Μ. Βορίδης: «Η χώρα χρειάζεται μια καθαρή, λαϊκή εντολή ηγεμονικού χαρακτήρα στην κάλπη»

Κύριε Βορίδη, το ‘θρίλερ’ με την αξιο­λό­γηση συνε­χί­ζε­ται. Για ποιον λόγο η κυβέρ­νηση καθυ­στε­ρεί τόσο πολύ και ποιες θα είναι οι συνέ­πειες κατά την άποψή σας;

Η κυβέρ­νηση αυτή αστοχεί σε αυτά που η ίδια έχει θέσει ως στόχους –ανε­ξαρ­τή­τως αν κάποιοι συμ­με­ρί­ζο­νται τις απόψεις της. Είναι προ­φα­νές ότι αυτή η ιστορία δεν ‘σέρνεται’ απλώς το τελευ­ταίο δια­στημα, ‘σέρνεται’ από τον Ιανουά­ριο του 2016. Τότε έπρεπε να είχε κλείσει η αξιο­λό­γηση και φυσικά υπάρχει μετά, σωρεία ορο­σή­μων και προ­θε­σμιών που έθετε η κυβέρ­νηση στον εαυτό της: ήταν ο Οκτώ­βριος, ο Δεκέμ­βριος, ο Ιανουά­ριος και κάθε μήνα στην πραγ­μα­τι­κό­τητα, υπάρχει μια αστοχία. Αυτό ερχό­μενο να προ­στε­θεί πάνω σε οικο­νο­μι­κές πραγ­μα­τι­κό­τη­τες όπως αυτές δια­μορ­φώ­νο­νται –δηλαδή: ότι α) βρι­σκό­μα­στε ακόμη σε ύφεση (έτσι έκλεισε το 2016), β) υπάρχει εκροή κατα­θέ­σεων από τις τρά­πε­ζες το τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα με απο­τέ­λε­σμα να ανα­γκα­στούν οι ελλη­νι­κές τρά­πε­ζες και οι τρα­πε­ζί­τες να ζητή­σουν την ενί­σχυση της ρευ­στό­τη­τας από τον μηχα­νι­σμό γ) υπάρχει μια θεα­μα­τική αύξηση των ληξι­προ­θέ­σμων οφειλών, επειδή η κυβέρ­νηση δεν πλη­ρώ­νει ουσια­στικά κανέναν και δ) έχουμε μια κατάρ­ρευση των φορο­λο­γι­κών εσόδων τον μήνα Φεβρουά­ριο με συνέ­πεια να δια­μορ­φώ­νε­ται ένα εξαι­ρε­τικά δυσοί­ωνο περι­βάλ­λον για το πώς πρό­κει­ται να προ­χω­ρή­σουν τα πράγ­ματα. Την ευθύνη αυτής της κατά­στα­σης φέρει ακεραία η κυβέρ­νηση. Μέρος του προ­βλή­μα­τος είναι και το μη κλεί­σιμο της αξιο­λό­γη­σης, αλλά νομίζω ότι το βασικό πρό­βλημα είναι ότι από μία κυβέρ­νηση η οποία δεν έχει σχέδιο, δεν έχει στρα­τη­γική, δεν ξέρει πού πάει, τι κάνει, δεν ξέρει ποιες πολι­τι­κές να εφαρ­μό­σει, είναι ξεκά­θαρο ότι δεν μπορεί να φτιάξει την οικο­νο­μία.

Οι δημο­σκο­πή­σεις δεί­χνουν ότι η ‘ψαλίδα’ ανοίγει συνεχώς και η Ν.Δ. προη­γεί­ται με μεγάλο ποσοστό με μία τάση παγί­ω­σης. Σας ικα­νο­ποιεί αυτό καθώς η Ν.Δ. αγγίζει την αυτο­δυ­να­μία;  

