Νεοσύλλεκτος στρατιώτης πέθανε αβοήθητος σε στρατόπεδο!

6 συγ­γε­νείς του προ­σέ­φυ­γαν κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και ενός ιδιώ­τη

Ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου Κο­ρίν­θου, προ­σέ­φυ­γαν κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου και ενός ιδιώ­τη, που υπη­ρε­τού­σε ως θα­λα­μο­φύ­λα­κας στο κέ­ντρο νε­ο­συλ­λέ­κτων Κο­ρίν­θου, 6 συγ­γε­νείς 19χρο­νου Ρο­δί­τη, που απε­βί­ω­σε, ενώ εξέ­τιε τη θη­τεία του.

Ο 19χρο­νος αγω­νι­ζό­ταν ως ερα­σι­τέ­χνης πο­δο­σφαι­ρι­στής στην ομάδα της «Νίκης» Ρόδου.

Με την αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης, λόγω ψυ­χι­κής οδύ­νης, που υπέ­βα­λαν, ο πα­τέ­ρας και η μη­τέ­ρα του εκλι­πό­ντος, διεκ­δι­κούν έκα­στος το πόσό των 120.000 ευρώ, οι δύο αδελ­φές του από 100.000 ευρώ και ο παπ­πούς και η για­γιά του από 30.000 ευρώ.

Ο συ­νή­γο­ρος της οι­κο­γέ­νειας, δι­κη­γό­ρος κ. Γ. Φλε­βά­ρης, δή­λω­σε στη “δη­μο­κρα­τι­κή” ότι το πό­ρι­σμα της διοι­κη­τι­κής έρευ­νας κάνει λόγο για «θά­να­το από οί­δη­μα» πα­ρό­τι από κα­τα­θέ­σεις που ελή­φθη­σαν προ­κύ­πτει ότι ο 19χρο­νος είχε συ­νε­χή βήχα στο θά­λα­μο του στρα­το­πέ­δου και ότι κα­νείς δεν εν­δια­φέρ­θη­κε για την πε­ρί­θαλ­ψή του.

Η ια­τρο­δι­κα­στι­κή έρευ­να κα­τέ­λη­ξε στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι ο 19χρο­νος υπέ­στη «πνευ­μο­νι­κό οί­δη­μα με ισχαι­μία μυο­καρ­δί­ου».

Ο αδι­κο­χα­μέ­νος εξέ­τιε ως νε­ο­σύλ­λε­κτος την στρα­τιω­τι­κή του θη­τεία στο Κέ­ντρο Εκ­παί­δευ­σης Νε­ο­συλ­λέ­κτων στην Κό­ριν­θο και ει­δι­κό­τε­ρα στο εκεί 6ο Σύ­νταγ­μα Πε­ζι­κού. Ήταν ενταγ­μέ­νος υπη­ρε­σια­κά στον 6ο Λόχο, του 1ου Τάγ­μα­τος Νε­ο­συλ­λέ­κτων. Είχε γεν­νη­θεί στη Ρόδο, την 1/4/1991 και ήταν 19 ετών, κατά το χρόνο του θα­νά­του του. Η κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του ήταν άρι­στη, ήταν αθλη­τής, πο­δο­σφαι­ρι­στής σε το­πι­κό σω­μα­τείο της Ρόδου.

Κα­τα­τά­χθη­κε στη συ­γκε­κρι­μέ­νη στρα­τιω­τι­κή μο­νά­δα στις 17 Αυ­γού­στου 2010 και το­πο­θε­τή­θη­κε στον 6ο Λόχο. Την Πα­ρα­σκευή 20 Αυ­γού­στου 2010 και ώρες απο­γευ­μα­τι­νές, ένιω­σε αδια­θε­σία και δυ­σφο­ρία. Τα ξη­με­ρώ­μα­τα της Κυ­ρια­κής 22/8/2010 και ώρα 05.00 πε­ρί­που η οι­κο­γέ­νειά του ενη­με­ρώ­θη­κε ότι είχε πε­θά­νει. Η οι­κο­γέ­νεια του υπο­στη­ρί­ζει ότι οι υπεύ­θυ­νοι της στρα­τιω­τι­κής μο­νά­δας πα­ρέ­λει­ψαν να προ­βούν στις απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες προ­κει­μέ­νου να εξε­τα­σθεί ο νε­ο­σύλ­λε­κτος από ει­δι­κευ­μέ­νο ιατρό, ο οποί­ος θα μπο­ρού­σε να δια­γνώ­σει την κα­τά­στα­ση της υγεί­ας του και να του χο­ρη­γή­σει την κα­τάλ­λη­λη ια­τρο­φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή, η οποία μετά βε­βαιό­τη­τας θα απέ­τρε­πε το τρα­γι­κό απο­τέ­λε­σμα του θα­νά­του ενός υγιέ­στα­του παι­διού.

