Βαρουφάκης: To “New Deal” για την Ελλάδα

Μια «νέα συμ­φω­νία» πε­ρι­γρά­φει ο υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών, Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης, στη­λι­τεύ­ο­ντας την «πα­γί­δα λι­τό­τη­τας», σε άρθρο του στο Project Syndicate, μι­λώ­ντας για μια «προς τα πίσω επα­γω­γή που πρέ­πει να πε­τα­χτεί», ενώ προ­σθέ­τει πως «οι τρέ­χου­σες δια­φω­νί­ες με τους εταί­ρους μας δεν είναι αγε­φύ­ρω­τες».

Στη γραμ­μή του του Βρε­τα­νού οι­κο­νο­μο­λό­γου Τζον Μέι­ναρντ Κέινς, στη σκιά της Με­γά­λης Ύφε­σης του 1930 και του «New Deal» του τότε προ­έ­δρου των ΗΠΑ, Φρα­γκλί­νου Ρούζ­βελτ, μπρο­στά στις ανοι­χτές πλη­γές του κραχ του 1929, ο Γ. Βα­ρου­φά­κης μιλά για ένα νέο σχέ­διο για το μέλ­λον απέ­να­ντι στις απο­τυ­χη­μέ­νες στρα­τη­γι­κές των τε­λευ­ταί­ων ετών.

«Ενα σχέ­διο προς το μέλ­λον, που να βα­σί­ζε­ται σε λο­γι­κές πα­ρα­δο­χές για τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα, τα οποία να συμ­βα­δί­ζουν με τους ρυθ­μούς επέ­κτα­σης της πα­ρα­γω­γής, των κα­θα­ρών επεν­δύ­σε­ων, καθώς και ανά­πτυ­ξη των εξα­γω­γών που θα μπο­ρούν να στα­θε­ρο­ποι­ή­σουν την οι­κο­νο­μία και το χρέος της Ελ­λά­δας ως πο­σο­στό του ΑΕΠ. Εάν αυτό ση­μαί­νει πως θα είναι με­γα­λύ­τε­ρο από 120% το 2020, θα επι­νο­ή­σου­με έξυ­πνους τρό­πους για την ανα­διάρ­θρω­ση του χρέ­ους – έχο­ντας κατά νου το στόχο της με­γι­στο­ποί­η­σης της πα­ρού­σας αξίας, που θα επι­στρα­φεί στους δα­νει­στές της Ελ­λά­δας», ση­μειώ­νει.

Εξη­γεί πως χρειά­ζε­ται υπέρ­βα­ση σε δύο εμπό­δια. «Αρ­χι­κά, πρέ­πει να συμ­φω­νή­σου­με στον τρόπο προ­σέγ­γι­σης της δη­μο­σιο­νο­μι­κής εξυ­γί­αν­σης στην Ελ­λά­δα. Δεύ­τε­ρον, χρεια­ζό­μα­στε ένα ολο­κλη­ρω­μέ­νο, με κοινή συμ­φω­νία, με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κό πρό­γραμ­μα δρά­σης, που θα θε­με­λιώ­σει αυτή την πο­ρεία εξυ­γί­αν­σης και θα εμπνεύ­σει την εμπι­στο­σύ­νη της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας», ανα­φέ­ρει

«Οι τρέ­χου­σες δια­φω­νί­ες με τους εταί­ρους μας δεν είναι αγε­φύ­ρω­τες», ση­μειώ­νει και προ­σθέ­τει πως η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση είναι πρό­θυ­μη να προ­χω­ρή­σει στον εξορ­θο­λο­γι­σμό του συ­στή­μα­τος συ­ντά­ξε­ων (π.χ. , με τον πε­ριο­ρι­σμό πρό­ω­ρων συ­ντα­ξιο­δο­τή­σε­ων), στη με­ρι­κή ιδιω­τι­κο­ποί­η­ση της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, στην αντι­με­τώ­πι­ση των «κόκ­κι­νων δα­νεί­ων» δα­νεί­ων, που έχουν μπλο­κά­ρει το πι­στω­τι­κό κύ­κλω­μα της οι­κο­νο­μί­ας, στη δη­μιουρ­γία ενός πλή­ρως ανε­ξάρ­τη­του σώ­μα­τος για τους φό­ρους και στην ώθηση της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Οι δια­φο­ρές που έμει­ναν, αφο­ρούν στο πώς αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε τις σχέ­σεις με­τα­ξύ των δια­φό­ρων με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων και του μα­κρο­οι­κο­νο­μι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος», προ­σθέ­τει ο Γ. Βα­ρου­φά­κης.

Πα­γί­δες

Πρέ­πει να τε­λειώ­νου­με, ση­μειώ­νει, με την «πα­γί­δα λι­τό­τη­τας». Όταν η δη­μο­σιο­νο­μι­κή εξυ­γί­αν­ση «με­τα­τρέ­πε­ται σε προ­κα­θο­ρι­σμέ­νη ανα­λο­γία του χρέ­ους, που πρέ­πει να επι­τευ­χθεί σε ένα προ­κα­θο­ρι­σμέ­νο ση­μείο στο μέλ­λον, τα πρω­το­γε­νή πλε­ο­νά­σμα­τα που απαι­τού­νται για να επι­τευ­χθούν αυτοί οι στό­χοι, είναι τέ­τοια, που η επί­δρα­ση στον ιδιω­τι­κό τομέα υπο­νο­μεύ­ει τους υπο­λο­γι­σμέ­νους ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης και έτσι εκτρο­χιά­ζουν την προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­ρεία. Πράγ­μα­τι, έτσι ακρι­βώς εξη­γεί­ται το γιατί προη­γού­με­να σχέ­δια δη­μο­σιο­νο­μι­κής σύ­γκλι­σης για την Ελ­λά­δα απέ­τυ­χαν τόσο θε­α­μα­τι­κά».

