Κυριάκος και ΝΔ «εξαΰλωσαν» Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ

Ηχηρή ακού­στηκε η ετυ­μη­γο­ρία του: Εξεστι Τσίπρα ασχη­μο­νείν

Οι κάλπες έκλει­σαν, τα παρα­νοϊκά σενάρια μπήκαν στο χρο­νο­ντού­λαπο της Ιστο­ρίας. Ο λαός, αυτός ο αδέ­κα­στος κριτής, έβαλε τέλος στον τυχο­διω­κτι­σμό, στην ανευ­θυ­νό­τητα, στην εξου­σιο­μα­νία και μάλιστα με ποσοστά που κανένας δεν φαντά­στηκε.

Ολα αυτά που με περισσό θράσος ακού­στη­καν στην διάρ­κεια μιας προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου, που, ελέω μιας ψευ­δε­πί­γρα­φης απλής ανα­λο­γι­κής εξε­λί­χθηκε στην επιτομή του και­ρο­σκο­πι­σμού.

Οταν ήρθε η ώρα της αλή­θειας, ο λαός ύψωσε (ξανά) το ανά­στημά του και είπε ένα βρο­ντερό «όχι» στα παρα­νοϊκά σενάρια.

Εβαλε τέλος σε «προ­τά­σεις», που πέρασαν από την «προ­ο­δευ­τική» κυβέρ­νηση συνερ­γα­σίας, στην κυβέρ­νηση μειο­ψη­φίας, στην ψήφο ανοχής και τελικά, τρεις ημέρες πριν από τις εκλογές στην κυβέρ­νηση… «ειδικού σκοπού» που θα ασχο­λείτο, λέει, με το ζήτημα των υπο­κλο­πών, με το οποίο ασχο­λεί­ται, προ πολλού μάλιστα, η Δικαιο­σύνη.

Ακού­στηκε και αυτό στο παρά πέντε από τον κ. Τσίπρα, που μέσα στην απελ­πι­σία του και, δια­πι­στώ­νο­ντας πως δεν του βγαίνει τίποτα, απέ­δειξε πως δέχεται τα πάντα.

Είπε: Εμένα αυτό που με απα­σχο­λεί αυτή τη στιγμή είναι η νίκη. Γιατί η νίκη ξεκλει­δώ­νει την προ­ο­πτική προ­ο­δευ­τι­κής κυβέρ­νη­σης μακράς πνοής και στα­θε­ρό­τη­τας. Από κει και πέρα ας δούμε τα απο­τε­λέ­σματα και θα δούμε, θα έχουμε τη δυνα­τό­τητα να κου­βε­ντιά­σουμε, να εκτι­μή­σουμε. Δεν απο­κλείω εκ των προ­τέ­ρων την πιθα­νό­τητα να προ­κύ­πτει μια τέτοια συζή­τηση την επομένη των εκλογών, αλλά ο στόχος μου δεν είναι μια κυβέρ­νηση «ειδικού σκοπού»!!

Δεν ήταν (και δεν είναι;) δηλαδή στόχος του, αλλά και δεν τον απέ­κλεισε. Δεν απέ­κλεισε δηλαδή την προ­ο­πτική μιας βρα­χύ­βιας κυβέρ­νη­σης που θα ασχο­λείτο τάχα με την κάθαρση του πολι­τι­κού συστή­μα­τος. Δηλαδή μια κυβέρ­νηση εσω­στρέ­φειας που δεν θα κοιτά στο μέλλον αλλά θα σκάβει στο παρελ­θόν, υπο­κα­θι­στώ­ντας τη Δικαιο­σύνη. Μια κυβέρ­νηση δηλαδή… «λαϊκό δικα­στή­ριο»!

Είναι προ­φα­νές ότι επε­δί­ωξε μέχρι την τελευ­ταία στιγμή να παγι­δέ­ψει τον Ανδρου­λάκη. Αλλά δεν μας είπε ποτέ, πως θα περ­νούσε από αυτήν την βρα­χύ­βια κατά­σταση στην κανο­νική.

