Τίμος Λουτριώτης: Η συγκλονιστική ιστορία του

Ο πρώην τερ­μα­το­φύ­λα­κας πολ­λών ομά­δων της Ρόδου και της Κω (με­τα­ξύ αυτών , ο Δια­γό­ρας, ο ΓΑΣ Ιά­λυ­σος, ο Εθνι­κός Αρ­χί­πο­λης, Α.Ε. Κως, ο Α.Ο. Δι­καί­ου) χρειά­στη­κε να πε­ρά­σει το δικό του… Γολ­γο­θά!

Δια­βά­στε τη συ­γκλο­νι­στι­κή του ιστο­ρία…

Ο Τίμος Λου­τριώ­της, είναι ένας άν­θρω­πος, που όπως ο ίδιος πα­ρα­δέ­χε­ται δεν δεί­χνει συχνά -ή σχε­δόν ποτέ- πώς νιώ­θει. Αυτό ισχύ­ει στο 100%, όμως φρο­ντί­ζει να δεί­χνει με πρά­ξεις στους άλ­λους τα αι­σθή­μα­τά του. Θα έκανε τα πάντα για τους φί­λους του, τους οποί­ους και δια­λέ­γει αρ­κε­τά προ­σε­κτι­κά. Ο Τίμος, πριν χρό­νια βίωσε μια τρα­γω­δία που του άλ­λα­ξε τη ζωή… Πλέον, είναι από­λυ­τα συ­γκε­ντρω­μέ­νος στο πο­δό­σφαι­ρο και στον Ηρό­δο­το, τον οποίο λα­τρεύ­ει και γι’ αυτό φέτος επέ­λε­ξε να επι­στρέ­ψει στην Αλι­καρ­νασ­σό!

Απα­ντώ­ντας στο ερω­τη­μα­το­λό­γιο του sports-factory απο­κα­λύ­πτει το αγα­πη­μέ­νο του τρα­γού­δι, αγα­πη­μέ­νο φα­γη­τό, την αδυ­να­μία στη για­γιά του η οποία δεν είναι πλέον εν ζωή και φυ­σι­κά, στον Ηρό­δο­το!

Ζώδιο: Λέων

Αγα­πη­μέ­νη ομάδα: Πα­να­θη­ναϊ­κός

Αγα­πη­μέ­νο φα­γη­τό: Μα­κα­ρό­νια

Αγα­πη­μέ­νη μου­σι­κή ή τρα­γού­δι: Ανήκω σε εμένα (Μα­ζω­νά­κης)

Χόμπι: Σκο­πο­βο­λή

Αγα­πη­μέ­νος τρό­πος δια­σκέ­δα­σης: Μπου­ζού­κια

Αγα­πη­μέ­νη ται­νία: Η γα­λά­ζια λίμνη

Αγα­πη­μέ­νος παί­κτης: Ρο­νάλ­ντο

Χει­ρό­τε­ρη στιγ­μή στην κα­ριέ­ρα σου: Όταν έφυγα από τον Ηρό­δο­το

Κα­λύ­τε­ρη στιγ­μή στην κα­ριέ­ρα σου: Όταν γύ­ρι­σα στον Ηρό­δο­το

Το με­γα­λύ­τε­ρο ελάτ­τω­μα σου: Δεν δεί­χνω τα συ­ναι­σθή­μα­τά μου

Η αδυ­να­μία σου: Ήταν η για­γιά μου

Κα­τοι­κί­διο: Σκύ­λος

Κι επει­δή ανα­φερ­θή­κα­με στην τρα­γω­δία που βίωσε, σας πα­ρα­θέ­του­με το άρθρο με όσα είχε εξο­μο­λο­γη­θεί στη Χρύσα Ζερ­βού. Η ζωή πολ­λές φορές μας φέρ­νει προ εκ­πλή­ξε­ως. Δεν κοιτά ηλι­κί­ες, δεν κοιτά τι θα αφή­σου­με πίσω, δεν κοιτά ομορ­φιά ή ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα.

Η πα­ρα­κά­τω ιστο­ρία είναι μια ιστο­ρία αγά­πης και απώ­λειας που προ­κα­λεί πε­ρί­ερ­γα συ­ναι­σθή­μα­τα όπως η λύπη και δη­μιουρ­γεί ερω­τή­μα­τα. Γιατί; Γιατί μια κο­πέ­λα στο άνθος της ηλι­κί­ας της, που δεν της λεί­πει τί­πο­τα, να χαθεί ξαφ­νι­κά;

Αυτό το γιατί τα­λα­νί­ζει τόσο την οι­κο­γέ­νειά της, όσο και τον τότε σύ­ντρο­φό της, τον πρώην τερ­μα­το­φύ­λα­κα του Ηρο­δό­του Τίμο Λου­τριώ­τη, ο οποί­ος δε­κα­πέ­ντε χρό­νια μετά που τη γνώ­ρι­σε, και δε­κα­τρία αφό­του την απο­χαι­ρέ­τη­σε για πάντα, μι­λά­ει για εκεί­νη συ­γκι­νη­μέ­νος, εν­θυ­μού­με­νος τα όσα συ­νέ­βη­σαν και τον στιγ­μά­τι­σαν για πάντα.

