«Μόνος στο νοσοκομείο»: Γιατροί και νοσηλευτές τις δύσκολες μέρες της πανδημίας

Με μια «εορ­τα­στι­κή συ­νω­μο­σία» επι­χει­ρούν για­τροί και νο­ση­λευ­τές να αλ­λά­ξουν αυτές τις δύ­σκο­λες μέρες της παν­δη­μί­ας, το κλίμα που επι­κρα­τεί στους θα­λά­μους των νο­σο­κο­μεί­ων.

«Κάτι μα­γι­κό συμ­βαί­νει» όταν οι ήχοι των ια­τρι­κών μη­χα­νη­μά­των κα­λύ­πτο­νται από κά­λα­ντα, ευχές και λόγια καρ­διάς. Οι υγειο­νο­μι­κοί, για­τροί και νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό, παίρ­νουν τον ρόλο του συγ­γε­νή, του φίλου, εκεί­νου που θα με­τα­φέ­ρει ή θα εκ­φρά­σει λόγια αγά­πης και πα­ρη­γο­ριάς.

Στις δύ­σκο­λες στιγ­μές για την υγεία του ο άν­θρω­πος ανα­ζη­τά τη συ­μπα­ρά­στα­ση των κο­ντι­νών του αν­θρώ­πων.

Αυτή την ευ­ερ­γε­τι­κή στην ψυ­χο­λο­γία, σχέση του ασθε­νούς με το πε­ρι­βάλ­λον του, ο κο­ρο­νο­ϊ­ός με την με­τα­δο­τι­κό­τη­τά του την έχει «απα­γο­ρεύ­σει» με απο­τέ­λε­σμα οι δύ­σκο­λες στιγ­μές και του ασθε­νούς και των δικών του αν­θρώ­πων να γί­νο­νται ακόμη δυ­σκο­λό­τε­ρες.

Το βάρος της επι­κοι­νω­νί­ας μοι­ραία πέ­φτει και αυτό στους για­τρούς και τους νο­ση­λευ­τές.

«Να πείτε στους δι­κούς μου ότι τους αγαπώ. Μην ανη­συ­χούν, θα τα κα­τα­φέ­ρω» είναι το μή­νυ­μα που κα­λού­νται συχνά, για­τροί και νο­ση­λευ­τές στις κλι­νι­κές Covid-19 να με­τα­φέ­ρουν στους οι­κεί­ους των ασθε­νών τους. Από την άλλη πλευ­ρά, για­τροί και νο­ση­λευ­τές, κατά την κα­θη­με­ρι­νή ενη­μέ­ρω­ση των συγ­γε­νών για την πο­ρεία της υγεί­ας των αν­θρώ­πων τους που δί­νουν τη μάχη τους στις ΜΕΘ, νιώ­θουν την αγω­νία τους.

Πα­ρα­κα­λούν κα­θη­με­ρι­νά να τους επι­τρα­πεί η εί­σο­δος στις δομές υγεί­ας για να αντι­κρύ­σουν έστω και από από­στα­ση τους δι­κούς τους, ενώ μη­τέ­ρες πε­ρι­μέ­νουν ώρες έξω από τα νο­σο­κο­μεία μέχρι να έρθει η ώρα για το πο­λυ­πό­θη­το εξι­τή­ριο του παι­διού τους. Οι εξοι­κειω­μέ­νοι με την τε­χνο­λο­γία νο­ση­λευό­με­νοι σε κοι­νούς θα­λά­μους μπο­ρούν να συ­νο­μι­λούν με τους δι­κούς τους, άλλοι όμως ζη­τούν βο­ή­θεια από το ια­τρο­νο­ση­λευ­τι­κό προ­σω­πι­κό για να δουν τα πρό­σω­πα των δικών τους αν­θρώ­πων, έστω και μέσω ενός κι­νη­τού, και να πά­ρουν δύ­να­μη για τον αγώνα που δί­νουν.

Οι επαγ­γελ­μα­τί­ες υγεί­ας κα­λού­νται να υιο­θε­τή­σουν πολ­λα­πλούς ρό­λους, όπως αυ­τούς του γονέα, του παι­διού, του φίλου και του προ­σω­πι­κού εξο­μο­λό­γου που κατά τη διάρ­κεια των εορ­τών απο­κτούν με­γα­λύ­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα και τα συ­ναι­σθή­μα­τα είναι εντο­νό­τε­ρα, ανα­φέ­ρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η δρ Τσι­κρι­κά Στα­μα­τού­λα, πνευ­μο­νο­λό­γος στο νο­σο­κο­μείο «Σω­τη­ρία», πρό­ε­δρος της Ένω­σης Πνευ­μο­νο­λό­γων Ελ­λά­δας.

