Λάσπες στους ανεμιστήρες

Δεν ξέρω αν ωφε­λεί να λέει κα­νείς τη γνώμη του σε μια τόσο αδιέ­ξο­δη και μπερ­δε­μέ­νη εποχή. Εχω την αί­σθη­ση πως τα λόγια μας τα παίρ­νει ο αέρας και χά­νο­νται μέσα στις κα­θη­με­ρι­νές φλυα­ρί­ες των πο­λι­τι­κών και του πλή­θους. Ισως είναι πιο φρό­νι­μο, αυτό που έχει κά­ποιος να πει, να το λέει όσο κα­λύ­τε­ρα μπο­ρεί μέσα από το έργο του και στα υπό­λοι­πα να σιωπά.  Στην αντί­θε­τη πε­ρί­πτω­ση, όποιος απο­φα­σί­ζει να μι­λή­σει, να μην ξεχνά ότι για να πά­ρουν τα λόγια του το ίδιο βάρος με το έργο του, θα πρέ­πει να προ­σμε­τρώ­νται μαζί το ήθος και η ποιό­τη­τά του. Και τέλος πά­ντων ότι έχει να πει, να το λέει με χαρ­τιά και ντο­κου­μέ­ντα. Να ξέ­ρου­με κι εμείς ποιοι είναι αυτοί που «λυ­μαί­νο­νται τα μυ­στι­κά κον­δύ­λια» για πα­ρά­δειγ­μα μιας και είναι η συ­ζή­τη­ση των ημε­ρών δια­φο­ρε­τι­κά κα­τα­λή­γουν να είναι αυτό που κα­τη­γο­ρούν. Συ­κο­φά­ντες. Οι πο­λί­τες μέ­νουν αδιά­φο­ροι σε κο­ρώ­νες , όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι αμέ­το­χοι, συ­γκε­ντρω­μέ­νοι σε χρέη, υπο­χρε­ώ­σεις και αριθ­μούς που δεν βγαί­νουν. Οι επι­κοι­νω­νιο­λό­γοι πα­ρο­τρύ­νουν, καθώς φαί­νε­ται εκ του απο­τε­λέ­σμα­τος, σε υψη­λούς τό­νους, συ­νι­στούν όξυν­ση, ευ­θεί­ες βολές, και λε­κτι­κές πι­ρου­έ­τες. Κι αυτή η διαρ­κής ανα­φο­ρά «της λά­σπης στον ανε­μι­στή­ρα» δεν αρκεί…