Free Mouzalas (απ’ το τσίρκο τους)

Εντά­ξει το όνομα της Μα­κε­δο­νί­ας ως γνω­στόν είναι η ψυχή μας, αλλά τούτη την ώρα αυτή η ψυχή περί άλλων τρέ­μει. Περί της αξιο­λό­γη­σης, του χρέ­ους, των κλει­στών συ­νό­ρων, της τουρ­κι­κής δρά­σης, της ΝΑ­ΤΟι­κής συ­μπε­ρι­φο­ράς, των επι­χει­ρή­σε­ων που εξα­κο­λου­θούν να κλεί­νουν, των ανέρ­γων για τους οποί­ους ο ορί­ζο­ντας πα­ρα­μέ­νει σκο­τει­νός, από την δια­χεί­ρι­ση του προ­σφυ­γι­κού, καθώς η κυ­βέρ­νη­ση δεν μπο­ρεί να αντα­πε­ξέλ­θει στις υπο­χρε­ώ­σεις της. Την ώρα που όλα αυτά είναι στο τρα­πέ­ζι, πα­ρα­μο­νές του κρί­σι­μου πα­ζα­ριού της Συ­νό­δου κο­ρυ­φής, με την Άγκυ­ρα να ζητά όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρα για να τη­ρή­σει τα στοι­χειώ­δη, την ώρα που τα Σκό­πια ετοι­μά­ζο­νται να ζη­τή­σουν έντα­ξη στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ ως αντάλ­λαγ­μα για τη βρώ­μι­κη δου­λειά που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κά­νουν ώστε να μη λε­ρώ­σει τα χέρια της η κατά τα άλλα πο­λι­τι­σμέ­νη ΕΕ που κα­τα­δι­κά­ζει τις μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες, στην κυ­βέρ­νη­ση κα­τά­φε­ραν να τσα­κω­θούν με­τα­ξύ τους, αλλά και με την αντι­πο­λί­τευ­ση για το όνομα.

Τε­λι­κά είχε άδικο ο Κων­στα­ντί­νος Μη­τσο­τά­κης ότι σε δέκα χρό­νια κα­νείς δεν θα ασχο­λιό­ταν με το όνομα. Ακόμα απει­λεί να ρί­χνει κυ­βερ­νή­σεις.

Είναι ιερή εθνι­κή μας θέση να αρ­νού­μα­στε κάτι που απο­δέ­χε­ται ο υπό­λοι­πος πλα­νή­της. Είναι από­λυ­τα σί­γου­ρο ότι από τη θέση του δεν είχε κά­ποιο φο­βε­ρό σχέ­διο υπο­νό­μευ­σης της χώρας. Προ­φα­νώς και του ξέ­φυ­γε η λέξη, αφού φα­ντά­ζο­μαι ότι στις κα­θη­με­ρι­νές του συ­ζη­τή­σεις για το προ­σφυ­γι­κό ακού­ει τους συ­νο­μι­λη­τές του να ανα­φέ­ρο­νται στην «Μα­κε­δο­νία» 100 φορές την ώρα. Θα είχε άλλη διά­στα­ση και άλλο βάρος αν ο κ. Μου­ζά­λας χα­ρα­κτή­ρι­ζε την FUROM ως Μα­κε­δο­νία, σε ένα συ­νέ­δριο που θα αφο­ρού­σε το συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα, ή γε­νι­κώς τα εθνι­κά μας προ­βλή­μα­τα, και άλλο βάρος έχει ένα φρα­στι­κό ολί­σθη­μα σε μια τη­λε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή. Εί­κο­σι πέντε χρό­νια τώρα, η υπό­θε­ση της ονο­μα­σί­ας της γει­το­νι­κής FYROM έχει κα­τα­στρέ­ψει πο­λι­τι­κές κα­ριέ­ρες αλλά και έχει φτιά­ξει κα­ριέ­ρες απί­θα­νων τσαρ­λα­τά­νων.