Ήταν 25η Μαρ­τί­ου του 2004 όπου έπαι­ζε τε­λι­κό Κυ­πέλ­λου Δω­δε­κα­νή­σων και η σύ­ντρο­φός του «έφυγε», και στις 25 Μαρ­τί­ου του 2014, έπαι­ξε και πάλι τε­λι­κό Κυ­πέλ­λου Δω­δε­κα­νή­σων, ακρι­βώς 10 χρό­νια μετά την απώ­λειά της… Μόνο που το 2014, με τη βο­ή­θειά της, κα­τά­φε­ρε να κερ­δί­σει το Κύ­πελ­λο και να της το αφιε­ρώ­σει…

Η γνω­ρι­μία

Ήταν ένα βράδυ του 2002, σε μια επει­σο­δια­κή νύχτα για τον 19χρονο τερ­μα­το­φύ­λα­κα του Πα­νιω­νί­ου, ο οποί­ος ήταν εκτός απο­στο­λής και βρέ­θη­κε στο Ρομέο να δια­σκε­δά­σει. Εκεί­νη, πα­νέ­μορ­φη, και στα 30 της τότε, τον κέρ­δι­σε με την πρώτη ματιά. Αυτό ήταν… Η Μαρ­γα­ρί­τα, ή Μάγκυ, όπως ήθελε να την φω­νά­ζουν, κόρη με­γά­λου καρ­διο­χει­ρούρ­γου και αε­ρο­συ­νο­δός στην Ολυ­μπια­κή, ήταν πλέον κο­πέ­λα του Τίμου.

Ο με­γά­λος έρω­τας

Ο Τίμος μι­λώ­ντας για τον έρωτα που έζη­σαν ανα­φέ­ρει πώς ήταν ένας έρω­τας ζωής, με έντο­να συ­ναι­σθή­μα­τα και από τις δύο πλευ­ρές. Πολ­λές ξε­χω­ρι­στές ανα­μνή­σεις, τα­ξί­δια… Όλος ο κό­σμος θαύ­μα­ζε αυτό που είχαν και μά­λι­στα οι γο­νείς τους είχαν γνω­ρι­στεί.

Η μοι­ραία νύχτα του τε­λι­κού

Ήταν 25η Μαρ­τί­ου του 2004, όταν ο Τίμος αγω­νι­ζό­ταν για την Α.Ε. Κως. Αντί­πα­λος ήταν ο Δια­γό­ρας Ρόδου, με το παι­χνί­δι να λήγει 0-0 και την ομάδα του Τίμου να χάνει στα πέ­ναλ­τι, με ένα πρό­βλη­μα της τε­λευ­ταί­ας στιγ­μής να μην του επι­τρέ­πει να αγω­νι­στεί. Ο τε­λι­κός ήταν στην Κάρ­πα­θο, και την επο­μέ­νη το πρωί, η ομάδα τα­ξί­δε­ψε για Ρόδο. Το ίδιο βράδυ που ο Τίμος ήταν στα κάτω του που δεν έπαι­ξε, και που έχα­σαν τον τίτλο, στις 12:35, η Μαρ­γα­ρί­τα επέ­στρε­φε από το αε­ρο­δρό­μιο όπου ήταν υπεύ­θυ­νη υπο­δο­χής κα­λε­σμέ­νων για τους Ολυ­μπια­κούς αγώ­νες. Για άγνω­στες μέχρι και σή­με­ρα αι­τί­ες, το αυ­το­κί­νη­τό της έφυγε από την πο­ρεία του, και προ­σέ­κρου­σε σε ση­μείο που δεν υπήρ­χαν προ­στα­τευ­τι­κές μπά­ρες, με απο­τέ­λε­σμα να χάσει τη ζωή της.

