Το όριο του Grexit και η απόσταση της κοινωνίας από αυτό

Γράφει ο Βάιος Καλο­πή­τας

Μηχα­νι­κός Περι­βάλ­λο­ντος

‘’Ο ανθρώ­πι­νος νους έχει αμυ­ντι­κούς μηχα­νι­σμούς που μας κάνει σε διά­φο­ρες κατα­στά­σεις να λαμ­βά­νουμε διά­φο­ρες απο­φά­σεις με σκοπό την αυτο­προ­στα­σία, όταν οι απο­φά­σεις αυτές κατά τη νοη­μο­σύνη μας δεν παίζουν κανένα ρόλο τότε πιθα­νό­τατα έχουμε ξεπε­ρά­σει ένα κρίσιμο όριο, το όριο της προ­σω­πι­κής μας αντοχής. Όταν μια συναι­σθη­μα­τική σχέση τελειώ­νει ή όταν μια επι­χει­ρη­μα­τική προ­σπά­θεια απο­τυγ­χά­νει υπάρχει πιθα­νό­τητα να ξεπε­ρα­στεί αυτό το κρίσιμο όριο, ουσια­στικά τίποτα άλλο δεν μας ενδια­φέ­ρει, οι αμυ­ντι­κοί μηχα­νι­σμοί έχουν κατα­σταλ­θεί και είμαστε έρμαιο της απο­τυ­χίας μας. Σε μια κοι­νω­νία αυτό απο­τε­λεί και το κρίσιμο όριο είτε της αυτο­ΐ­αν­σης είτε της κατάρ­ρευ­σής της. Οι δράσεις και τα μέτρα που λαμ­βά­νο­νται μετά από αυτό ίσως να μην έχουν καμία σημασία. ‘’

Η παρα­πάνω παρά­γρα­φος απο­τε­λεί τμήμα άρθρου μου με τίτλο ‘’Η κρίση στα όρια της Περι­βαλ­λο­ντι­κής Επι­στή­μης‘’ που είχε δημο­σιευ­θεί πριν από ενάμισι χρόνο περίπου . Η επα­να­δη­μο­σί­ευση αυτού του τμή­μα­τος έχει να κάνει με το γεγονός ότι οι υπο­στη­ρι­κτές ενός Grexit και της προ­ο­πτι­κής στην επι­στροφή στο εθνικό νόμισμα αυξά­νο­νται , όχι τυχαία αν σκε­φθείς πως κάθε μέρα κλεί­νουν επι­χει­ρή­σεις και συνάν­θρω­ποι μας χάνουν τις δου­λειές τους . Ο συναι­σθη­μα­τι­κός επη­ρε­α­σμός ανα­δει­κνύ­ε­ται ως βασικό υπό­βα­θρο των απο­φά­σεων τους. Ο συν­δυα­σμός των έντονων ανα­μνή­σεων της άκοπης ευη­με­ρίας, της έλλει­ψης παι­δείας και της περι­πλο­κό­τη­τας των προ­βλη­μά­των παράγει παρά­λογα απο­τε­λέ­σματα ανα­φο­ρικά με το πώς πρέπει να αντι­με­τω­πι­στούν τα βαριά σημε­ρινά βιοτικά προ­βλή­ματα. Ίσως το πιο σοβαρό από αυτά αφορά το ζήτημα της αλλαγής του νομί­σμα­τος της χώρας.

Μια υπο­τί­μηση της νέας δραχμής κατά 50% θα αύξανε το χρέος μας κατά 110δις ευρώ. Είτε είμαστε το Ελλη­νικό δημόσιο, είτε είμαστε οι ιδιώτες που έχουμε δανει­στεί σύμφωνα με ευρω­παϊ­κές εκτι­μή­σεις . Η δυστυ­χία αναμ­φί­βολα θα ήταν πολ­λα­πλά­σια του σήμερα αν μπο­ρού­σαμε να την μετρή­σουμε. Μήπως λοιπόν το σημείο της πλήρους κατάρ­ρευ­σης μας θα είναι η επι­στροφή στην δραχμή ; Μήπως οι δράσεις και τα μέτρα που θα ληφθούν μετά δεν θα έχουν καμία σημασία;

Το άρθρο αυτό απευ­θύ­νε­ται κυρίως σε αυτούς που θεωρούν ότι ο πόνος μέσα τους έχει φθάσει στο μέγιστο και οτι­δή­ποτε άλλο και αν συμβεί δεν μπορεί να τους προ­σθέ­σει παρα­πάνω αγωνία . Η αλήθεια είναι ότι ακόμα και αν συναι­σθη­μα­τικά δεν μπορούν να αντι­λη­φθούν την σημα­ντι­κό­τητα των στιγμών στο εγγύς μέλλον θα εκτι­μή­σουν την κατά­σταση και θα την επα­να­προσ­διο­ρί­σουν . Στην ουσία οτι­δή­ποτε μας κάνει να παίρ­νουμε στα σοβαρά ένα σενάριο επι­στρο­φής στην δραχμή , ή ενός Grexit απο­τε­λεί μια ψευ­δαί­σθηση .

Αν λοιπόν το κρίσιμο όριο είναι αυτό , υπάρχει χρόνος . Μας χωρίζει η από­σταση της κοι­νω­νίας από ένα τέτοιο σενάριο που ακόμα στην πλειο­ψη­φία της το κατεύ­χε­ται , φθάνει να παρα­κάμ­ψουμε τις αντι­στά­σεις του χθες μέσω της συνερ­γα­σίας και της αλλη­λεγ­γύης προς ένα κοινό εθνικό στόχο . Δεν υπάρ­χουν μνη­μό­νια – αντι­μνη­μό­νια δεν υπάρ­χουν δοσί­λο­γοι και πατριώ­τες , υπάρχει μια κοι­νω­νία σε απο­σύν­θεση, μια κοι­νω­νία που για να ανα­συ­στα­θεί θέλει πολύ κόπο από ολους μας . Μια κοι­νω­νία , που ενωμένη όμως , μπορεί.