Ένα UFO προσγειώθηκε στο Διεθνή Αερολιμένα Αθηνών – Το νέο γλυπτό της Εύης Σαββαΐδη

Από τις 8 Οκτω­βρί­ου έως τις 9 Νο­εμ­βρί­ου 2025, ένα λευκό UFO θα δε­σπό­ζει στο Athens International Airport – Express Facility. Πρό­κει­ται για το Chronodisc (2025), το νέο γλυ­πτό της Εύης Σαβ­βα­ΐ­δη, σε επι­μέ­λεια και concept design του Kostas Prapoglou, στο πλαί­σιο της έκ­θε­σης “All Aboard”.

Με δια­στά­σεις 2 x 2 x 1,50 μέτρα και κα­τα­σκευή από fiberglass, το Chronodisc μοιά­ζει να αιω­ρεί­ται ανά­με­σα στο τε­χνο­λο­γι­κό και το μυ­θι­κό. Δια­τη­ρεί την αι­σθη­τι­κή έντα­ση ενός τε­χνο­λο­γι­κού απο­λι­θώ­μα­τος, ενός μνη­μο­νι­κού κε­λύ­φους που πα­ρα­πέ­μπει σε έναν ακα­θό­ρι­στο πο­λι­τι­σμό — ένα αντι­κεί­με­νο που καλεί τον θεατή να στο­χα­στεί τον χρόνο, τη μνήμη και την αν­θρώ­πι­νη φα­ντα­σία.

Το έργο της Σαβ­βα­ΐ­δη, το­πο­θε­τη­μέ­νο σε έναν τόπο αφί­ξε­ων και ανα­χω­ρή­σε­ων, λει­τουρ­γεί σαν χρο­νι­κή κά­ψου­λα, μια προ­βο­λή του ασυ­νεί­δη­του που μας προ­σκα­λεί σε ένα εσω­τε­ρι­κό τα­ξί­δι.

Το έργο Chronodisc (2025) της Εύης Σαβ­βα­ΐ­δη συ­νι­στά τη γλυ­πτι­κή από­δο­ση ενός αντι­κει­μέ­νου που έχει

εν­σω­μα­τω­θεί σε μια ανοί­κεια χρο­νι­κή διά­στα­ση. Δια­τη­ρεί την αι­σθη­τι­κή έντα­ση ενός τε­χνο­λο­γι­κού

απο­λι­θώ­μα­τος, ενός μνη­μο­νι­κού κε­λύ­φους που πα­ρα­πέ­μπει σε έναν ακα­θό­ρι­στο πο­λι­τι­σμό. Το αδια­φα­νές

αε­ρο­δυ­να­μι­κό του πε­ρί­βλη­μα δια­κό­πτε­ται από χα­ραγ­μέ­να σύμ­βο­λα: ιδε­ο­γρα­φι­κοί σχη­μα­τι­σμοί που αψη­φούν

τη φω­νη­τι­κή χρη­σι­μό­τη­τα, προ­βάλ­λο­ντας ως αυ­τό­νο­μοι παλ­μοί αδρα­νούς νό­η­σης. Αντί να κα­τα­λαμ­βά­νει μια

θέση ισχύ­ος, το αντι­κεί­με­νο υπο­κι­νεί μια αργή κο­σμο­λο­γι­κή κω­δι­κο­ποί­η­ση. Ρι­ζω­μέ­νο σε μυ­θο­ποι­η­τι­κά

σχή­μα­τα, θυ­μί­ζει πλα­νη­τι­κές τε­λε­τουρ­γί­ες, αρ­χεια­κές με­τα­το­πί­σεις και κρυ­πτο­γρα­φη­μέ­να δε­δο­μέ­να.

Το­πο­θε­τη­μέ­νο εντός του ελεγ­χό­με­νου εδά­φους ενός αε­ρο­ναυ­τι­κού χώρου, το Chronodisc κα­τα­γρά­φε­ται ως

προ­βο­λή του ασυ­νεί­δη­του, μια συ­μπυ­κνω­μέ­νη χω­ρο­θέ­τη­ση ανε­πε­ξέρ­γα­στων πα­ρορ­μή­σε­ων που

διο­χε­τεύ­ο­νται μέσω του μη­χα­νι­σμού του τα­ξι­διού.

Η k. Σαβ­βα­ΐ­δη δρα στο ση­μείο τομής με­τα­ξύ εξι­δα­νι­κευ­μέ­νης επι­θυ­μί­ας και επι­νοη­μέ­νης κο­σμο­λο­γί­ας. Το δη­μιούρ­γη­μά της δεν σχε­διά­στη­κε για συ­γκε­κρι­μέ­νη αφή­γη­ση, αλλά για να διε­γεί­ρει λαν­θά­νου­σες μυ­θο­λο­γί­ες επα­φής, αντο­χής και γνω­σια­κής αστά­θειας. Αντι­κα­το­πτρί­ζει τη γε­ω­πο­λι­τι­κή αι­σθη­τι­κή της αε­ρο­δια­στη­μι­κής προ­πα­γάν­δας, όπου η φόρμα ενερ­γεί ως θέαμα, απο­κρύ­πτο­ντας τα συ­στη­μι­κά προ­γράμ­μα­τα επι­τή­ρη­σης και εποι­κι­σμού της ατμό­σφαι­ρας. Το έργο λει­τουρ­γεί ως ένας επι­βρα­δυ­νό­με­νος αι­σθη­τή­ρας. Δεν έχει σχε­δια­στεί για να απο­κρυ­πτο­γρα­φη­θεί, αλλά δια­θλά την προ­σο­χή.

Η καλ­λι­τέ­χνις ρυθ­μί­ζει την αβε­βαιό­τη­τα ως γλυ­πτι­κή συν­θή­κη, προ­τεί­νο­ντας έναν τόπο όπου η μορφή δια­λύ­ε­ται στην απροσ­διο­ρι­στία και η ανα­στο­λή του χρό­νου κα­θί­στα­ται αδια­χώ­ρι­στη από τη δυ­να­τό­τη­τα της σκέ­ψης.