«Δια­νύ­ο­ντας σχε­δόν εί­κο­σι τέσ­σε­ρις μήνες από την έναρ­ξη της παν­δη­μί­ας, εί­μα­στε πλέον πε­πει­σμέ­νοι ότι η πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών υγεί­ας σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο μο­νο­πω­λεί­ται ου­σια­στι­κά από τον κο­ρο­νο­ϊό που ει­σέ­βα­λε τόσο αιφ­νί­δια στη ζωή όλων μας και άλ­λα­ξε ρι­ζι­κά την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας. Ποτέ άλ­λο­τε, δεν υπήρ­ξε τόσο συσ­σω­ρευ­μέ­νη πλη­ρο­φο­ρία για ένα νό­ση­μα, αλλά και τόσο με­γά­λη μο­να­ξιά, αγω­νία και θλίψη από τους ασθε­νείς κατά τη διάρ­κεια της κατ’ οίκον κα­ρα­ντί­νας ή της απαι­τού­με­νης νο­ση­λεί­ας, με τους επαγ­γελ­μα­τί­ες υγεί­ας να κα­λού­νται να υιο­θε­τή­σουν πολ­λα­πλούς ρό­λους, όπως αυ­τούς του γονέα, του παι­διού, του φίλου και του προ­σω­πι­κού εξο­μο­λό­γου», ση­μειώ­νει η κ. Τσι­κρι­κά.

Χρι­στού­γεν­να και Πρω­το­χρο­νιά στη μάχη με τον κο­ρο­νο­ϊό

Κατά τη διάρ­κεια των εορ­τών, οι ρόλοι αυτοί , συ­νε­χί­ζει, απο­κτούν ακόμη με­γα­λύ­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα και ου­σια­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο, αφού για τους νο­ση­λευό­με­νους με κο­ρο­νο­ϊό, το προ­σω­πι­κό του νο­σο­κο­μεί­ου θα είναι τα μόνα άτομα που θα συ­νο­μι­λή­σουν, θα αγ­γί­ξουν και θα ανταλ­λά­ξουν ευχές και χα­μό­γε­λα, έστω και πίσω από τις ολό­σω­μες στο­λές, γά­ντια και μά­σκες. «Και ενώ κατά τη διάρ­κεια των εορ­τών, κάθε μέρα είναι συ­ναι­σθη­μα­τι­κά φορ­τι­σμέ­νη και σω­μα­τι­κά επι­βα­ρυ­μέ­νη με πολύ εξα­ντλη­τι­κά ωρά­ρια για τους υγειο­νο­μι­κούς που προ­σφέ­ρουν τις υπη­ρε­σί­ες τους θυ­σια­στι­κά, οι ημέ­ρες των Χρι­στου­γέν­νων πάντα είναι πιο δύ­σκο­λες, με τις νο­σο­κο­μεια­κές βάρ­διες και τις 24ωρες εφη­με­ρί­ες να τους κρα­τούν μα­κριά από τη θαλ­πω­ρή και την αγκα­λιά της δικής τους οι­κο­γέ­νειας».

«Τότε όμως συμ­βαί­νει κάτι μα­γι­κό!», ανα­φέ­ρει η κ. Τσι­κρι­κά, πε­ρι­γρά­φο­ντας το κλίμα που επι­κρα­τεί στους θα­λά­μους. «Οι ήχοι των ανα­πνευ­στή­ρων, των ηχο­καρ­διο­γρα­φη­μά­των και των ανα­πνευ­στι­κών συ­σκευών με τα πολλά σω­λη­νά­κια οξυ­γό­νου κα­λύ­πτο­νται από τους με­λω­δι­κούς ήχους τρι­γώ­νων και από τα κά­λα­ντα, από τις εγκάρ­διες ευχές και λόγια καρ­διάς του προ­σω­πι­κού που με τόση αφο­σί­ω­ση και στορ­γή προ­σπα­θούν να προ­σφέ­ρουν στιγ­μές χαράς στους ασθε­νείς και να με­τα­τρέ­ψουν έστω και για λίγο τους κρύ­ους και απρό­σω­πους θα­λά­μους του νο­σο­κο­μεί­ου σε ένα ζεστό οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον».

