33χρονος Πακιστανός κατηγορείται για τη δολοφονία ενός 25χρονου ομοεθνή του!

Για την 7η Δε­κεμ­βρί­ου 2015 προσ­διο­ρί­στη­κε από την Ει­σαγ­γε­λία Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου η εκ­δί­κα­ση ενώ­πιον του Μι­κτού Ορ­κω­τού Δι­κα­στη­ρί­ου της Ρόδου υπό­θε­σης με κα­τη­γο­ρού­με­νο τον 33χρονο Πα­κι­στα­νό Αbas Zahir του Ζamir για την ιδια­ζό­ντως ει­δε­χθή δο­λο­φο­νία του 25χρο­νου ομο­ε­θνή του Mazhar Quyyom, στην Αρ­κά­σα της Καρ­πά­θου, το πτώµα του οποί­ου είχε βρε­θεί τυλιγµένο σε ένα κόκ­κι­νο σε­ντό­νι στο υπνο­δωµάτιο της οι­κί­ας του.

Όπως απε­κά­λυ­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η εξι­χνί­α­ση του φόνου έγινε από αστυ­νο­μι­κούς της Διεύ­θυν­σης Εγκληµατο­λο­γι­κών Ερευ­νών της Γε­νι­κής Αστυ­νοµικής Διεύ­θυν­σης Ατ­τι­κής.

Μετά συ­γκε­κριµένα από τον έλεγ­χο των απο­τυ­πωµάτων και την «ανά­γνω­ση» του γε­νε­τι­κού υλι­κού DNA σε δε­κά­δες ευρήµατα, που συ­νέ­λε­ξαν επι­τε­λείς της Σήµανσης της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφα­λεί­ας Ρόδου, µε τη συν­δροµή ια­τρο­δι­κα­στή, από το δωµάτιο στο οποίο βρέ­θη­κε δο­λο­φο­νηµένος ο υπή­κο­ος Πα­κι­στάν, έχουν προ­κύ­ψει εν­δεί­ξεις ότι δρά­στης του απο­τρό­παιου εγκλήµατος είναι ένας 33χρο­νος οµοε­θνής του.

Πι­θα­νο­λο­γεί­ται µάλι­στα ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, που ανα­ζη­τεί­ται με ένταλ­μα σύλ­λη­ψης, δεν έδρα­σε µόνος του.

Το θύµα ερ­γα­ζό­ταν ως σερ­βι­τό­ρος σε εστια­τό­ριο µε την επωνυµία «Κρήτη 2», στην Κάρ­πα­θο.

Διέµενε µαζί µε 4 ακόµη οµοε­θνείς του σε σπίτι πίσω από το ξε­νο­δο­χείο «Αρ­κι­σία», στην Αρ­κά­σα και συ­γκε­κρι­μέ­να σε πα­λαιά ισό­γεια οικία ευ­ρι­σκό­με­νη σε ύψωμα ανα­το­λι­κά της επαρ­χια­κής οδού Πη­γα­δί­ων-Αρ­κά­σας. Ένας εκ των συ­γκα­τοί­κων του ερ­γα­ζό­ταν ως σερ­βι­τό­ρος σε πα­ρα­λια­κή τα­βέρ­να και οι υπό­λοι­ποι, κυ­ρί­ως σε γε­ωρ­γι­κές ερ­γα­σί­ες.

Από τις ένορ­κες κα­τα­θέ­σεις των συ­γκα­τοί­κων του, προ­έ­κυ­ψε ότι προ τριε­τί­ας πε­ρί­που είχε κα­τη­γο­ρη­θεί στο Πα­κι­στάν για το θά­να­το εξα­δέρ­φου του και μο­λο­νό­τι αθω­ώ­θη­κε, δε­χό­ταν απει­λές για τη ζωή του γι’ αυτό και ανα­γκά­στη­κε να εγκα­τα­λεί­ψει το Πα­κι­στάν.

