Να το προσέξουν

Η εί­δη­ση είναι- ή θα έπρε­πε να είναι= η μεί­ω­ση του πλη­θυ­σμού κατά 3.5% την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία. Εν ολί­γοις δη­μο­γρα­φι­κό σοκ. Μόνο σε μία Πε­ρι­φέ­ρεια της χώρας, αυτή του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου εμ­φα­νί­ζε­ται αύ­ξη­ση του πλη­θυ­σμού σε πο­σο­στό 5% με τον μό­νι­μο πλη­θυ­σμό να ανέρ­χε­ται σε 324.542 κα­τοί­κους από 309.000 το 2011. Σχο­λιά­ζο­ντας την πε­ρί­πτω­ση η Αλε­ξάν­δρα Τρα­γά­κη, κα­θη­γή­τρια οι­κο­νο­μι­κής δη­μο­γρα­φί­ας στο τμήμα Γε­ω­γρα­φί­ας του Χα­ρο­κό­πειου Πα­νε­πι­στη­μί­ου,  ση­μειώ­νει ότι η προ­κύ­πτει κάτι εν­δια­φέ­ρον: μία ενί­σχυ­ση του πλη­θυ­σμού σε ακρι­τι­κά και απο­μα­κρυ­σμέ­να νησιά όπως το Κα­στε­λό­ρι­ζο, η Κάσος η Κά­λυ­μνος. Ωρα λοι­πόν να το προ­σέ­ξουν αυτό, να το ανα­λύ­σουν, να το δια­φυ­λά­ξουν, αλλά και να το ενι­σχύ­σουν όλοι όσοι ποιούν πο­λι­τι­κές. Κυ­ρί­ως αυτή την βα­σα­νι­σμέ­νη «νη­σιω­τι­κή» πο­λι­τι­κή. Εύ­στο­χα ανα­φέ­ρε­ται  στο άρθρο του από την τα­ξι­διω­τι­κή εμπει­ρία του στη Σύμη ο Σπύ­ρος Πο­λυ­χρο­νό­που­λος (Reporter.gr) σε κά­ποιο από τα προ­βλή­μα­τα των νη­σιω­τών.  Οπου Σύμη ή Συ­μια­κοί, αλ­λάξ­τε το με Κα­σιώ­τες, Κα­λύ­μνιοι ή Κα­στελ­λο­ρι­ζιοί ή γε­νι­κά νη­σιώ­τες:

«Οι Συ­μια­κοί εκεί­νο για το οποίο ανη­συ­χούν πραγ­μα­τι­κά είναι το ζή­τη­μα της ασφά­λειάς τους. Όχι για την τουρ­κι­κή απει­λή, αλλά για την υγεία τους. Για το γε­γο­νός ότι δεν έχουν για­τρούς, φάρ­μα­κα και ια­τρι­κές υπο­δο­μές. Το κα­λο­καί­ρι μπο­ρεί οι συ­γκοι­νω­νί­ες να είναι πιο εύ­κο­λες, αλλά το χει­μώ­να ακόμα και η πρό­σβα­ση στη Ρόδο είναι εξαι­ρε­τι­κά δύ­σκο­λη (…) Οι πε­ρί­που 2.500 Συ­μια­κοί που ζουν στο νησί και το χει­μώ­να, έχουν ως εκ τού­του ενα­πο­θέ­σει τις ελ­πί­δες τους στον Άγιο Μι­χα­ήλ τον Πα­νορ­μί­τη. Ξέ­ρουν ότι δεν είναι η εν­δε­δειγ­μέ­νη λύση για τα προ­βλή­μα­τα υγεί­ας, αλλά το ελ­λη­νι­κό κρά­τος δεν τους έχει δώσει άλλη επι­λο­γή. Αυτόν έχουν, αυτόν… εμπι­στεύ­ο­νται. Είναι Έλ­λη­νες, νιώ­θουν Έλ­λη­νες, αλλά ξε­χα­σμέ­νοι Έλ­λη­νες. Και δεν είναι ο Ερ­ντο­γάν το με­γά­λο τους πρό­βλη­μα. Δεν τον σκέ­φτο­νται καν κι ας είναι απέ­να­ντι. Έναν γε­νι­κό για­τρό θέ­λουν βα­σι­κά. Άντε και ένα μη­χά­νη­μα για να μη χρειά­ζε­ται να πη­γαί­νουν στη Ρόδο για μια ακτι­νο­γρα­φία. Κυ­ριο­λε­κτι­κά, μόνο αυτό ζη­τά­νε από εμάς τους πρω­τευου­σιά­νους. Ξέ­ρουν ότι βρί­σκο­νται στην εσχα­τιά της Ελ­λά­δας, πως δεν είναι εύ­κο­λο να έχουν δικό τους νο­σο­κο­μείο. Άλλα έναν γε­νι­κό για­τρό τον θέ­λουν και τον δι­καιού­νται. Προς το παρόν, δεν έχει βρε­θεί Έλ­λη­νας πο­λι­τι­κός να κα­τα­φέ­ρει να κάνει πράξη το δί­καιο αί­τη­μά τους. Μέχρι να βρε­θεί (πι­στεύ­ουν δεν πι­στεύ­ουν), προ­σεύ­χο­νται να έχουν την υγειά τους και πε­ρι­μέ­νουν…»