Οι οποί­οι, μπο­ρούν και έχουν το θρά­σος να κα­λούν άλ­λους σε πα­ραί­τη­ση για λό­γους πο­λι­τι­κής ευ­θι­ξί­ας. Ποιος; Ο άν­θρω­πος που δή­λω­νε ότι μόνον νε­κρός θα υπέ­γρα­φε τρίτο μνη­μό­νιο. Ότι θα έρι­χνε την κυ­βέρ­νη­ση πα­ραι­τού­με­νος εάν κα­ταρ­γού­σαν τον ΦΠΑ στα νησιά. Οταν πα­ρό­τρυ­νε τους κα­τοί­κους των νη­σιών της Κω να μη δε­χτούν hot spots στον τόπο τους και έπει­τα από λί­γους μήνες, έστελ­νε τον στρα­τό να τα κα­τα­σκευά­σει και τα ΜΑΤ να δέρ­νουν τους κα­τοί­κους. Ποιος; Ο υπουρ­γός ΄Α­μυ­νας που πριν με­ρι­κούς μήνες, απο­κα­λού­σε την FUROM Μα­κε­δο­νία σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο mega και παρ’ όλο που το βί­ντεο κάνει τον γύρο από χθες τον γύρω των ΜΜΕ και του δια­δι­κτύ­ου, εξα­κο­λου­θεί να κραυ­γά­ζει «Εγώ ή αυτός».

Να πα­ραι­τη­θεί, λοι­πόν, ο κ. Μου­ζά­λας. Και να μεί­νει ο ανευ­θυ­νο­ϋ­πεύ­θυ­νος κ. Καμ­μέ­νος, που έχει εκτο­ξεύ­σει, κατά και­ρούς, τη μία μπούρ­δα μετά την άλλη και την αντί­θε­τή της. Η να τον αντι­κα­τα­στή­σει ένας από τους τρεις δι­κούς του που πα­ραι­τή­θη­καν –του την φύ­λα­γε του πρω­θυ­πουρ­γού. Ο Χαϊ­κά­λης ας πούμε. Που θα πάει στο εξω­τε­ρι­κό και θα τον ξέ­ρουν και οι πέ­τρες, όπως ξέ­ρουν τον κ. Μου­ζά­λα, τόσα χρό­νια ενα­σχο­λού­με­νο με το προ­σφυ­γι­κό.

Αν υπάρ­χει ένας σο­βα­ρός λόγος να πα­ραι­τη­θεί ο κ. Μου­ζά­λας, θα ήταν γιατί ανα­κα­τεύ­θη­κε με το πο­λι­τι­κό τσίρ­κο. Γιατί είναι σαν την μύγα μες το γάλα. Να πα­ραι­τη­θεί, γιατί η συ­μπε­ρι­φο­ρά του δεν ται­ριά­ζει με του Ελ­λη­να πο­λι­τι­κού. Με­τρη­μέ­νη, με­τριο­πα­θής και απ’ ότι δεί­χνει ή του­λά­χι­στον εγώ πι­στεύω ει­λι­κρι­νής. Δεν τάζει λα­γούς με πε­τρα­χή­λια, τον πα­ρα­κο­λου­θείς χωρίς να θέ­λεις να σπά­σεις την τη­λε­ό­ρα­ση, δεν τσα­κώ­νε­ται με πο­λι­τι­κούς του αντι­πά­λους σε πάνελ, δεν τους προ­σβά­λει, δεν τους υπο­βι­βά­ζει, ζητά συγγ­γώ­μη για γκά­φες, και δεν βγά­ζει γε­λοί­ες ανα­κοι­νώ­σεις για να μας πεί­σει ότι άλλο εν­νο­ού­σε. Να πα­ραι­τη­θεί ο κ. Μου­ζά­λας γιατί είναι το αντί­θε­το των Καμ­μέ­νων και δεν κολ­λά­ει σ’ αυτό το τρε­λο­κο­μείο. Να πα­ραι­τη­θεί και να συ­νε­χί­σει αυτό που έκανε χρό­νια.

Να προ­σπα­θεί να σώζει και να προ­στα­τεύ­ει της γης τους κα­τα­τρεγ­μέ­νους. Εμείς έχου­με μπλέ­ξει άσχη­μα…