Μετά τα γύρισε και πάλι απο­δει­κνύ­ο­ντας για μια ακόμα φορά ότι η κολο­τού­μπα, το ψέμα και η απάτη κυλάει στο αίμα του και τον «ανα­γεννά εκ της τέφρας του»!

Δεν του πέρασε προ­φα­νώς από το μυαλό (εκτός αν υπο­δυό­ταν τον… αφελή) ότι οι Ελληνες μετά την τρα­γω­δία των ετών 2015-2019 έγιναν σοφό­τε­ροι και ότι δεν θα έπεφταν ξανά στις παγίδες που έστηνε. Δεν σκέ­φθηκε ότι το «δις εξα­μαρ­τείν ουκ ανδρών σοφών».

Σοφός για μια ακόμα φορά απο­δεί­χθηκε ο λαός που με την καθο­δή­γηση ορθο­φρο­νού­ντων ηγετών εξα­ΰ­λω­σαν στην κυριο­λε­ξία Τσίπρα και ΣΥΡΙΖΑ και ταυ­τό­χρονα έστρω­σαν χαλί ενός ακόμα καλύ­τε­ρου μέλ­λο­ντος στο ΠΑΣΟΚ του Ανδρου­λάκη.

Την τελευ­ταία ώρα πέρασε από το μυαλό του και το αδια­νό­ητο:

Την ώρα που η Ελλάδα ανα­συ­γκρο­τεί­ται, να μπει σε μια περι­πέ­τεια χωρίς τέλος. Και μάλιστα, σε μια περίοδο που εγκυ­μο­νεί τερά­στιους κιν­δύ­νους και νέες εθνικές απειλές. Την ώρα που η Τουρκία θα βγαίνει από τις εκλογές της βαθιά διχα­σμένη, ορι­ζό­ντια εθνι­κι­στική και με την οικο­νο­μική κρίση παρούσα. Μια εκρη­κτική κατά­σταση απέ­να­ντι στην οποία η πατρίδα μας πρέπει να είναι ενωμένη σαν μια γροθιά.

Αυτό ήταν το περι­βάλ­λον μέσα στο οποίο ο κ. Τσίπρας απερ­γα­ζό­ταν τα σχέδιά του. Θεω­ρούσε ότι θα μπο­ρούσε η Ελλάδα να βρεθεί με μια κυβέρ­νηση (ο Θεός να την κάνει!), που θα ασχο­λείτο με ένα συγκε­κρι­μένο θέμα, την ώρα που η γει­το­νική χώρα θα έμπαινε σε μια περίοδο επι­κίν­δυ­νων ισορ­ρο­πιών που χωρίς αμφι­βο­λία θα δημιουρ­γή­σουν νέες εντά­σεις – και όχι μόνο σε εσω­τε­ρικό επίπεδο.

Το μόνο που δεν επι­θυ­μούσε τελικά ο κ. Τσίπρας ήταν η στα­θε­ρό­τητα. Ηθελε (και θέλει) την πατρίδα μας να περπατά συνεχώς πάνω σε αγκάθια, να αντι­με­τω­πί­ζει συνεχώς εσω­τε­ρι­κούς και εξω­τε­ρι­κούς κιν­δύ­νους, να βγει από τον δρόμο της προ­κο­πής και να μπει σε μια περι­δί­νηση συνεχών εκλο­γι­κών ανα­με­τρή­σεων.

Ο ελλη­νι­κός λαός γνώριζε όμως (και γνω­ρί­ζει) πως κάτι τέτοιο θα οδη­γούσε στην απόλυτη κατα­στροφή. Γιαυτό με την ψήφο του (σοφό­τε­ρος απ’ ό,τι το 2015) έβαλε ένα τέλος σε όλα αυτά τα σχέδια ανω­μα­λίας και σε όλα τα τυχο­διω­κτικά σενάρια.