Ο αδελ­φός του κα­το­νό­μα­σε ως ύπο­πτο για το θά­να­το του θύ­μα­τος έναν ομο­ε­θνή του για τον οποίο ωστό­σο δεν προ­έ­κυ­ψαν στοι­χεία.

Από την ίδια έρευ­να δεν προ­έ­κυ­ψαν στοι­χεία σε βάρος ομο­ε­θνών του, οι οποί­οι εξάλ­λου την επί­μα­χη ώρα και μέρα ερ­γά­ζο­νταν και βρί­σκο­νταν μαζί με τους ερ­γο­δό­τες τους οπότε και ει­δο­ποι­ή­θη­καν τη­λε­φω­νι­κά για το θά­να­το του συ­γκα­τοί­κου τους και έφυ­γαν ανα­στα­τω­μέ­νοι.

Ενας, υπή­κο­ος Πα­κι­στάν, ο οποί­ος εθε­ά­θη πλη­σί­ον της οι­κί­ας του θύ­μα­τος περί ώρα 14:00, κα­τέ­θε­σε ενόρ­κως ότι φεύ­γο­ντας από τη δου­λειά του πλη­σί­ον του γη­πέ­δου  της Αρ­κά­σας,  και κα­τευ­θυ­νό­με­νος με τα πόδια προς τα Πη­γά­δια, έκανε μία στάση στην οικία του θύ­μα­τος περί ώρα 14:00, χωρίς ωστό­σο να γνω­ρί­ζει τι έχει συμ­βεί προ­κει­μέ­νου να ζη­τή­σει να πιει νερό από συ­γκά­τοι­κο του θύ­μα­τος και αφού δεν βρήκε κα­νέ­ναν εκεί και η πόρτα ήταν κλει­στή απο­χώ­ρη­σε χωρίς να αντι­λη­φθεί κάτι.

Προ­έ­κυ­ψε επί­σης ότι το άτομο αυτό βρι­σκό­ταν στην οικία ενός Καρ­πά­θιου και του κα­θά­ρι­ζε τον κήπο.

Το θύμα εντό­πι­σαν νεκρό, περί ώρα 14:30 όταν επέ­στρε­ψαν στο σπίτι από τις ερ­γα­σί­ες τους, οι δύο συ­γκά­τοι­κοί του.

Από έκ­θε­ση ερ­γα­στη­ρια­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης της Διεύ­θυν­σης Εγκλη­μα­το­λο­γι­κών Ερευ­νών, από το εξε­τα­σθέν βιο­λο­γι­κό υλικό και ει­δι­κό­τε­ρα από την ερ­γα­στη­ρια­κή εξέ­τα­ση σε δείγ­μα από τα νύχια του θύ­μα­τος, προσ­διο­ρί­στη­κε γε­νε­τι­κός τύπος του­λά­χι­στον δύο ατό­μων.

Το γε­νε­τι­κό υλικό ενός εκ των δύο ατό­μων ταυ­το­ποι­ή­θη­κε με αυτό του κα­τη­γο­ρού­με­νου ο οποί­ος είχε συλ­λη­φθεί  από αστυ­νο­μι­κούς της Υπο­διεύ­θυν­σης Ασφα­λεί­ας Ρόδου την 4η Αυ­γού­στου 2011 και περί ώρα 23:15, της ίδιας μέρας που έγινε ο φόνος στη Ρόδο!

