Παραίτηση της Μαρίας Κούρτη από τις ‘Γυναίκες Χωρίς Σύνορα’

Την πα­ραί­τη­σή της από την θέση της γραμ­μα­τέα της Ορ­γά­νω­σης Γυ­ναί­κες χωίς Σύ­νο­ρα υπέ­βαλ­λε η Μαρία Κούρ­τη αφή­νο­ντας σα­φείς αιχ­μές κατά της προ­έ­δρου κ. Χα­ρού­λας Για­σι­ρά­νη. Πιο ανα­λυ­τι­κά:

Προς:

Την Πρό­ε­δρο της Ορ­γά­νω­σης « Γυ­ναί­κες χωρίς Σύ­νο­ρα » κυρία Χα­ρί­κλεια Για­σι­ρά­νη.

Τα Μέλη του Δ.Σ. της πα­ρα­πά­νω Ορ­γά­νω­σης

Αγα­πη­τές κυ­ρί­ες.

Στη ζωή μου γα­λου­χή­θη­κα να υπη­ρε­τώ με σε­βα­σμό, αξίες και ιδε­ώ­δη που ανα­βαθ­μί­ζουν τον άν­θρω­πο, προσ­δί­δο­ντάς του ποιό­τη­τα, τόσο σε ψυ­χι­κό και συ­ναι­σθη­μα­τι­κό επί­πε­δο, όσο και στη ζωή του. Έχω την ευ­τυ­χία να είμαι από τα πα­λαιό­τε­ρα μέλη αυτής της Ορ­γά­νω­σης, που μαζί με την αεί­μνη­στη Χρυ­σού­λα Καϊλή μοι­ρα­στή­κα­με το ίδιο όνει­ρο : το όραμα ενός κό­σμου δια­φο­ρε­τι­κού, απαλ­λαγ­μέ­νου από τη βία.

Ονει­ρευ­τή­κα­με ένα κόσμο, στον οποίο, με την ανι­διο­τε­λή δράση και τις πρω­το­βου­λί­ες του συ­νό­λου των μελών μας, θα κα­τα­πο­λε­μού­σα­με το ανη­συ­χη­τι­κό και γι­γα­ντω­μέ­νο φαι­νό­με­νο της άσκη­σης βίας.

Για δέκα συ­να­πτά έτη υπη­ρέ­τη­σα πιστά την Ορ­γά­νω­ση, που ως κύριο σκοπό και στόχο της είχε την κοι­νω­νι­κή προ­σφο­ρά, την υπο­στή­ρι­ξη αδι­κη­μέ­νων, πο­νε­μέ­νων και κα­κο­ποι­η­μέ­νων γυ­ναι­κών και παι­διών.

Υπη­ρέ­τη­σα μια Ορ­γά­νω­ση, που κα­τα­φέ­ρα­με με πολύ δου­λειά και κόπο, να την κά­νου­με Διε­θνή, δου­λεύ­ο­ντας ασί­γα­στα, αθό­ρυ­βα και χωρίς να προ­τάσ­σο­νται ιδιο­τε­λή συμ­φέ­ρο­ντα και αυ­το­προ­βο­λές. Ήμουν δε πάντα πα­ρού­σα, σε όλα τα διοι­κη­τι­κά συμ­βού­λια και στις εκ­δη­λώ­σεις και προ­σπα­θού­σα με όλες μου τις δυ­νά­μεις να συμ­βάλ­λω στο ση­μα­ντι­κό αυτό κοι­νω­νι­κό έργο μας. Όλα αυτά όμως σή­με­ρα για τα οποία και μό­χθη­σα σε αυτήν την Ορ­γά­νω­ση έχουν εξα­λει­φθεί.

Το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα κα­τα­στρα­τη­γή­θη­κε ό,τι χτί­στη­κε με κόπο τόσα χρό­νια, ό,τι βά­λα­με ως κο­ρω­νί­δα των στό­χων μας. Βία δεν είναι μόνον η σω­μα­τι­κή κα­κο­ποί­η­ση. Η Βία έχει πολ­λές μορ­φές, είναι λε­κτι­κή, είναι ψυ­χο­λο­γι­κή. Βία είναι η έλ­λει­ψη σε­βα­σμού στον συ­νάν­θρω­πο, στον συ­νερ­γά­τη, στους θε­σμούς, στην κοι­νω­νία. Είναι ο σφε­τε­ρι­σμός της αλ­λη­λεγ­γύ­ης και της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς. Τον τε­λευ­ταίο καιρό η λει­τουρ­γία της Ορ­γά­νω­σης θυ­μί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο υπό­θε­ση ιδιω­τι­κή, παρά συλ­λο­γι­κή, χώρος αυ­το­προ­βο­λής και πεδίο εκλο­γι­κών μαχών. Θα ανα­φερ­θώ σε συ­γκε­κρι­μέ­να γε­γο­νό­τα που δι­καιο­λο­γούν την πα­ρα­πά­νω δια­πί­στω­ση.

