Αποκαλυπτική των στόχων της Τουρκίας η δράση των κατασκόπων στην Ρόδο

Βού­λευμα με παρα­δο­χές εξαι­ρε­τι­κής σημα­σίας για τη εξω­τε­ρική πολι­τική

Tην παρα­πο­μπή σε δίκη ενώπιον Μικτού Ορκωτού Δικα­στη­ρίου της περι­φέ­ρειας του Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου του 36χρονου γραμ­μα­τέα του Τουρ­κι­κού Προ­ξε­νείου στην Ρόδο και του 53χρονου πρώην μάγειρα του πλοίου «Ε/Γ – Ο/Γ ΣΤΑΥΡΟΣ», για τις πράξεις της υπο­στή­ρι­ξης πολε­μι­κής δύναμης του εχθρού από κοινού και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, της παρα­βί­α­σης μυστι­κών της πολι­τείας από κοινού και κατ’ εξα­κο­λού­θηση και της κατα­σκο­πείας από κοινού και κατ’ εξα­κο­λού­θηση, με κοινό ενιαίο σκοπό χρήσης για δια­βί­βαση κρα­τι­κών απορ­ρή­των σε άλλον με σκοπό πρό­κλη­σης κιν­δύ­νου στα συμ­φέ­ρο­ντα του κράτους απο­φά­σισε με το υπ’ αρίθμ. 71/2021 βού­λευμα που επι­δό­θηκε χθες στους δια­δί­κους, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Στο 71σέλιδο βού­λευμα εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον παρου­σιά­ζει πέραν της ανα­λύ­σεως της Εισαγ­γε­λέως, για την οποία έκανε ανα­λυ­τική μνεία σε προη­γού­μενα δημο­σιεύ­ματά της η «δημο­κρα­τική», το σκε­πτικό του Δικα­στι­κού Συμ­βου­λίου και η ανάλυση του για τα κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα της Χώρας μας στο Καστελ­λό­ριζο.

Ανα­φέ­ρο­νται ειδι­κό­τερα, μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Τα Δωδε­κά­νησα παρα­χω­ρή­θη­καν στην Ελλάδα “κατά πλήρη κυριαρ­χία” δυνάμει της Σύμ­βα­σης Ειρήνης των Παρι­σίων, συνα­φθείσα μεταξύ Ιταλίας και Συμ­μά­χων, τον Απρίλιο του 1947. Από τον συν­δυα­σμό των δια­τά­ξεων των άρθρων 14 παρ. 1 τουΝ.Δ. 423/1947 περί κυρώ­σεως της -μεταξύ των Συμ­μά­χων και συνη­σπι­σμέ­νων δυνά­μεων και της Ιταλίας- Συν­θή­κης Ειρήνης της 10ης Φεβρουα­ρίου 1947 και του άρθρου 1 του Ν. 518/1947 προ­κύ­πτει –μεταξύ άλλων- ότι η νήσος Μεγίστη (Καστελ­λό­ριζο) και οι παρα­κεί­με­νες αυτής νησίδες, απο­τε­λού­σες το νησιω­τικό σύμπλεγμα Μεγί­στης (Καστελ­λό­ρι­ζου), προ­σαρ­τή­θη­καν στο ελλη­νικό κράτος από της 28ης Οκτω­βρίου 1947 απο­τε­λώ­ντας έκτοτε ανα­πό­σπα­στο τμήμα του εθνικού κορμού. Όπως είναι κοινό τοις πάσι, από την δεκα­ε­τία του 1970 ανε­φύ­η­σαν προ­στρι­βές μεταξύ της Ελλάδος και της Τουρ­κίας με επίδικο ζήτημα την οριο­θέ­τηση της μεταξύ των εν λόγω κρατών υφα­λο­κρη­πί­δος. Σύμφωνα, μάλιστα, με το ελλη­νικό ΥΠΕΞ:

«Η Ελλάδα κατά την κύρωση της Σύμ­βα­σης για το Δίκαιο της Θάλασ­σας (Ν. 2321/1995) δήλωσε ρητά ότι επι­φυ­λάσ­σε­ται να ασκήσει σε οιο­δή­ποτε χρόνο το δικαί­ωμα της να επε­κτεί­νει την αιγια­λί­τιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ν.μ.». Ως αντί­δραση προς τη νόμιμη αυτή θέση της Ελλάδας, η τουρ­κική Βουλή εξου­σιο­δό­τησε με ψήφισμα της (08/06/1995) την τουρ­κική κυβέρ­νηση, εν λευκώ και στο διη­νε­κές, να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα (εξου­σιο­δό­τηση για χρήση και στρα­τιω­τι­κών μέσων κατά της Ελλάδος), σε περί­πτωση που η τελευ­ταία επε­κτεί­νει την αιγια­λί­τιδα ζώνη της πέραν των 6 ν.μ. Έκτοτε, δηλαδή, η Ελλάς τελεί υπό την συνεχή απειλή πολέμου από τη γει­το­νική χώρα για την περί­πτωση που ήθελε ασκήσει νόμιμο και ανα­γνω­ρι­ζό­μενο υπό του διε­θνούς δικαίου δικαιώ­μα­τος της.

Μάλιστα, τα τελευ­ταία έτη, και με αφορμή την οριο­θέ­τηση των θαλασ­σίων ζωνών (ΑΟΖ), η γει­το­νική χώρα ισχυ­ρί­ζε­ται ότι το Καστελ­λό­ριζο και το νησιω­τικό του σύμπλεγμα δεν δια­θέ­τει υφα­λο­κρη­πίδα και κατ’ επέ­κταση η ύπαρξη του δεν επη­ρε­ά­ζει τους όρους προσ­διο­ρι­σμού της Ελλη­νι­κής και Τουρ­κι­κής ΑΟΖ.

Οι προ­στρι­βές αυτές κλι­μα­κώ­θη­καν επι­κίν­δυνα κατά το χρονικό διά­στημα από τον Ιούλιο έως Νοέμ­βριο του έτους 2020, ότε και συγκε­κρι­μένα την 22/07/2020 η υδρο­γρα­φική υπη­ρε­σία της Αττά­λειας εξέδωσε NAVTEX για σει­σμι­κές έρευνες από τα σκάφη Oruc Reis, Ataman και Cengiz Han σε θαλάσ­σια περιοχή κείμενη 200 μίλια ανα­το­λικά της Κρήτης και περίπου 180 μίλια νότια του Καστελ­λό­ρι­ζου. Την ίδια ημέρα, μάλιστα, συγκλή­θηκε το Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας της γεί­το­νος προς απο­τί­μηση της κατα­στά­σεως. Ως επα­κό­λουθο της παρου­σίας του ερευ­νη­τι­κού σκάφους στην περιοχή άρχισαν να συγκε­ντρώ­νο­νται όλο και περισ­σό­τε­ρες στρα­τιω­τι­κές δυνά­μεις στην ανα­το­λική Μεσό­γειο. Από την μία οι τουρ­κι­κές φρε­γά­τες, που συνό­δευαν την ερευ­νη­τική απο­στολή, και από την άλλη τα ελλη­νικά πλοία και υπο­βρύ­χια, που την παρα­κο­λου­θού­σαν. Ταυ­τό­χρονα, ανε­πτυγ­μένα στην ευρύ­τερη περιοχή βρί­σκο­νταν και άλλα πλοία, που είχαν θέσει σε ετοι­μό­τητα τον στρα­τιω­τικό τους μηχα­νι­σμό. Μάλιστα, στις 12 Αυγού­στου, και ενώ το Ορούτς Ρέις έπλεε με πολε­μική συνο­δεία, ο πρω­θυ­πουρ­γός της Ελλάδος απευ­θύ­νο­ντας μήνυμα στον ελλη­νικό λαό προει­δο­ποί­ησε την Τουρκία για τον κίνδυνο «ατυ­χή­μα­τος».

Την επόμενη μέρα έγινε γνωστό ότι είχε συμβεί περι­στα­τικό μεταξύ δύο πολε­μι­κών πλοίων, του ελλη­νι­κού «ΛΗΜΝΟΣ» και του τουρ­κι­κού «KEMAL REIS», συνι­στά­μενο σε επα­κούμ­βηση του πρώτου στο πρυ­μναίο τμήμα του τελευ­ταίου. Κατά την κρίση του παρό­ντος Συμ­βου­λίου, οι ανωτέρω ανα­φε­ρό­με­νες περι­στά­σεις ισο­δυ­να­μούν με κατά­σταση επι­κεί­με­νης πολε­μι­κής ανα­μέ­τρη­σης κατά την έννοια του άρθρου 144 ΠΚ, μεταξύ των δύο χωρών, με δια­κύ­βευμα τις μεταξύ τους δια­φο­ρές περί την οριο­θέ­τηση των θαλασ­σίων ζωνών»