Ότι πα­ρέ­λει­ψαν οι αρ­μό­διοι όταν ο άτυ­χος νέος επι­σκέ­φθη­κε τον ανει­δί­κευ­το στρα­τιω­τι­κό ιατρό της μο­νά­δας να τον ει­σα­γά­γει σε στρα­τιω­τι­κό νο­σο­κο­μείο και να ενη­με­ρώ­σει την οι­κο­γέ­νειά του. Υπο­στη­ρί­ζουν ακόμη ότι πα­ρέ­λει­ψαν να ανα­θέ­σουν σε έμπει­ρο στέ­λε­χος των ενό­πλων δυ­νά­με­ων – υπα­ξιω­μα­τι­κό, οπλί­τη πε­ντα­ε­τούς θη­τεί­ας ή έμπει­ρο έφε­δρο στρα­τιώ­τη τα κα­θή­κο­ντα θα­λα­μο­φύ­λα­κα σε λόχο νε­ο­συλ­λέ­κτων. Αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα την νύχτα του θα­νά­του του ο Μι­χα­ήλ Μα­γκα­φάς να υπο­φέ­ρει στο κρε­βά­τι της δι­μοι­ρί­ας με βα­σα­νι­στι­κό βήχα και να είναι αβο­ή­θη­τος κυ­ριο­λε­κτι­κά. Ο ανεκ­παί­δευ­τος και πα­ντε­λώς άπει­ρος νε­ο­σύλ­λε­κτος στρα­τιώ­της, που εκτε­λού­σε χρέη θα­λα­μο­φύ­λα­κα, δεν ενήρ­γη­σε ως όφει­λε, συ­γκε­κρι­μέ­να δεν ει­δο­ποί­η­σε ιατρό ή στρα­τιω­τι­κό νο­σο­κο­μείο ή τον αρ­μό­διο επό­πτη, που εκτε­λού­σε κα­θή­κο­ντα εκεί­νη τη νύχτα ή άλλο ανώ­τε­ρο αξιω­μα­τι­κό, που είχε την ευ­θύ­νη για όλα τα έκτα­κτα πε­ρι­στα­τι­κά.

Ο συ­γκε­κρι­μέ­νος λόγος επι­βε­βαιώ­νε­ται από το πό­ρι­σμα ένορ­κης διοι­κη­τι­κής εξέ­τα­σης της 7 Φε­βρουα­ρί­ου 2011, που συ­ντά­χθη­κε στην Τρί­πο­λη και υπο­γρά­φε­ται από τον συ­νταγ­μα­τάρ­χη Πε­ζι­κού Δε­ου­δέ Γε­ώρ­γιο του Ιω­άν­νη.

Το πό­ρι­σμα απο­δέ­χε­ται την δια­πί­στω­ση δύ­σπνοιας και έντο­νου βήχα γε­γο­νός το οποίο έπρε­πε να οδη­γή­σει σύμ­φω­να με τους κα­νό­νες της λο­γι­κής και τα δι­δάγ­μα­τα της κοι­νής πεί­ρας σε άμεση κι­νη­το­ποί­η­ση της στρα­τιω­τι­κής μο­νά­δας. Οι νε­ο­σύλ­λε­κτοι στρα­τιώ­τες δια­πί­στω­σαν όταν στα­μά­τη­σε ο βήχας και η δύ­σπνοια και όταν ο συ­νά­δελ­φός τους εξέ­πνευ­σε, την σο­βα­ρό­τη­τα της κα­τά­στα­σης δη­λα­δή εκ των υστέ­ρων και αφού είχε πε­θά­νει αβο­ή­θη­τος, ει­δο­ποί­η­σαν τον ιατρό της μο­νά­δας.

Στην αγωγή τους απο­δί­δουν υπαι­τιό­τη­τα και βα­ρύ­τα­τη ευ­θύ­νη του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για το θά­να­το του οι­κεί­ου τους διότι, όπως υπο­στη­ρί­ζουν, δεν εξα­σφά­λι­σε τις ανα­γκαί­ες συν­θή­κες, που είχε νό­μι­μη υπο­χρέ­ω­ση να πα­ρέ­χει στους νε­ο­σύλ­λε­κτους στρα­τιώ­τες, προς δια­φύ­λα­ξη και προ­στα­σία, της ζωής, της υγεί­ας και της ασφά­λειας τους. Η υπη­ρε­σία ει­δι­κευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού, με βάση τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να και τα δι­δάγ­μα­τα της κοι­νής πεί­ρας, θα ήταν σω­τή­ρια. Ευ­θύ­νη βα­ρύ­τα­τη απο­δί­δουν και στον στρα­τιώ­τη που είχε κα­θή­κο­ντα θα­λα­μο­φύ­λα­κα το μοι­ραίο βράδυ, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι πα­ρέ­λει­ψε να κα­λέ­σει ια­τρι­κή βο­ή­θεια.