Σύμ­μα­χος σε αυτή την «εορ­τα­στι­κή συ­νο­μω­σία» η χρήση των νέων τε­χνο­λο­γι­κών ερ­γα­λεί­ων. «Μι­κροί φο­ρη­τοί υπο­λο­γι­στές, προ­σω­πι­κά κι­νη­τά και βι­ντε­ο­κλή­σεις επι­στρα­τεύ­ο­νται για να κα­τα­φέ­ρουν οι ασθε­νείς να μι­λή­σουν και να αντι­κρί­σουν τα αγα­πη­μέ­να τους πρό­σω­πα ακόμα και από το εξω­τε­ρι­κό για να οπλι­στούν με με­γα­λύ­τε­ρο θάρ­ρος και ελ­πί­δα να τα κα­τα­φέ­ρουν, να πά­ρουν γρή­γο­ρα εξι­τή­ριο και να επι­στρέ­ψουν στο σπίτι. Πο­λύ­χρω­μες ζω­γρα­φιές, μη­νύ­μα­τα τρυ­φε­ρό­τη­τας, οι­κο­γε­νεια­κές φω­το­γρα­φί­ες και επι­στο­λές δί­νο­νται στα χέρια των υγειο­νο­μι­κών που ως άλλοι τα­χυ­δρό­μοι του Αι Βα­σί­λη φέ­ρουν την ευ­θύ­νη όχι μόνο να τα πα­ρα­δώ­σουν τα πο­λύ­τι­μα γράμ­μα­τα στους ασθε­νείς, αλλά ορι­σμέ­νες φορές και να τα ανα­γνώ­σουν κιό­λας, χωρίς κα­νείς να μπο­ρεί να συ­γκρα­τή­σει τα δά­κρυα του από τα λόγια αγά­πης και πα­ρη­γο­ριάς που ακού­γο­νται στο θά­λα­μο».

Το ίδιο θερμά λόγια ακού­γο­νται και κατά τις τη­λε­φω­νι­κές ενη­με­ρώ­σεις των για­τρών όπου οι συγ­γε­νείς εκλι­πα­ρούν κα­θη­με­ρι­νά να τους επι­τρα­πεί η εί­σο­δος στις δομές υγεί­ας για να αντι­κρί­σουν έστω και από από­στα­ση τους δι­κούς τους, που τόσο πολύ τους στε­ρού­νται λόγω του ιού, βάσει των πρω­το­κόλ­λων απο­φυ­γής δια­σπο­ράς του ιϊκού φορ­τί­ου στην κοι­νό­τη­τα.

«Δεν είναι λίγες οι φορές που μη­τέ­ρες έρ­χο­νται και πε­ρι­μέ­νουν όρ­θιες ολό­κλη­ρες ημέ­ρες και ώρες έξω από τα νο­σο­κο­μεία μέχρι να έρθει η ώρα για το πο­λυ­πό­θη­το εξι­τή­ριο του παι­διού τους. Με αυτόν τον τρόπο νιώ­θουν πε­ρισ­σό­τε­ρο κοντά του, αφού πάντα εκεί­νες φρό­ντι­ζαν και ήταν δίπλα του σε δυ­σκο­λί­ες και σε αρ­ρώ­στιες, και τώρα την ευ­θύ­νη αυτή την έχουν τα έμπει­ρα χέρια των υγειο­νο­μι­κών», ανα­φέ­ρει η κ. Τσι­κρι­κά.

Η πρό­ε­δρος της Ένω­σης Πνευ­μο­νο­λό­γων Ελ­λά­δας, υπεν­θυ­μί­ζει την τή­ρη­ση των μέ­τρων ατο­μι­κής προ­στα­σί­ας και εύ­χε­ται καλά Χρι­στού­γεν­να σε όλους με υγεία. «Φέτος τα Χρι­στού­γεν­να, ας φρο­ντί­σου­με όλοι να εί­μα­στε συ­ντρο­φιά με την οι­κο­γέ­νεια και τα αγα­πη­μέ­να μας πρό­σω­πα, τη­ρώ­ντας τα απα­ραί­τη­τα μέτρα υγιει­νής και όπου κρί­νε­ται απα­ραί­τη­το, πρό­λη­ψη της δια­σπο­ράς μέσω αυ­το­ε­λέγ­χων στις ευ­ρύ­τε­ρες κοι­νω­νι­κές συ­να­θροί­σεις, έτσι ώστε το “μόνος στο σπίτι” ή “μόνος στο νο­σο­κο­μείο” όταν ακού­γε­ται να ανα­φέ­ρε­ται απο­κλει­στι­κά στην κλασ­σι­κή χρι­στου­γεν­νιά­τι­κη ται­νία!».

ΑΠΕ – ΜΠΕ