Θα αποβούν μοιραίες

Ο 21ος αιώνας έχει απορ­ρί­ψει την έννοια της ιδιω­τι­κο­ποί­η­σης του νερού, πλην των περι­πτώ­σεων που εξα­νά­γκασε τις χώρες η οικο­νο­μική κρίση (μέσω του ΔΝΤ. Η ιδιω­τι­κο­ποί­ηση του νερού, πιο συγκε­κρι­μένα των δικτύων ύδρευ­σης και απο­χέ­τευ­σης, ήταν «έμπνευση» του ΔΝΤ και της Παγκό­σμιας Τρά­πε­ζας). Μαζί με την κλι­μα­τική κρίση το παγκό­σμιο παρά­δειγμα απο­δει­κνύει -θλιβερά- ότι οι πιθανές ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις θα αποβούν μοι­ραίες, φέρ­νο­ντας ένα μέλλον χωρίς καθαρό -ή ακόμη και.. βρώμικο- νερό. Ενόψει της Παγκό­σμιας Ημέρας Νερού,  η Κομι­σιόν δημο­σί­ευσε μια νέα έκθεση σύμφωνα με την οποία οι περισ­σό­τε­ρες χώρες του νότιου και του δυτικού τμή­μα­τος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης πλήτ­το­νται από μια ανα­δυό­μενη ξηρασία/λει­ψυ­δρία που προ­κα­λεί έντονη ανη­συ­χία σχετικά με την υδρο­δό­τηση, τη γεωργία και την παρα­γωγή ενέρ­γειας. Το 2022  πολλά κράτη μέλη επλή­γη­σαν από σοβαρές ξηρα­σίες, που επη­ρέ­α­σαν την παρα­γωγή τρο­φί­μων, τη βιο­μη­χα­νική παρα­γωγή, την υδροη­λε­κτρική ενέρ­γεια και την παροχή πόσιμου νερού. Οι προ­ο­πτι­κές για το 2023 φαί­νε­ται να είναι ακόμη λιγό­τερο ευοί­ω­νες, και προ­βλέ­πουν τα χει­ρό­τερα για τις επό­με­νες σεζόν. Στο πλαίσιο της προ­σε­χούς διά­σκε­ψης των Ηνω­μέ­νων Εθνών για το νερό, η ΕΕ θα συμ­βά­λει στην αντι­με­τώ­πιση της παγκό­σμιας κρίσης λει­ψυ­δρίας και στη δια­σφά­λιση της ασφά­λειας των υδάτων για όλους ανα­κοι­νώ­νο­ντας δεσμεύ­σεις για ανάληψη δράσης στο άμεσο μέλλον. Από την άλλη,  σχεδόν τρεις φορές πιο πιθανό να πεθά­νουν από ασθέ­νειες που συν­δέ­ο­νται με την έλλειψη νερού, είναι τα παιδιά, ανα­κοί­νωσε  η Unicef με αφορμή την Παγκό­σμια Ημέρα Νερού. Συγκε­κρι­μένα, τα παιδιά πεθαί­νουν από ασθέ­νειες που συν­δέ­ο­νται με τη διάρ­ροια ή  χολέρα, όταν δεν έχουν πρό­σβαση σε καθαρό νερό, εξηγεί η Unicef, η οποία κατέ­γραψε από το 2014 ως το 2016, 85.000 θανά­τους παιδιών από διάρ­ροια εξαι­τίας της κακής ποιό­τη­τας νερού και υγιει­νής. Κατά τα λοιπά εμείς συζη­τάμε πως θα βάλουμε στη ζωή μας –γιατί ζωή είναι το νερό- ιδιώτες να το δια­χει­ρί­ζο­νται. Τα παρα­δείγ­ματα του Παρι­σιού (η αύξηση της τιμής του αγαθού άγγιξε το 260% και αφο­ρούσε το πόσιμο νερό) και της Βρε­τα­νίας (Οι ιδιω­τι­κές εται­ρείες δεν επέν­δυ­σαν σε έργα υπο­δο­μής, με απο­τέ­λε­σμα το νερό να παρου­σιά­ζει προ­βλή­ματα και στην παροχή και στην ποιό­τητά του. Πολίτες πέθαναν από μολυ­σμένα ύδατα, ένα σκάν­δαλο που απο­σιω­πή­θηκε και τελικά τεκ­μη­ριώ­θηκε το 2012) μέχρι που επα­νέ­φε­ραν τη δια­χεί­ρησή του στο δημόσιο (συν τα καμπα­νά­κια της κλι­μα­τι­κής αλλαγής) περνούν απα­ρα­τή­ρητα.