Κοι­νω­νί­ας, έχεις την εντύ­πω­ση και πολ­λές φορές την βε­βαιό­τη­τα, πως ότι και να συμ­βεί με τίς εκλο­γές, δεν σε αγ­γί­ζει και δεν σε απα­σχο­λεί.

Τί να κάνω απα­ντάς, δεν μπορώ να αλ­λά­ξω τί­πο­τα, κυ­ριαρ­χεί και μας εξου­σιά­ζει το Κε­φά­λαιο, οι αγο­ρές, οι Τρά­πε­ζες.

Με­γά­λη απάτη, κα­νέ­να κα­τε­στη­μέ­νο δεν άλ­λα­ξε χωρίς συ­γκρού­σεις και θύ­μα­τά.

Σε έκα­ναν να πι­στέ­ψεις, το κι­νη­τό, το δια­δί­κτυο, η πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση, ότι τί­πο­τα δεν μπο­ρεί να αλ­λά­ξει, ότι όλοι κο­ροϊ­δεύ­ουν, ότι όλοι ίδιοι είναι και εσύ κάτω από αυτή την πίεση παίρ­νεις την από­φα­ση, να την αρά­ξεις στον κα­να­πέ σου και να απο­λαμ­βά­νεις την νιρ­βά­να της χαύ­νω­σης.

Δεν έχεις και πολύ άδικο, τι να δείς και τι να ακού­σεις, να λύ­σεις το πρό­βλη­μα ποιός σε­ξουα­λι­κά συ­νευ­ρεύ­θη­κε με ποιάν, ποιά κα­τάγ­γει­λε ποιόν, είχαν ή δεν είχαν σχέση, τί κρύ­βε­ται πίσω από όλα αυτά;

Κα­νέ­νας δεν δι­καιο­λο­γεί, ούτε την βία, πόσο μάλ­λον τον βια­σμό, που δυ­στυ­χώς το Νο­μι­κό μας πλαί­σιο είναι τέ­τοιο που πάντα θύμα είναι ο,η βια­ζό­με­νη.

Η γνώση της Κοι­νω­νι­κής Ιστο­ρί­ας Αιώ­νων οδη­γεί σε ένα συ­μπέ­ρα­σμα, οι ισχυ­ροί εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται την δύ­να­μη τους σε όλα τα επί­πε­δα και οι ασθε­νείς ούκ ολί­γες φορές προ­σπα­θούν να εκ­με­ταλ­λευ­τούν τα πλε­ο­νε­κτή­μα­τα τους.

Είναι πα­ρά­κρου­ση, είναι πο­λι­τι­κά ανή­θι­κο, είναι προ­σβο­λή στην όποια υπάρ­χου­σα νοη­μο­σύ­νη των πο­λι­τών, να εξα­ντλεί­ται η πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση των κόμ­μά­των σε αυτού του εί­δους τα θέ­μα­τα.

Πα­γιώ­θη­κε, δυ­στυ­χώς, η πο­λι­τι­κή της κλει­δα­ρό­τρυ­πας και η με­γά­λη πλειο­ψη­φία της Κοι­νω­νί­ας εθί­στη­κε σε αυτό και οι διά­φο­ρες επι­κοι­νω­νια­κές ομά­δες, κάθε λίγο και λι­γά­κι κά­νουν πρω­το­σέ­λι­δα, τον Γε­ωρ­γού­λη, τον Λι­γνά­δη, τον Πάτση και άλ­λους.

Τα ΤΕΜΠΗ, εξα­φα­νί­στη­καν από την κα­θη­με­ρι­νή ει­δη­σε­ο­γρα­φία, κάθε θαύμα κρατά τρείς μέρες, μας απα­σχο­λεί, το πόσα σπί­τια έχει ο ένας και ο άλλος και η πιο στοι­χειώ­δης και απλή πο­λι­τι­κή αντι­πα­ρά­θε­ση, υπο­βαθ­μί­ζε­ται σε επί­πε­δο κου­τσο­μπο­λιού.

Αν όλα αυτά είναι πράγ­μα­τι η κο­ρυ­φή και τα απο­τε­λέ­σμα­τα της πο­λι­τι­κής και Κοι­νω­νι­κής μας λει­τουρ­γί­ας, δεν θα έπρε­πε οι ταγοί μας, να κα­τα­θέ­σουν τις δικές τους προ­τά­σεις για την εξά­λει­ψη αυτών των φαι­νο­μέ­νων;

ΚΑ­ΦΕ­ΝΕΙΟ Η ΕΛΛΑΣ και ΕΚΛΟ­ΓΕΣ ΚΑ­ΦΕ­ΝΕΙΟΥ

 

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος, 26/4/2023