Α-τυπος και υπογραμμός: Φύρδην Μίγδην…

Πρω­τί­στως είναι θέμα παι­δεί­ας… Η κα­θα­ριό­τη­τα, η σωστή οδη­γι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά, ο σε­βα­σμός στην δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα, η υπα­κοή στους νό­μους και στους κα­νό­νες που θα πρέ­πει να διέ­πουν ένα κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο.

Εμείς για να συ­νε­τι­στού­με χρεια­ζό­μα­στε ένα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο έξω από την πόρτα μας, έναν οδο­κα­θα­ρι­στή να ακο­λου­θεί τα βή­μα­τά μας, έναν τρο­χο­νό­μο πίσω από το αυ­το­κί­νη­το που οδη­γού­με, έναν αστυ­νο­μι­κό στις κάθε εί­δους συ­ναλ­λα­γές μας, έναν δι­κα­στή για να ρί­χνου­με πάντα τις ευ­θύ­νες στους άλ­λους και κά­ποιον απέ­να­ντί μας για να του κου­νά­με το δά­χτυ­λο.

Κάπως έτσι συσ­σω­ρεύ­ο­νται τα σκου­πί­δια στους κά­δους, κάπως έτσι ο πα­τέ­ρας ανε­βά­ζει το παιδί του χωρίς κρά­νος στο μο­το­πο­δή­λα­το, κάπως έτσι ανε­βαί­νουν τρία τρία τα πι­τσι­ρί­κια στα μη­χα­νά­κια βγά­ζο­ντας μά­λι­στα και selfie την ώρα που ο μπρο­στι­νός πα­σχί­ζει να οδη­γή­σει (το εί­δα­με κι αυτό!), κάπως έτσι στο­χο­ποιού­με συ­ναν­θρώ­πους μας, κάπως έτσι έρ­χο­νται τα πάνω-κάτω.

Φύρ­δην μί­γδην απο­τυ­πώ­νο­νται οι σκέ­ψεις στο χαρτί… Μα ζούμε σε μια κοι­νω­νία φύρ­δην μί­γδην ως απο­τέ­λε­σμα του ότι δεν έχου­με μάθει να εί­μα­στε υπεύ­θυ­νοι πο­λί­τες.

Φέρ­νου­με συ­νή­θως ως πα­ρά­δειγ­μα το εξω­τε­ρι­κό για να μι­λή­σου­με για χώρες-πρό­τυ­πα μα πα­ρα­λεί­που­με να ανα­φέ­ρου­με ότι στο εξω­τε­ρι­κό δεν βγά­ζεις τα σκου­πί­δια σου έξω όποτε σου κα­πνί­σει, δεν σου επι­τρέ­πε­ται να πε­τά­ξεις τα απο­τσί­γα­ρά σου στο δρόμο, δεν μπο­ρείς να κα­πνί­σεις όπου γου­στά­ρεις, είναι αδια­νό­η­το να οδη­γή­σεις δί­κυ­κλο χωρίς κρά­νος και αυ­το­κί­νη­το χωρίς ζώνη, να σου δια­γρά­ψουν την κλήση, να παρ­κά­ρεις σε θέση ΑΜΕΑ, να δώ­σεις φα­κε­λά­κι ή σου ζη­τή­σουν γρη­γο­ρό­ση­μο…

Ακόμα πιο αδια­νό­η­το είναι πως ο Ελ­λη­νας στο εξω­τε­ρι­κό πει­θαρ­χεί αλλά στην πα­τρί­δα του θε­ω­ρεί ότι είναι υπε­ρά­νω νόμων και κα­νό­νων.

Όλα όσα ζούμε σή­με­ρα είναι απόρ­ροια έλ­λει­ψης παι­δεί­ας. Αυτό είναι το πρό­βλη­μα αλλά και η συ­νει­δη­το­ποί­η­σή του η λύση.

Το σωστό και το λάθος το γνω­ρί­ζου­με, μα πρέ­πει να βρει εφαρ­μο­γή στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, στο σπίτι μας, στο γρα­φείο, στην παρέα μας, πα­ντού.

Θε­ω­ρί­ες και φαν­φά­ρες μπο­ρεί να ισχυ­ρι­στεί κά­ποιος, μα κι αυτός ο κά­ποιος ξέρει κατά βάθος ότι ο Ελ­λη­νας δεν μπο­ρεί να επαί­ρε­ται μο­νί­μως για τον αυ­θορ­μη­τι­σμό και την αντι­δρα­στι­κό­τη­τά του, πρέ­πει και να μάθει να πει­θαρ­χεί στις ανά­γκες του κοι­νω­νι­κού συ­νό­λου. Κι αυτό μόνο στο σπίτι και στο σχο­λείο μπο­ρεί καλ­λιερ­γη­θεί.

«Μα εδώ ο κό­σμος καί­γε­ται» λέει ο συ­νή­γο­ρος του δια­βό­λου… Προ­φα­νώς, αλλά δεν πρό­κει­ται για αυ­τα­νά­φλε­ξη. Ολοι εί­μα­στε οινεί εμπρη­στές της φω­τιάς που έχει ανά­ψει και όσο πάει φου­ντώ­νει.

Οσο δεν αλ­λά­ζου­με εμείς, δεν πρό­κει­ται να αλ­λά­ξουν οι κα­τα­στά­σεις, κι όσο οι κα­τα­στά­σεις δεν αλ­λά­ζουν τόσο η κοι­νω­νία μας θα πα­ρα­μέ­νει στά­σι­μη, κι όσο θα πα­ρα­μέ­νει στά­σι­μη πάντα κά­ποιος θα μας κουνά το δά­χτυ­λο για αυτά που δεν κά­νου­με σωστά και πάντα θα φταί­ει κά­ποιος άλλος…