Η ει­δο­ποί­η­ση

Ο Τίμος δεν ει­δο­ποι­ή­θη­κε αμέ­σως για το συμ­βάν. Το πρωί που βρι­σκό­ταν στη Ρόδο και έπει­τα από το κα­θιε­ρω­μέ­νο χα­λά­ρω­μα μετά από παι­χνί­δι, χτύ­πη­σε το τη­λέ­φω­νο. Ο κό­σμος γύρω του κα­τέρ­ρευ­σε. Ήταν μόλις 21 στα 22, και έπρε­πε να πει αντίο στον με­γά­λο του έρωτα. Επέ­στρε­ψε στην Αθήνα συ­ντε­τριμ­μέ­νος…

Το τα­τουάζ

Τα χρό­νια πέ­ρα­σαν και ο Τίμος είχε άρι­στες επα­φές με την οι­κο­γέ­νειά της και την αδερ­φή της, που την θε­ω­ρού­σε και δική του αδερ­φή πια. Έτσι, απο­φά­σι­σε να την έχει για πάντα, εκτός από την καρ­διά του, και πάνω του. Στο αρι­στε­ρό του χέρι είναι η φω­το­γρα­φία της, είναι εκεί­νη η υπέ­ρο­χη γυ­ναί­κα που του έμαθε να σέ­βε­ται, να είναι σω­στός, του δια­μόρ­φω­σε το χα­ρα­κτή­ρα.

10 χρό­νια μετά ο τε­λι­κός

Δέκα χρό­νια μετά, το παι­χνί­δι της μοί­ρας ήθελε τον Τίμο που τότε αγω­νι­ζό­ταν στον Φοίβο Κρε­μα­στής, να παί­ζει ξανά τε­λι­κό, και ξανά για τον ίδιο θεσμό. Πριν τον τε­λι­κό, ο ίδιος, ο οποί­ος δεν δι­στά­ζει και δεν ντρέ­πε­ται να δεί­ξει την ευαί­σθη­τη πλευ­ρά του, έγρα­ψε στην προ­σω­πι­κή του ιστο­σε­λί­δα στο facebook: «Πριν από ακρι­βώς 10 χρό­νια το μοι­ραίο βράδυ εκεί­νο της 25 Μαρ­τί­ου του 2004 έφυγε σε τρο­χαίο η αγα­πη­μέ­νη μου κο­πέ­λα, δεν θα ξε­χά­σω ποτέ ότι εκεί­νο το βράδυ ήμουν στην Κάρ­πα­θο για τον τε­λι­κό Κυ­πέλ­λου Δω­δε­κα­νή­σου με­τα­ξύ Α.Ε. Κω-Δια­γό­ρα. Από τότε μέχρι σή­με­ρα ποτέ ξανά δεν έτυχε τε­λι­κός Κυ­πέλ­λου να είναι ανή­με­ρα του ατυ­χή­μα­τος… αυτό συμ­βαί­νει για πρώτη φορά αύριο και εύ­χο­μαι να κα­τα­φέ­ρω να στο αφιε­ρώ­σω ΜΑΓΚΥ ΜΟΥ». Τε­λι­κά, ο Φοί­βος Κρε­μα­στής, στέ­φθη­κε κυ­πελ­λού­χος και έτσι ο τερ­μα­το­φύ­λα­κας του συλ­λό­γου κρά­τη­σε την υπό­σχε­σή του. «Αφιε­ρω­μέ­νο το κύ­πελ­λο στη Μάγκυ μου… 2004-2014!!! Πάντα στην καρ­διά μου!». Ήταν σί­γου­ρα μια από τις συ­γκι­νη­τι­κές και συ­νά­μα δύ­σκο­λες μέρες της ζωής του, με τα συ­ναι­σθή­μα­τα να είναι ανά­μει­κτα…

Εκεί­νη

Μι­λώ­ντας, οι λέ­ξεις βγαί­νουν με δυ­σκο­λία. Μι­λά­ει για τη Μαρ­γα­ρί­τα, που τον προ­σέ­χει από ψηλά με θαυ­μα­σμό προς το πρό­σω­πό της:

«Ήταν μια γυ­ναί­κα δυ­να­μι­κή, πάντα συμ­βού­λευε και βοη­θού­σε όλον τον κόσμο. Ήμουν κι εγώ μι­κρός και έτσι τη συμ­βου­λευό­μουν συ­νε­χώς. Ωρί­μα­σα πριν την ώρα μου και οι συμ­βου­λές ήταν κα­θο­ρι­στι­κές. Όλος ο κό­σμος την αγα­πού­σε… Είχε βοη­θή­σει πολύ κόσμο! Ήταν δο­τι­κός άν­θρω­πος, τη θυ­μού­νται όλοι για την κα­λο­σύ­νη της, και όλα τα καλά που είχε! Ήταν πα­νέ­μορ­φη, μου έμαθε τα τα­ξί­δια, τα γρή­γο­ρα αυ­το­κί­νη­τα, μου έμαθε να σέ­βο­μαι ακόμα κι όταν κά­ποιος με προ­σβάλ­λει να μην αντα­πο­δί­δω. Με αυτό πο­ρεύ­τη­κα. Έφυγα από την Αθήνα γιατί με έπνι­γε, δεν ήθελα να θυ­μά­μαι, και κα­τά­φε­ρα εξαι­τί­ας των εφο­δί­ων που μου είχε δώσει να επι­βιώ­σω μόνος, μα­κριά από το σπίτι μου. Πα­ρό­λο που την έχασα νωρίς, δε θα ξε­χά­σω ποτέ. Είμαι τυ­χε­ρός που τη γνώ­ρι­σα και άτυ­χος που την έχασα για πάντα…».

«Με βοη­θά­ει από ψηλά»

Ο Τίμος μετά την ιστο­ρία με τη Μάγκυ, δεν μπό­ρε­σε να ζει στην Αθήνα παρά το γε­γο­νός εκεί βρί­σκε­ται η οι­κο­γέ­νειά του. Δια­γό­ρας Ρόδου, Α.Ε. Κως, Α.Ο. Δι­καί­ου, Εθνι­κός Αρ­χί­πο­λης, Φοί­βος Κρε­μα­στής, ΓΑΣ Ιά­λυ­σος, και τον τε­λευ­ταίο χρόνο Ηρό­δο­τος, στο Ηρά­κλειο της Κρή­της είναι οι ομά­δες που αγω­νί­στη­κε μετά το πε­ρι­στα­τι­κό. Όλες εκτός Αθη­νών. Ήθελε να είναι στην επαρ­χία, και όχι εκεί. Όχι στο μέρος που έζησε τόσα πολλά μαζί της… «Τα τε­λευ­ταία χρό­νια κέρ­δι­σα τί­τλους. Δεν ξέρω πώς συμ­βαί­νει αυτό, ίσως έχω το κοκ­κα­λά­κι της νυ­χτε­ρί­δας. Είναι αυτή η δύ­να­μη από ψηλά, η δύ­να­μή της, που μου δίνει κου­ρά­γιο και με βοη­θά­ει, έτσι ώστε να έρ­χο­νται τόσες ανα­πά­ντε­χες επι­τυ­χί­ες. Σί­γου­ρα βάζει το χέρι της και με προ­σέ­χει, με βοη­θά­ει, και χαί­ρο­μαι για τις απο­φά­σεις μου, όπως το να την έχω τα­τουάζ είναι ση­μα­ντι­κό».

«Κάθε 25η Μαρ­τί­ου το βράδυ»

Η 25η Μαρ­τί­ου κάθε χρό­νου που περ­νά­ει, είναι για τον Τίμο επί­πο­νη. Είναι μια βρα­διά ανα­μνή­σε­ων που τον πο­νά­ει όσο τί­πο­τα άλλο, όπως μας λέει ο ίδιος: «Κάθε χρόνο, την 25η Μαρ­τί­ου περ­νάω δύ­σκο­λο βράδυ. Οι ανα­μνή­σεις είναι έντο­νες, η νύχτα που χά­θη­κε με έχει ση­μα­δέ­ψει. Εξα­φα­νί­ζο­μαι από όλους και κλεί­νο­μαι στον εαυτό μου ανα­πο­λώ­ντας τις όμορ­φες στιγ­μές μας. Δυ­στυ­χώς δεν έχει έρθει ποτέ στον ύπνο μου, προ­φα­νώς για να μην με στε­νο­χω­ρή­σει αν και θα ήθελα πολύ να την έβλε­πα…». Ο Τίμος και η Μαρ­γα­ρί­τα, η Μάγκυ του, είναι μια ιστο­ρία αλη­θι­νής, αλλά κυ­ρί­ως, πα­ντο­τι­νής αγά­πης. Την αγα­πά­ει από μι­κρός, ήταν ο πρώ­τος του έρω­τας και θα είναι για όσο ανα­πνέ­ει. Και εκεί­νο το μο­να­δι­κό πλά­σμα από ψηλά, τον προ­σέ­χει και τον βλέ­πει ότι κι αν κάνει. Αυτή είναι η αλη­θι­νή αγάπη, που θα μπο­ρού­σε να είχε ευ­τυ­χή κα­τά­λη­ξη, αν δεν είχε φύγει η Μαρ­γα­ρί­τα τόσο αδό­κη­τα, τόσο άδικα, για το με­γά­λο τα­ξί­δι.

Πηγή: sports-factory