Το Δ.Σ. της ορ­γά­νω­σης επρό­κει­το να πα­ρευ­ρε­θεί στην τε­λε­τή εγκαι­νί­ων του Ξε­νώ­να Κα­κο­ποι­η­μέ­νων Γυ­ναι­κών του Δήμου Ρόδου. Χωρίς σχε­τι­κή ενη­μέ­ρω­ση για σύ­γκλη­ση Δ.Σ. και έγκρι­ση από αυτό, του­λά­χι­στον εγώ, ως γε­νι­κή γραμ­μα­τέ­ας, ενη­με­ρώ­θη­κα από την Πρό­ε­δρο τη­λε­φω­νι­κά το προη­γού­με­νο βράδυ της τε­λε­τής ότι κατά τη διάρ­κεια της θα προ­βαλ­λό­ταν ένα βί­ντεο εκ μέ­ρους μας, του οποί­ου το πε­ριε­χό­με­νο δεν είδα, και θα πε­ριεί­χε την μαρ­τυ­ρία μιας κα­κο­ποι­η­μέ­νης γυ­ναί­κας και ότι σε πε­ρί­πτω­ση που δεν μας επέ­τρε­παν να το προ­βάλ­λου­με, η Ορ­γά­νω­ση όφει­λε να απο­χω­ρή­σει από την τε­λε­τή. Πη­γαί­νο­ντας λοι­πόν εκεί, γί­να­με μάρ­τυ­ρες μιας πα­ρω­δί­ας, η οποία κατά την άποψή μου προ­σέ­βα­λε και την ίδια την Ορ­γά­νω­ση. Και αυτό διότι εκ μέ­ρους της Προ­έ­δρου κ. Για­σι­ρά­νη δεν υπήρ­ξε κα­νέ­να ίχνος σε­βα­σμού, ούτε προς την Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Ισό­τη­τας, της οποί­ας ως εκ­πρό­σω­πος πα­ρευ­ρί­σκο­ταν στην τε­λε­τή η κ. Βάσω Κόλια, ούτε απέ­να­ντι στον Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, ούτε απέ­να­ντι στον Δή­μαρ­χο και γε­νι­κό­τε­ρα στους θε­σμούς.

Πόσο μάλ­λον, στους απλούς αν­θρώ­πους που έτυχε να πα­ρευ­ρί­σκο­νται εκεί και στους μα­θη­τές του Μου­σι­κού Σχο­λεί­ου που πα­ρα­κο­λου­θού­σαν τις εκ­δη­λώ­σεις για να ευαι­σθη­το­ποι­η­θούν κατά της βίας. Μπρο­στά σε όλο αυτό το κοινό λοι­πόν, χωρίς να μπορώ να κα­τα­λά­βω μέχρι σή­με­ρα ποιον και τι εξυ­πη­ρε­τού­σε, δη­μιουρ­γή­θη­κε έντα­ση με άσκη­ση λε­κτι­κής βίας, με πρό­σχη­μα τη λο­γο­κρι­σία, διότι, όπως φά­νη­κε στο βί­ντεο δεν υπήρ­χε μόνο η μαρ­τυ­ρία κα­κο­ποι­η­μέ­νης γυ­ναί­κας, αλλά και ομι­λία της Προ­έ­δρου της Ορ­γά­νω­σης.

Και θέτω το εύ­λο­γο ερώ­τη­μα: Βία δεν είναι να μην σέ­βε­σαι τον άλλο; Δεν μπο­ρού­σε η αντί­δρα­ση ενός που αντι­προ­σω­πεύ­ει όλες μας να στη­ρί­ζε­ται σε πο­λι­τι­σμέ­νες και ευ­γε­νι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές; Δη­λα­δή αν η αντί­δρα­ση εκ­δη­λω­νό­ταν μέσω ενός δελ­τί­ου τύπου, με το οποίο θα εκ­φρά­ζα­με σ υ λ λ ο γ ι κ ά τις εν­στά­σεις μας και τις από­ψεις μας δεν θα ήταν κα­λύ­τε­ρα ? Φίλες μου, δεν μπο­ρείς να υπη­ρε­τείς την κα­τα­πο­λέ­μη­ση της βίας και την ίδια στιγ­μή με αυ­ταρ­χι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές να ασκείς με τη συ­μπε­ρι­φο­ρά σου βία απέ­να­ντι σε πρό­σω­πα που η ίδια η κοι­νω­νία έχει επι­λέ­ξει να την υπη­ρε­τούν, απέ­να­ντι σε μα­θη­τές και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νους πο­λί­τες…