Είπε με πολύ δυνατή φωνή «φτάνει πια στα ψέματα, στις κίβδη­λες υπο­σχέ­σεις και στην απύθ­μενη χυδαιό­τητα». Και έδωσε ξανά ψήφο εμπι­στο­σύ­νης στον Κυριάκο Μητσο­τάκη και στην Νέα Δημο­κρα­τία για να κοι­μά­ται ήσυχος και να ελπίζει σε ακόμα καλύ­τε­ρες ημέρες, έχοντας απέ­να­ντί του μια σώφρονα, σοβαρή και υπεύ­θυνη κυβέρ­νηση.

Στα ακρι­τικά Δωδ/νησα, που έχουν ταχθεί από τη μοίρα και την Ιστορία να φυλάνε Θερ­μο­πύ­λες, μπροστά στο ανοικτό στόμα βαρ­βά­ρων πολι­τι­κών «γεί­το­νος χώρας», ο λαός δεν έπεσε σε παγίδες, δεν δελε­ά­στηκε από τα γλυ­κό­λογα της Κίρκης και ενερ­γώ­ντας (για μια ακόμα φορά) με σύνεση, νηφα­λιό­τητα και πάνω απ’ όλα με αίσθημα ευθύνης και καλώς εννο­ού­με­νου πατριω­τι­σμού, απο­δο­κί­μασε τις αθλιό­τη­τες, δεν μπήκε στο δρόμο των περι­πε­τειών, αλλά είπε (ξανά) ένα υπε­ρή­φανο «ναι» στον Κυρ. Μητσο­τάκη και στην ΝΔ, γιατί γνω­ρί­ζει ότι μόνον έτσι εξα­σφα­λί­ζει την ηρεμία και την ασφά­λειά του, τον δρόμο της προ­κο­πής και της ανά­πτυ­ξης.

Στην τετρα­ε­τία που πέρασε η Ν.Δ. έδωσε στα Δωδ/νησα εξε­τά­σεις και τις πέρασε χωρίς αυτό να σημαί­νει φυσικά ότι έχει ο ακρι­τι­κός λαός μας τελείως ικα­νο­ποι­η­θεί. Θα παρα­μεί­νει άγρυ­πνος φρουρός και θα διεκ­δι­κεί καθη­με­ρινά τα δίκια του, θα επαινεί αλλά και θα κατα­δι­κά­ζει. Δεν θα προ­δώ­σει ποτέ τα όσια και τα ιερά του.

Σημεί­ωση: Το άρθρο αυτό θα ήταν σίγουρα «μη πλήρες» αν δεν γινόταν αναφορά και σε άλλα «κόλπα» του Τσίπρα, τα οποία, όμως, δεν «μάσησε» ο λαός μας: Απο­φά­σισε να είναι υπο­ψή­φιος και στις Σέρρες για να τιμω­ρή­σει και να κατα­τρο­πώ­σει τους Καρα­μαν­λή­δες, αλλά «έφαγε» τα μούτρα του.

Πήρε μόλις 14,79% έναντι 46,97% της ΝΔ. Το ίδιο συνέβη και στα Δωδ/νησα, που θέλησε δήθεν να τιμήσει τον νεκρό Νεκτά­ριο, στην πραγ­μα­τι­κό­τητα όμως, να ανε­βά­σει τα πολύ χαμηλά ποσοστά του, παί­ζο­ντας πόκα στη μνήμη του νεκρού: Πήρε μόλις 14,89% έναντι 49,93% της ΝΔ.

Οι Δωδ/νήσιοι απέ­δει­ξαν ότι «δεν πιά­νο­νται Κώτσοι».

(Ακού­σατε, τελικά να πουν μια συγ­γνώμη στον ελλη­νικό λαό Τσίπρας και ΣΥΡΙΖΑ; Είπαν ποτέ τους μια συγ­γνώμη και για τα πιο απίθανα αίσχη τους; Συγ­γνώμη και Τσίπρας – ΣΥΡΙΖΑ είναι δύο όροι ασύμ­βα­τοι. Είναι συμ­βα­τοί μόνο με το μίσος, τη διχό­νοια, τον διχασμό, τις ύβρεις και την τοξι­κό­τητα).

Η “δημο­κρα­τική”