Ένα ακόμα εμπό­διο είναι η «με­ταρ­ρύθ­μι­ση πα­γί­δα», ση­μειώ­νει ο Γ. Βα­ρου­φά­κης. «Το προη­γού­με­νο πρό­γραμ­μα με­ταρ­ρύθ­μι­σης, το οποίο οι εταί­ροι μας συ­νερ­γά­τες μας είναι τόσο ανέν­δο­τοι πως δεν πρέ­πει να είναι ανα­κλη­θεί, βα­σί­ζε­ται σε εσω­τε­ρι­κή υπο­τί­μη­ση, πε­ρι­κο­πές μι­σθών και συ­ντά­ξε­ων, απώ­λεια της προ­στα­σί­ας ερ­γα­σί­ας, και της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας που με­γι­στο­ποιεί την τιμή. Οι εταί­ροι μας πι­στεύ­ουν ότι, χρό­νου δο­θέ­ντος, η ατζέ­ντα αυτή θα λει­τουρ­γή­σει. Αν οι μι­σθοί πέ­φτουν πε­ραι­τέ­ρω, η απα­σχό­λη­ση θα αυ­ξη­θεί. Ο τρό­πος για να θε­ρα­πευ­τεί το πά­σχον συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό σύ­στη­μα είναι να μειω­θούν οι συ­ντά­ξεις. Και οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις πρέ­πει να στο­χεύ­ουν σε υψη­λό­τε­ρες τιμές πώ­λη­σης για την απο­πλη­ρω­μή του χρέ­ους, που πολ­λοί (όχι δη­μό­σια) συμ­φω­νούν είναι μη βιώ­σι­μο. Αντί­θε­τα, η κυ­βέρ­νη­σή μας πι­στεύ­ει πως αυτό το πρό­γραμ­μα έχει απο­τύ­χει, αφή­νο­ντας τον πλη­θυ­σμό χτυ­πη­μέ­νο από τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις».

Για τον Γ. Βα­ρου­φά­κη, η κα­λύ­τε­ρη από­δει­ξη αυτής της απο­τυ­χί­ας είναι ότι «παρά το γε­γο­νός της με­γά­λης πτώ­σης των μι­σθών και του κό­στους, η αύ­ξη­ση των εξα­γω­γών ήταν επί­πε­δη (η εξα­φά­νι­ση του ελ­λείμ­μα­τος τρε­χου­σών συ­ναλ­λα­γών οφεί­λε­ται απο­κλει­στι­κά στην κα­τάρ­ρευ­ση των ει­σα­γω­γών). Πρό­σθε­τες πε­ρι­κο­πές μι­σθών δεν θα βοη­θή­σουν επι­χει­ρή­σεις με εξα­γω­γι­κό προ­σα­να­το­λι­σμό, οι οποί­ες είναι βυ­θι­σμέ­νες σε πι­στω­τι­κή κρίση. Και πε­ραι­τέ­ρω πε­ρι­κο­πές στις συ­ντά­ξεις δεν θα αντι­με­τω­πί­σουν τις πραγ­μα­τι­κές αι­τί­ες των προ­βλη­μά­των του συ­ντα­ξιο­δο­τι­κού συ­στή­μα­τος (χα­μη­λή απα­σχό­λη­ση και τε­ρά­στια αδή­λω­τη ερ­γα­σία). Τέ­τοια μέτρα θα προ­κα­λέ­σουν πε­ραι­τέ­ρω ζημιά στον ήδη πιε­σμέ­νο κοι­νω­νι­κό ιστό στην Ελ­λά­δα, κα­θι­στώ­ντας τον ανί­κα­νο να πα­ρέ­χει την υπο­στή­ρι­ξη».

Αυτά δεν ση­μαί­νουν πως δεν μπο­ρεί να βρε­θεί κοινό έδα­φος αμέ­σως, κα­τα­λή­γει. «Η ελ­λη­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση θέλει μια οδό δη­μο­σιο­νο­μι­κής εξυ­γί­αν­σης που να έχει νόημα, και θέ­λου­με με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που όλες οι πλευ­ρές πι­στεύ­ουν ότι είναι ση­μα­ντι­κές. Το κα­θή­κον μας είναι να πεί­σου­με τους εταί­ρους μας, πως οι ενέρ­γειές μας είναι πιο πολύ στρα­τη­γι­κές, παρά κι­νή­σεις τα­κτι­κής, και πως η λο­γι­κή μας είναι υγιής. Κα­θή­κον τους είναι να εγκα­τα­λεί­ψουν μια προ­σέγ­γι­ση που έχει απο­τύ­χει».