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να σε αστυ­νο­μι­κό έλεγ­χο που διε­νερ­γή­θη­κε για το νό­μι­μο της πα­ρα­μο­νής του στη χώρα, επέ­δει­ξε Δελ­τίο Αι­τή­σα­ντος Ασύ­λου Αλ­λο­δα­πού που φέ­ρε­ται να έχει εκ­δο­θεί από την Υπο­διεύ­θυν­ση Αλ­λο­δα­πών Ατ­τι­κής-Τμήμα Πο­λι­τι­κού Ασύ­λου, το οποίο, όπως δια­πι­στώ­θη­κε, ήταν πλα­στό και λή­φθη­κε από εκεί­νον γε­νε­τι­κό υλικό στο πλαί­σιο της διε­νερ­γη­θεί­σας αστυ­νο­μι­κής προ­α­νά­κρι­σης, καθώς κρί­θη­κε ύπο­πτος λόγω της αιφ­νί­διας ανα­χώ­ρη­σής του την ημέρα της δο­λο­φο­νί­ας του θύ­μα­τος από την Κάρ­πα­θο και την αυ­θη­με­ρόν άφιξη του στη Ρόδο!

Από έκ­θε­ση αυ­το­ψί­ας του τόπου τέ­λε­σης του εγκλή­μα­τος, δια­πι­στώ­θη­κε ότι το θύμα βρέ­θη­κε νεκρό εντός της οι­κί­ας του ξα­πλω­μέ­νο πάνω σε ένα διπλό ξύ­λι­νο κρε­βά­τι, σε δια­γώ­νια θέση τυ­λιγ­μέ­νο σε ένα κόκ­κι­νο σε­ντό­νι το οποίo  ήταν δε­μέ­νο δια­γώ­νια με δύο κό­μπους από τις τέσ­σε­ρις άκρες του σε­ντο­νιού, και με κομ­μά­τια από σχοι­νί που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για αυ­το­σχέ­διες απλώ­στρες.

Το θύμα ήταν κου­λου­ρια­σμέ­νο εντός του κόκ­κι­νου σε­ντο­νιού, με το κε­φά­λι και τα χέρια προς το στρώ­μα και τα πόδια προς τα πίσω.

Φο­ρού­σε μία λευκή βερ­μού­δα και μία λευκή μπλού­ζα, η οποία ήταν ση­κω­μέ­νη προς το κε­φά­λι του. Πάνω από τη μπλού­ζα, στο λαιμό του θύ­μα­τος, υπήρ­χε ένα δεύ­τε­ρο σε­ντό­νι με το οποίο ήταν τυ­λιγ­μέ­νος ο λαι­μός του θύ­μα­τος, ενώ κά­λυ­πτε και το πίσω μέρος του κε­φα­λιού του.

Πάνω από το συ­γκε­κρι­μέ­νο σε­ντό­νι και στο λαιμό του θύ­μα­τος ήταν τυ­λιγ­μέ­να δύο λευκά κα­λώ­δια τη­λε­ό­ρα­σης που χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν για στραγ­γα­λι­σμό.

Το θύμα έφερε πολ­λα­πλά χτυ­πή­μα­τα στο κε­φά­λι, το πρό­σω­πο του ήταν μα­τω­μέ­νο και είχε αρ­χί­σει να με­λα­νιά­ζει σε αρ­κε­τά ση­μεία του σώ­μα­τός του. Δίπλα από το θύμα και πάνω στο κρε­βά­τι βρέ­θη­κε μία κε­λε­μπία μαύ­ρου χρώ­μα­τος, η οποία ήταν στριμ­μέ­νη σαν σχοι­νί, η οποία επί­σης φαί­νε­ται να χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­κε από το δρά­στη για το στραγ­γα­λι­σμό του θύ­μα­τος.

Ίχνη πάλης δεν δια­πι­στώ­θη­καν και πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε ότι το θύμα κοι­μό­ταν την ώρα που δέ­χτη­κε την επί­θε­ση.

Κάτω από το κρε­βά­τι βρέ­θη­κε μία πέτρα, με την οποία ο δρά­στης επέ­φε­ρε τα χτυ­πή­μα­τα στο θύμα.

Πι­θα­νο­λο­γή­θη­κε από τον τρόπο διά­πρα­ξης του εγκλήµατος ότι ο νε­α­ρός έπεσε θύµα εκ­δί­κη­σης οµοε­θνών του.