Τορπίλη από το ΣτΕ κατά του ΕΝΦΙΑ – παράθυρο για μπαράζ αγωγών

Το Σύνταγμα απα­γο­ρεύει τη θέσπιση αμά­χη­των τεκ­μη­ρίων και συνεπώς οι φορο­λο­γού­με­νοι ιδιο­κτή­τες πρέπει να μπορούν πάντοτε να αμφι­σβη­τή­σουν το αντι­κει­με­νικό σύστημα προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των τους από την Εφορία, προ­σφεύ­γο­ντας στα δικα­στή­ρια.

Με αφορμή σχετική «πιλο­τική» δίκη, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τείας ξεκα­θα­ρί­ζει ότι ο τελικός κριτής για την ορθό­τητα των εκκα­θα­ρι­στι­κών της Εφορίας για τα ακίνητα (με οποια­δή­ποτε μορφή φόρου ΦΑΠ, ΕΤΑΚ, ΕΝΦΙΑ κ.λπ.) είναι μόνο τα δικα­στή­ρια, όπου οι πολίτες μπορούν να κατα­φεύ­γουν για να διορ­θω­θούν ή να ακυ­ρω­θούν οι «φου­σκω­μέ­νοι» φορο­λο­γι­κοί λογα­ρια­σμοί.

Ετσι η συνη­θι­σμένη άρνηση της Εφορίας να εισα­κού­σει τις δια­μαρ­τυ­ρίες των φορο­λο­γου­μέ­νων για υπερ­φο­ρο­λό­γησή τους με διο­γκω­μέ­νες αντι­κει­με­νι­κές αξίες θα κριθεί τελικά από τη δικαιο­σύνη, που μπορεί ανά περιοχή ή κατά περί­πτωση να απο­δεί­ξει ότι υπήρξε υπέρ­με­τρη επι­βά­ρυνση των πολιτών ακυ­ρώ­νο­ντάς την.

Στην πράξη ανοίγει ο δρόμος για «μπαράζ» αγωγών προ­κει­μέ­νου να «πέσουν» εκκα­θα­ρι­στικά φόρου ακι­νή­των, αφού συνήθως στη­ρί­ζο­νται σε στοι­χεία ανε­πί­καιρα, παρω­χη­μένα και ανε­παρκή (παλαιό­τε­ρες μετα­βι­βά­σεις, τρα­πε­ζικά στοι­χεία για δάνεια, αγγε­λίες πώλησης κ.λπ.) με συνέ­πεια οι αντι­κει­με­νι­κές αξίες να είναι σήμερα πολύ μεγα­λύ­τε­ρες της πραγ­μα­τι­κής (αγο­ραίας) αξίας των ακι­νή­των.

Η νέα δικα­στική απόφαση του Β’ τμή­μα­τος ΣτΕ (86/15) έρχεται ως φυσιο­λο­γική συνέ­χεια της από­φα­σης της Ολο­μέ­λειας ΣτΕ, που προ 2μήνου έστειλε «τελε­σί­γραφο» στο υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών να ανα­προ­σαρ­μό­σει μέχρι τον Ιούνιο τις αντι­κει­με­νι­κές αξίες των ακι­νή­των, ώστε να πάψει η υπερ­φο­ρο­λό­γηση των πολιτών, αφού υπάρχει ραγδαία πτώση τιμών στην αγορά ακι­νή­των, εξαι­τίας της οικο­νο­μι­κής κρίσης των τελευ­ταίων ετών.

Η διένεξη

Το β’ τμήμα ΣτΕ απα­σχό­λησε αγωγή κατά της φορο­λό­γη­σης (οικο­νο­μικό έτος 2013) με ποσό 12.562 ευρώ δυο ακι­νή­των, σε περιοχή του Ψυχικού, με «φου­σκω­μέ­νες» αντι­κει­με­νι­κές αξίες παλαιο­τέ­ρων ετών. Μετά από ακυ­ρω­τική απόφαση του ΣτΕ ο φόρος «έπεσε» στο μισό (6.146€), αλλά συνε­χί­στηκε η δικα­στική διένεξη με αγωγή στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο, που επι­διώ­κει την ακύρωση του εκκα­θα­ρι­στι­κού, καθώς επι­βα­ρύ­νει υπέρ­με­τρα την ιδιο­κτή­τρια.

Επειδή η νομο­θε­σία δεν προ­βλέ­πει ρητά τη δυνα­τό­τητα του φορο­λο­γού­με­νου να αποστεί από το αντι­κει­με­νικό σύστημα προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των ακι­νή­των και υπήρχαν δια­μαρ­τυ­ρίες για «δήμευση περιου­σίας», η υπόθεση παρα­πέμ­φθηκε σε «πιλο­τική» δίκη στο ΣτΕ. Το β’ τμήμα δέχθηκε ότι το Σύνταγμα δεν ανέ­χε­ται αμάχητα τεκ­μή­ρια και συνεπώς ο φορο­λο­γού­με­νος, με δική του πρω­το­βου­λία, μπορεί να ξεφύγει από το αντι­κει­με­νικό σύστημα αμφι­σβη­τώ­ντας δικα­στικά τον προσ­διο­ρι­σμό της Εφορίας και ζητώ­ντας από το δικα­στή­ριο να προσ­διο­ρί­σει εκείνο τη φορο­λο­γη­τέα αξία. Για τον δικα­στικό προσ­διο­ρι­σμό του φόρου, η υπόθεση επι­στρά­φηκε στο Δ. Πρω­το­δι­κείο.

΄Εθνος