Πα­ρό­λα αυτά, εγώ προ­σω­πι­κά σε­βό­με­νη αρ­χι­κά τους πο­λύ­χρο­νους αγώ­νες της Ορ­γά­νω­σης της οποί­ας τυγ­χά­νω γε­νι­κή γραμ­μα­τέ­ας, τις αρχές και κυ­ρί­ως το κοινό και τους μα­θη­τές, πα­ρέ­μει­να σε όλη την τε­λε­τή. Σε­βά­στη­κα αυτό το οποίο είπε κατά την ομι­λία της η Αντι­δή­μαρ­χος Κοι­νω­νι­κής Πο­λι­τι­κής, περί μιας εκ­δή­λω­σης ταγ­μέ­νης στον Πο­λι­τι­σμό και σε­βό­με­νη ότι πραγ­μα­τι­κά και κυ­ριο­λε­κτι­κά ένας στό­χος που θέ­σα­με από την αρχή της ύπαρ­ξης της Ορ­γά­νω­σης πήρε σάρκα και οστά.

Κυρία Πρό­ε­δρε.

Οι πο­λι­τι­κές θέ­σεις και πρά­ξεις δεν εναρ­μο­νί­ζο­νται με μια Μη Κυ­βερ­νη­τι­κή Ορ­γά­νω­ση με φι­λαν­θρω­πι­κό χα­ρα­κτή­ρα και σκοπό. Εμείς, ως Ορ­γά­νω­ση, επι­κου­ρι­κά μπο­ρού­με να στη­ρί­ξου­με το θέμα της κα­κο­ποί­η­σης, κάτι που γί­νε­ται αντι­λη­πτό από τις δη­μό­σιες αρχές. Οι δρά­σεις μας και η υπο­στή­ρι­ξή μας προς τις κα­κο­ποι­η­μέ­νες γυ­ναί­κες είναι αδιαμ­φι­σβή­τη­τες και για το λόγο αυτό έχου­με και τις επι­στο­λές ευ­χα­ρι­στιών από το Δήμο.

Υπάρ­χουν όμως όρια και δια­κρι­τές γραμ­μές τις οποί­ες οφεί­λου­με να σε­βό­μα­στε και να μην ξε­περ­νά­με. Αυτό δεν μπο­ρεί να γίνει αντι­λη­πτό, όταν η Ορ­γά­νω­ση χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως Δού­ρειος Ίππος. Για μένα ο σε­βα­σμός και η πίστη σε ιδα­νι­κά είναι η αρχή και το τέλος και με αυτές συ­νο­δοι­πό­ρους πο­ρεύ­θη­κα στη ζωή μου. Ο τρό­πος τον οποίο επι­λέ­ξα­τε να γί­νουν ακόμη και οι τω­ρι­νές αρ­χαι­ρε­σί­ες, κυ­ρί­ως χωρίς να προ­βεί­τε σε σύ­γκλη­ση γε­νι­κής συ­νέ­λευ­σης για έγκρι­ση απο­λο­γι­σμού πε­πραγ­μέ­νων, απο­δει­κνύ­ουν την έλ­λει­ψη σε­βα­σμού προς το πρό­σω­πο της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τέ­ως της Ορ­γά­νω­σης, καθώς και στα μέλη αυτής.

Οι πα­ρα­πά­νω λόγοι με οδη­γούν να πάρω την από­φα­ση να υπο­βάλ­λω την πα­ραί­τη­σή μου από το Διοι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο. Με την Χρυ­σού­λα Καϊλη, ονει­ρευ­τή­κα­με να αλ­λά­ξου­με το κόσμο και όχι να γί­νου­με απλά ένα μέσο για την ικα­νο­ποί­η­ση προ­σω­πι­κών φι­λο­δο­ξιών. Η Χρυ­σού­λα ήταν γυ­ναί­κα με προ­σω­πι­κό­τη­τα, χωρίς σύ­νο­ρα και κομ­μα­τι­κές – πο­λι­τι­κές προ­σω­πι­κές φι­λο­δο­ξί­ες, διο­ρα­τι­κή και πάνω από όλα αν­θρω­πο­κε­ντρι­κή.

Για αυτό το πρώτο όραμα και την υπη­ρέ­τη­ση του επι­λέ­γω να πα­ρα­μεί­νω στην Ορ­γά­νω­ση ως ένα απλό μέλος, ευ­ελ­πι­στώ­ντας ότι σύ­ντο­μα θα μπο­ρέ­σου­με να ξα­να­βρού­με το βη­μα­τι­σμό μας προς την πραγ­μά­τω­ση των πραγ­μα­τι­κών σκο­πών της Ορ­γά­νω­σης.

ΜΑΡΙΑ Δ. ΚΟΥΡ­ΤΗ

Γ.Γ. της Διε­θνούς Ορ­γά­νω­σης

ΓΥ­ΝΑΙ­ΚΕΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥ­ΝΟ­ΡΑ