Το θέμα δεν είναι τώρα οι δημο­σκο­πή­σεις. Προ­φα­νώς και είναι εξαι­ρε­τικά καλές για τη Ν.Δ. Τα βασικά θα έλεγα ότι είναι δύο θέματα τα οποία πρέπει οι πολίτες να κατα­νο­ή­σουν: κατ΄αρ­χήν ότι η κυβέρ­νηση Τσίπρα δεν έχει πια να δώσει τίποτε περισ­σό­τερο –ό,τι ήταν να κάνει, αυτό το κακό που έκανε, έγινε. Καλό δεν έχουμε να δούμε. Θα συνε­χί­σει η επι­δεί­νωση και μάλιστα η ραγδαία επι­δεί­νωση της κατά­στα­σης. Είναι πραγ­μα­τικά κρίμα για τον ελλη­νικό λαό, διότι το 2014 είχαμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η οικο­νο­μία είχε ανα­κάμ­ψει –κι αυτό ήταν αισθητό. Είχαν αρχίσει να δημιουρ­γού­νται θέσεις εργα­σίας, να βελ­τιώ­νε­ται η κατά­σταση και βρι­σκό­μα­στε δύο χρόνια μετά να προ­σπα­θούμε να φτά­σουμε πίσω στο σημείο που ήμασταν το 2014 –και από πλευράς πλε­ο­να­σμά­των και δημό­σιων οικο­νο­μι­κών και από πλευράς ρυθμών ανά­πτυ­ξης -αφού όμως όλο αυτό, μας κόστισε την ανα­κε­φα­λαιο­ποί­ηση των τρα­πε­ζών, πρό­σθετο χρέος, τερά­στια φορο­λο­γία, την αύξηση του ΦΠΑ κ.λπ. Λοιπόν, δεν υπάρχει κανένας λόγος η κυβέρ­νηση Τσίπρα να συνε­χί­σει να ασκεί την εξουσία. Είναι ξεκά­θαρο ότι δεν μπορούν, δεν ξέρουν, δεν θέλουν, δεν έχουν την ικα­νό­τητα, έχουν τα κολήμ­ματά τους και τις ιδε­ο­λο­ψίες τους, δηλαδή δεν μπορούν πλέον να βοη­θή­σουν την χώρα. Το δεύτερο που το καθιστά προ­φα­νές, είναι πως εκείνο που χρειά­ζε­ται, είναι μια ισχυρή, καθαρή, λαϊκή εντολή ‘ηγεμονικού’ θα έλεγα χαρα­κτήρα. Εννοώ δηλαδή, εντολή μεγάλης πλειο­ψη­φίας που να εκφρά­ζει την θέληση του ελλη­νι­κού λαού, την οποία θα αξιο­ποι­ή­σει ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σει σε ένα πραγ­μα­τικό πρό­γραμμα ανα­συ­γκρό­τη­σης της οικο­νο­μίας του τόπου. Ένα πρό­γραμμα το οποίο θα προ­σελ­κύ­σει επεν­δύ­σεις, θα εμπι­στευ­τεί την ελλη­νική οικο­νο­μία, που θα έχει σαν απο­τέ­λε­σμα την μεγέ­θυνση της οικο­νο­μίας, που θα επι­τρέ­ψει την μείωση των φορο­λο­γι­κών συντε­λε­στών, που θα επι­τρέ­ψει την ανά­κτηση των εισο­δη­μά­των, την βελ­τί­ωση των μισθών στον ιδιω­τικο τομέα και επο­μέ­νως, μια κατά­σταση με την οποία θα βγούμε από την ‘μέγγενη’ όπου βρι­σκό­μα­στε το τελευ­ταίο διά­στημα.

Κύριε Βορίδη, στην Ελλάδα δια­πι­στώ­νουμε ότι υπάρ­χουν κάποιες ομάδες που πρό­σκει­νται στον αναρ­χικό χώρο, στον ένοπλο αγώνα κ.λπ. και δρουν οργα­νω­μένα. Τι μπορεί να γίνει με αυτές που λει­τουρ­γούν μέσα στην κοι­νω­νία και να παρα­μέ­νουν εκτός νόμου ατι­μω­ρητί;

Μπορεί κανείς να κάνει συγκρί­σεις. Αυτές οι ομάδες, σε πολύ δύσκο­λες κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες όταν ανέλαβε πρω­θυ­πουρ­γός ο Αντώνης Σαμαράς, πήγαν πάλι να κάνουν τα ίδια, αλλά υπήρχε μια σταθερή πολι­τική βούληση να αντι­με­τω­πι­στεί η παρά­νομη βία της άκρας Αρι­στε­ράς. Και αντι­με­τω­πί­στηκε επι­τυ­χώς. Πέρασαν 2,5 χρόνια χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι. Δια­δη­λώ­σεις γίνο­νταν, αλλά δεν μπορείς να απα­γο­ρεύ­σεις τις δια­δη­λώ­σεις, φυσικά. Αλλά αυτές οι έκνομες ενέρ­γειες που βλέ­πουμε σε καθη­με­ρινή βάση είναι ζήτημα πολι­τι­κής βού­λη­σης. Και η Αστυ­νο­μία φυσικά, αντι­με­τώ­πιζε το πρό­βλημα και τα προη­γού­μενα χρόνια έως και το 2014. Εκείνο το οποίο αλλαξε είναι η πολι­τική φιλο­σο­φία η οποία λέει (αυτή είναι η υπουρ­γική αντί­ληψη του Σύριζα) ότι αυτός είναι μηχα­νι­σμός κοι­νω­νι­κής εκτό­νω­σης και… άστους ρε παιδί μου, να κάψουνε και λίγο, να γκρε­μί­σουνε και λίγο, να τα ρημά­ξουν όλα, να κάνουν και μερικές κατα­λή­ψεις. Αν σ’ αυτή την δια­δι­κα­σία, μας τύχει και καμιά Μαρφίν και καεί και κανένας άνθρω­πος –τι να κάνουμε, για το Σύριζα φαντά­ζο­μαι ότι αυτές είναι παρά­πλευ­ρες απώ­λειες. Αλλά είναι ξεκά­θαρο ότι η στάση τους απέ­να­ντι στο θέμα της αντι­με­τώ­πι­σης της βίας της άκρας Αρι­στε­ρας είναι μια στάση ανοχής.

