Το πνεύμα των Χριστουγέννων στην εποχή του κορωνοϊού

Toυ Γιάννη Μπόζιου

Τα Χρι­στού­γεννα πλη­σιά­ζουν και είναι πλέον δεδο­μένο, ότι θα γιορ­τα­στούν σε κλει­στούς οικο­γε­νεια­κούς κύκλους και μικρές παρέες. Ο ενθου­σια­σμός και η ζεστα­σιά που χαρα­κτη­ρί­ζουν αυτήν την περίοδο του χρόνου, φέτος δεν θα είναι τα ίδια. Βρι­σκό­μα­στε στην πέμπτη εβδο­μάδα του lockdown και το τοπίο μοιάζει να είναι θολό.

Παρόλα αυτά η είδηση για την αυξη­μένη επι­τυ­χία που σημειώ­νουν τα εμβόλια δια­φό­ρων φαρ­μα­κευ­τι­κών εται­ρειών, ήρθε για να προ­σφέ­ρει μια αχτίδα ελπίδας στους ανθρώ­πους και να τους πείσει πως το νέο έτος θα σημα­το­δο­τή­σει την λήξη αυτής της επί­πο­νης κατά­στα­σης. Σε λίγο καιρό θα μπορούν να αγκα­λιά­σουν τα αγα­πη­μένα τους πρόσωπα και να ξανα­γυ­ρί­σουν στις αγα­πη­μέ­νες τους ασχο­λίες. Σε τρείς, πέντε ή και εφτά μήνες, κάποτε θα κυρή­ξουμε το τέλος αυτής της κατά­στα­σης και τότε η αγαλ­λί­αση θα είναι τερά­στια και οι πανη­γυ­ρι­σμοί όμοιοι με εκεί­νους της κατά­κτη­σης του euro του 2004.

Ως τότε όμως, όλοι πρέπει να παρα­μεί­νουμε δυνατοί, για να μπο­ρούμε να προ­σφέ­ρουμε κου­ρά­γιο και ελπίδα σε εκεί­νους που αυτές τις δύσκο­λες ημέρες το χρειά­ζο­νται περισ­σό­τερο. Στους ανθρώ­πους που νοσούν και στους συγ­γε­νείς τους, στους για­τρούς και τους νοση­λευ­τές που δίνουν έναν απε­ρί­γρα­πτο αγώνα αλλη­λεγ­γύης, μα και σε εκεί­νους που λόγω covid θα περά­σουν τις φετινές γιορτές μόνοι. Είμαι αισιό­δο­ξος ότι το πνεύμα των χρι­στου­γέν­νων θα εκτο­νώ­σει το τετα­μένο κλίμα που επι­κρα­τεί, όπως άλλωστε έχει συμβεί και στο παρελ­θόν.

Ένα σπου­δαίο παρά­δειγμα που απο­δει­κνύει την απα­ρά­μιλλη ενωτική δύναμη αυτής της περιό­δου του χρόνου, είναι τα χρι­στού­γεννα του 1914. Η παρα­μονή των χρι­στου­γέν­νων εκείνου του έτους βρήκε τους Βρε­τα­νούς και Γερ­μα­νούς στρα­τιώ­τες στα χαρα­κώ­ματα μιάς πόλης του Βελγίου. Παρά τον συνεχή πόλεμο φθοράς που δια­δρα­μα­τι­ζό­ταν, εκείνη την παρα­μονή μια δύναμη εξώθησε τους αντι­μα­χό­με­νους να συνά­ψουν μια ιδιό­μορφη, μονο­ή­μερη εκε­χει­ρία, για να γιορ­τά­σουν μαζί τα χρι­στού­γεννα. Εκείνη την μέρα οι άνθρω­ποι ξέχασαν για λίγο το μίσος του πολέμου, έπαιξαν ποδό­σφαιρο, αντάλ­λα­ξαν δώρα και τρα­γού­δη­σαν μαζί, κλη­ρο­δο­τώ­ντας σε εμάς αυτήν την ιστορία, η οποία μας τρο­φο­δο­τεί με ελπίδα και κου­ρά­γιο.

Ο πόλεμος που δίνουμε σήμερα είναι κάπως δια­φο­ρε­τι­κός, διότι ο εχθρός είναι αόρατος και μας απειλεί όλους. Για αυτό καλό θα ήταν να στα­μα­τή­σουμε τις δια­δι­κτυα­κές μονο­μα­χίες, την έντονη αντι­δρα­στι­κό­τητα και την ακραία συνω­μο­σιο­λο­γία και ο καθένας ξεχω­ρι­στά να ανα­λά­βει τις ευθύνες του για το διά­στημα που απο­μέ­νει. Για να μπο­ρούμε σε μερι­κούς μήνες να είμαστε, χωρίς φόβο, στις πλα­τείες, στις σχο­λι­κές αίθου­σες και στα αμφι­θέ­α­τρα. Οι μέρες που θα ακο­λου­θή­σουν δεν θα είναι εύκολες, του­λά­χι­στον όμως τώρα δια­κρί­νε­ται ένα φώς στο βάθος του ορί­ζο­ντα.

Ο Γιάννης Μπόζιος είναι

Προ­πτυ­χια­κός φοι­τη­τής

Στο Τμήμα Πολι­τι­κής

Επι­στή­μης & Δημό­σιας

Διοί­κη­σης Στο ΕΚΠΑ