Μέσα από την καμένη γη

Κά­νουν τον γύρω του δια­δι­κτύ­ου φω­το­γρα­φί­ες με κυ­κλά­μι­να στην κα­μέ­νη γη στο Μάτι. “Φόρος τιμής” στους συ­ναν­θρώ­πους μας που μέχρι πριν με­ρι­κούς μήνες ζού­σαν και ανέ­πνε­αν στο Μάτι , αλλά σή­με­ρα δεν είναι πια κοντά μας. Γιατί η φύση τη φωτιά δεν τη φο­βά­ται. Τα έργα του αν­θρώ­που κιν­δυ­νεύ­ουν από φυ­σι­κά φαι­νό­με­να, τα έργα της φύσης δεν μας έχουν ανά­γκη. Εμπνε­ό­μα­στε κι ακου­μπά­με σ’ αυτή μα εί­μα­στε εύ­θραυ­στοι και πε­ρα­στι­κοί. Οι άν­θρω­ποι χά­νο­νται, μα ο βολ­βός κι ο σπό­ρος ζουν και απλώ­νο­νται οι καρ­ποί τους σαν ένα πέπλο ελ­πί­δας και αι­σιο­δο­ξί­ας από αυτά που μόνο η φύση μπο­ρεί να δη­μιουρ­γή­σει.