Προ­σθέ­τει το Δικα­στικό Συμ­βού­λιο παρα­πέρα πως στο με ημε­ρο­μη­νία 21/12/2020 έγγραφο του Υπουρ­γείου Εθνικής Αμύνης προς την Ανα­κρί­τρια Πρω­το­δι­κών Ρόδου, ανα­φέ­ρε­ται μεταξύ άλλων ότι «…η Ελλάδα είχε ανα­πτύ­ξει το σύνολο των ναυ­τι­κών της δυνά­μεων σε ολό­κληρο τον Αιγαιακό χώρο, είχε κινη­το­ποι­ή­σει όλο το δια­θέ­σιμο αερο­πο­ρικό της δυνα­μικό και είχε ενερ­γο­ποι­ή­σει επι­λεγ­μέ­νες μονάδες του Στρατού Ξηράς, ενώ παράλ­ληλα είχε εκτε­λε­σθεί ανά­κληση προ­σω­πι­κού και ανα­στολή αδειών για το σύνολο των στε­λε­χών των ενόπλων δυνά­μεων κατά το χρονικό διά­στημα από τον Ιούλιο έως τα τέλη Νοεμ­βρίου του έτους 2020».

Επι­ση­μαί­νει παρα­πέρα το δικα­στικό συμ­βού­λιο πως «…το επι­κεί­μενο της μεταξύ Ελλάδος και Τουρ­κίας πολε­μι­κής ανα­με­τρή­σεως δεν οφεί­λε­ται απλώς στην ύπαρξη εδα­φι­κών ή περί τις θαλάσ­σιες ζώνες δια­φο­ρών. Τούτες άλλωστε υπήρχαν ανέ­κα­θεν και θα συνε­χί­σουν να υπάρ­χουν στο πεδίο των διεθνών σχέσεων μεταξύ των κρατών.

Ούτε οφεί­λε­ται (ενν. το επι­κεί­μενο) μόνο στην δια­κη­ρυ­χθείσα από του βήματος του Τουρ­κι­κού Κοι­νο­βου­λίου απειλή πολέμου σε βάρος της Ελλάδος, απειλή η οποία μετράει σχεδόν είκοσι έξι (26) χρόνια. Το συμπέ­ρα­σμα του παρό­ντος Συμ­βου­λίου, ότι οι ανωτέρω ανα­φε­ρό­με­νες περι­στά­σεις (που δημιουρ­γή­θη­καν κατά το χρονικό διά­στημα Ιούλιος-Νοέμβριος 2020 στο νοτιο­α­να­το­λικό Αιγαίο και ιδίως γύρω από το νησιω­τικό σύμπλεγμα Μεγί­στης) ισο­δυ­να­μούν με επι­κεί­μενη πολε­μική ανα­μέ­τρηση Ελλάδας – Τουρ­κίας, εδρά­ζε­ται αθροι­στικά στους ανωτέρω παρά­γο­ντες σε συν­δυα­σμό με την παν­θο­μο­λο­γού­μενη πολε­μική κινη­το­ποί­ηση αμφο­τέ­ρων των κρατών, ιδίως δε την ετοι­μό­τητα της Ελλάδος να υπε­ρα­σπι­σθεί τα δικαιώ­ματα της έναντι μίας χώρας η οποία διαρκώς την απειλεί (ρημα­τικά αλλά και έμπρα­κτα) με πόλεμο.

Και ναι μεν οι δια­φο­ρές της Ελλάδος με την Τουρκία χρο­νο­λο­γού­νται τα τελευ­ταία πενήντα (50) περίπου έτη, πλην όμως οι στιγμές που ο πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών κατέστη επι­κεί­με­νος ήταν συγκε­κρι­μέ­νες: στο θέρος του 1974 με αφορμή τα εν Κύπρω γεγο­νότα, στον Μάρτιο του 1987 με την κρίση του Σισμίκ, στο χρονικό διά­στημα Χρι­στου­γέν­νων 1995-Ιανουαρίου 1996 με την κρίση των Ιμίων και τέλος στα (κρίσιμα για την επίμαχη ποινική υπόθεση) γεγο­νότα του χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος Ιουλίου-Νοεμβρίου 2020. Αυτές τις φορές πράγ­ματι ο πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών ήταν επι­κεί­με­νος κατά την ως άνω έννοια».