Να περά­σουμε στο προ­σφυ­γικό. Είναι ένα ζήτημα που απα­σχο­λεί την Ελλάδα πολλά χρόνια αλλά φάνηκε στην πράξη ότι η κυβέρ­νηση δεν μπόρεσε να το δια­χει­ρι­στεί σωστά. Τι μπορεί να γίνει και με την Τουρκία να εξα­πο­λύει συνεχώς απειλές;

Η θέση της Ν.Δ. την οποία έχουμε κατα­θέ­σει θεωρώ ότι είναι μόνη ολο­κλη­ρω­μένη θέση. Δεν έχω ακούσει καμία άλλη θέση από οποια­δή­ποτε πλευρά ακόμη και από εκεί­νους που υπο­τί­θε­ται ότι εκφρά­ζουν υπερ-εθνικιστικές απόψεις. Δεν έχω ακούσει καμία θέση για την αντι­με­τώ­πιση αυτού του ζητή­μα­τος. Κατ αρχήν πρέπει να γίνει απο­τε­λε­σμα­τική φύλαξη των συνόρων. Υπάρ­χουν θαλάσ­σια σύνορα αλλά μπορεί να υπάρξει η απο­τε­λε­σμα­τική φύλαξη τους που σημαί­νει πως δεν μπορεί ο καθένας να πηγαί­νει όπου θέλει. Θα πρέπει να υπάρξει διεθνής συντο­νι­σμός και απο­τροπή ώστε τα σύνορα να φυλάσ­σο­νται απο­τε­λε­σμα­τικά. Ακόμη, πρέπει να γίνει ταχύς δια­χω­ρι­σμός ανάμεσα στους πρό­σφυ­γες που δικαιού­νται ανθρω­πι­στι­κής προ­στα­σίας και στους μετα­νά­στες που δεν δικαιού­νται και θα πρέπει να επα­να­πα­τρι­στούν. Αυτό σημαί­νει ότι απαι­τού­νται μια σειρά από νομικές ενέρ­γειες που πρέπει να γίνουν, κυρίως για να εκκα­θα­ρί­ζο­νται με ταχύ τρόπο οι αιτή­σεις ασύλου. Από την στιγμή που θα γίνεται ο δια­χω­ρι­σμός θα υπάρ­χουν κλειστά κέντρα κρά­τη­σης για τους οικο­νο­μι­κούς μετα­νά­στες όπου θα μένουν μέσα σε αυτά μέχρι να επα­να­πα­τρι­στούν. Και μετά θα πρέπει να υπάρχει ένα πλέγμα ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας και προ­στα­σίας για όσους πρό­σφυ­γες πρέπει να μείνουν εδώ. Κι εκεί πρέπει πράγ­ματι να ενι­σχυ­θούν οι μηχα­νι­σμοί ευρω­παϊ­κής αλλη­λεγ­γύης και να εφαρ­μο­στούν όσα απαι­τού­νται από πλευράς ισο­κα­τα­νο­μής των προ­σφύ­γων σε όλη την Ευρώπη. Αυτές είναι πολι­τι­κές που θα έπρεπε να έχουν ανα­πτυ­χθεί. Τίποτε από αυτά δεν έχει γίνει, τίποτε δεν προ­χω­ράει. Ο Σύριζα έχει κάνει μια νομο­θε­σία με την οποία ουσια­στικά παρα­κω­λύει την επί­σπευση της εκκα­θά­ρι­σης των αιτή­σεων ασύλου και αυτοί οι άνθρω­ποι τελικώς, μένουν σε αυτή την κατά­σταση, φορ­τώ­νο­ντας και πιέ­ζο­ντας τις τοπικές κοι­νω­νίες στην χώρα μας, οι οποίες αγα­να­κτούν –και δικαίως- από την κατά­σταση που κυριαρ­χεί εκεί. Αν ανοί­ξουν πάλι οι μετα­να­στευ­τι­κές ροές (και μοιραία μάλλον θ’ ανοί­ξουν ξανά, διότι η Τουρκία φαί­νε­ται ότι θέλει ν’ αρχίσει πάλι αυτή την ιστορία) προ­φα­νώς όλες αυτές οι εντά­σεις θα οξυν­θούν και η ανυ­παρ­ξία της απο­τε­λε­σμα­τι­κής πολι­τι­κής θα κάνει ένα ήδη οξυμένο πρό­βλημα, ακόμη χει­ρό­τερο. Το μόνο που κατά­φερε να κάνει αυτή η κυβέρ­νηση είναι ότι έχουν παρεκ­κλί­νει από όλες τις δια­σι­κα­σίες δημό­σιου λογι­στι­κού προ­κει­μέ­νου να μην υπάρχει μια δια­φα­νής δια­χεί­ριση των χρη­μά­των που δαπα­νώ­νε­ται για τις κατα­σκευές υπο­δο­μών όπου φιλο­ξε­νού­νται οι μετα­νά­στες. Αυτό το κάνουν με μεγάλη ταχύ­τητα.

