Σύμβολο

Πάντα σε στιγ­μές κρί­σης και από­γνω­σης η ει­κό­να θα μιλά πιο δυ­να­τά από τις λέ­ξεις. Και η αλή­θεια είναι ότι οι δια­δη­λώ­σεις που πραγ­μα­το­ποιού­νται εδώ και ημέ­ρες στο Ιράν θα έπρε­πε να έχουν μια ση­μαία. Μια ση­μαία από κομ­μέ­να μαλ­λιά, αυτά που κό­βουν εδώ και μέρες οι Ιρα­νές. Είναι απί­στευ­τος ο αγώ­νας που δί­νουν συ­νε­πι­κου­ρού­με­νες και από πολ­λούς άν­δρες, για την ελευ­θε­ρία τους απέ­να­ντι στον σκο­τα­δι­στι­κό πα­ρα­λο­γι­σμό των μου­λά­δων. Με­τρούν  ήδη 31 νε­κρούς μέχρι αυτή την ώρα, αλλά εξα­κο­λου­θούν να είναι  στους δρό­μους, μετά τον θά­να­το της  Masha Amini, η οποία ξε­ψύ­χη­σε την Πα­ρα­σκευή στο νο­σο­κο­μείο έχο­ντας δε­χτεί άγρια χτυ­πή­μα­τα από τη λε­γό­με­νη «αστυ­νο­μία ηθι­κής» γιατί δε φο­ρού­σε σωστά το  χι­τζάμπ και φαί­νο­νταν τα μαλ­λιά της. Και κάπως έτσι ένα έργο του 2014 της Edith Dekyndt απο­κτά νέα ζωή και γί­νε­ται σύμ­βο­λο αντί­στα­σης των γυ­ναι­κών στο Ιράν, για την ελευ­θε­ρία και τα δι­καιω­μα­τά τους για τον αέρα που δεν μπο­ρούν να ανα­πνεύ­σουν.  που ζη­τούν στοι­χειώ­δη δι­καιώ­μα­τα, με πιο στοι­χειώ­δες να μην τους σκο­τώ­νουν, αν τύχει να φο­ρέ­σουν στρα­βά τη μα­ντί­λα. Ο σκο­τα­δι­σμός και ο φα­να­τι­σμός είναι φαι­νό­με­νο πολ­λα­πλών προ­ε­λεύ­σε­ων και εντά­σε­ων. Κα­νέ­νας όμως, δεν μπο­ρεί να συ­να­γω­νι­στεί τον θρη­σκευ­τι­κό, όταν αυτός γί­νε­ται επί­ση­μη πο­λι­τι­κή κρα­τών και κυ­βερ­νή­σε­ων. Διότι τότε γί­νε­ται θα­να­τη­φό­ρος.