Για να κλεί­σουμε θα ήθελα να συζη­τή­σουμε το θέμα για την Τοπική Αυτο­διοί­κηση σε πρό­σφατη ερώτηση που κατα­θέ­σατε. Φαί­νε­ται ότι η Τ.Α. έχει γίνει κάτι σαν ‘κυματοθραύστης’ για την κυβέρ­νηση ενώ οι Δήμοι εκφρά­ζουν ανη­συ­χία.

Το βασικό πρό­βλημα είναι ότι αυτό που ακούμε από την πλευρά του υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών είναι εξαι­ρε­τικά ανη­συ­χη­τικό. Κι αυτό γιατί όλες οι περί­φη­μες αλλαγές που σχε­διά­ζο­νται, αφορούν στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το λεγό­μενο ‘κεφά­λαιο κυβερνησιμότητας’. Δηλαδή, ακούμε προ­τά­σεις και ιδέες που τελικά αφορά ένα πλαίσιο λει­τουρ­γίας της Τ.Α. που είναι ξεκά­θαρο ότι δεν θα επι­τρέ­πει την απο­τε­λε­σμα­τική διοί­κηση του Δήμου. Κι αυτό θα είναι εις βάρος των πολιτών. Ο κ. Σκουρ­λέ­της, αυτό το οποίο θέλει είναι να δώσει ενι­σχυ­μένο ρόλο στον ‘ανύπαρκτο’ –αυτοδιοικητικά- Σύριζα, υπο­χρε­ώ­νο­ντας ουσια­στικά, τους πραγ­μα­τικά αυτο­διοι­κη­τι­κούς παρά­γο­ντες και τους αιρε­τούς, προ­κει­μέ­νου να λάβουν μια απόφαση στα δημο­τικά συμ­βού­λια, να είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να συνερ­γά­ζο­νται, να συνα­λάσ­σο­νται και να δια­πραγ­μα­τεύ­ο­νται με τις μειο­ψη­φίες των δημο­τι­κών συμ­βου­λίων. Άρα ο περί­φη­μος πολι­τι­κός σχε­δια­σμός του ΥΠΕΣ είναι το πώς θα ‘ξεχαρβαλώσει’ την δημόσια διοί­κηση για να έχει κομ­μα­τικά οφέλη μόνον ο Σύριζα. Αυτό προ­σπα­θούν να προ­ω­θή­σουν. Εμάς δεν μας αρέσουν αυτές οι εξαγ­γε­λίες γιατί για να νομο­θε­τη­θούν και να εφαρ­μο­στούν αυτά από τον Ιούνιο του 2019, δεν θα προ­λά­βουν διότι μέχρι τότε, η κυβέρ­νηση αυτή δεν θα υπάρχει. Είπαμε άλλωστε πως ό,τι και να ψηφίσει αυτή η κυβέρ­νηση, εμείς θα το καταρ­γή­σουμε και επο­μέ­νως δε νομίζω ότι αυτά θα γίνουν ποτέ ώστε να ανη­συ­χεί κανείς ιδιαί­τερα.