Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής: Κανένα περιθώριο να μην τηρηθούν οι δημοσιονομικές δεσμεύσεις

«Οι δη­μο­σιο­νο­μι­κές δε­σμεύ­σεις είναι συ­γκε­κρι­μέ­νες και δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο να μην τη­ρη­θούν» το­νί­ζει ο επι­κε­φα­λής του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Κρά­τους στη Βουλή, Φρα­γκί­σκος Κου­τε­ντά­κης, δύο μέρες πριν από την κα­τά­θε­ση του νέου προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

Σε συ­νέ­ντευ­ξή του στο ΑΠΕ- ΜΠΕ , ο Φρα­γκί­σκος Κου­τε­ντά­κης προ­σθέ­τει:

«Ωστό­σο είναι ση­μα­ντι­κό να μη στεί­λουν οι εξαγ­γε­λί­ες μη­νύ­μα­τα που μπο­ρούν να αμ­φι­σβη­τή­σουν αυτές τις δε­σμεύ­σεις και να δια­τα­ρά­ξουν τις προσ­δο­κί­ες που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί σχε­τι­κά με τη θε­τι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­ρεία της χώρας. Πρέ­πει να θυ­μό­μα­στε ότι από τη στιγ­μή που βγή­κα­με από το πρό­γραμ­μα, η ομαλή πο­ρεία της χώρας εξαρ­τά­ται από τη δυ­να­τό­τη­τα δα­νει­σμού από τις διε­θνείς αγο­ρές με βιώ­σι­μους όρους».

Επι­ση­μαί­νει πα­ράλ­λη­λα ότι «σύμ­φω­να με τις προ­βλέ­ψεις του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, το 2019 θα υπάρ­χει χώρος για να δια­τη­ρη­θεί ένα μέρος των αντι­μέ­τρων μαζί με την προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά στις συ­ντά­ξεις» .

Ο ίδιος πά­ντως ξε­κα­θα­ρί­ζει ότι η τε­λευ­ταία έκ­θε­ση του Γρα­φεί­ου του Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Κρά­τους στη Βουλή δεν υπάρ­χει η πρό­βλε­ψη ότι το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα θα ανέλ­θει φέτος στο 4,5% του ΑΕΠ και ότι αυτό που κα­τα­γρά­φε­ται είναι η υπέρ­βα­ση του κατά 1,1 δισ. ευρώ το εν­νε­ά­μη­νο σε σχέση με το αντί­στοι­χο διά­στη­μα πέρσι.

Σχε­τι­κά με την ιτα­λι­κή κρίση ο επι­κε­φα­λής του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Κρά­τους στη Βουλή εκ­φρά­ζει την αι­σιο­δο­ξία του ότι η Ευ­ρώ­πη θα βρει τε­λι­κά λύση, παρ’ ότι οι εξε­λί­ξεις, μέχρι τώρα, προ­κα­λούν ανη­συ­χία στις αγο­ρές και αύ­ξη­ση των επι­το­κί­ων όχι μόνο για την Ιτα­λία αλλά και για μι­κρό­τε­ρες χώρες του ευρώ όπως η Ελ­λά­δα.

Και όπως ανα­φέ­ρει: «Αυτό μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει έναν ανα­σχε­δια­σμό της πο­ρεί­ας επα­νό­δου στις αγο­ρές που δεν θα δη­μιουρ­γή­σει πρό­βλη­μα υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι η ιτα­λι­κή κρίση θα ξε­πε­ρα­στεί σχε­τι­κά σύ­ντο­μα χωρίς να προ­κα­λέ­σει αύ­ξη­ση της απο­στρο­φής κιν­δύ­νου των διε­θνών επεν­δυ­τών με διάρ­κεια χρό­νου».

Ολό­κλη­ρη η συ­νέ­ντευ­ξη του επι­κε­φα­λής του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού του Κρά­τους στη Βουλή:

ΕΡ: Εκτι­μά­τε ότι η ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία μπο­ρεί να επι­τύ­χει τον στόχο 3,5% του ΑΕΠ για το πρω­το­γε­νές πλε­ό­να­σμα τα επό­με­να χρό­νια χωρίς την πε­ρι­κο­πή των συ­ντά­ξε­ων που είναι και βα­σι­κό επι­χεί­ρη­μα της κυ­βέρ­νη­σης για την κα­τάρ­γη­ση του προ­νο­μο­θε­τη­μέ­νου μέ­τρου;

ΑΠ: Ο στό­χος του 3,5% έχει επι­τευ­χθεί από το 2016 και σύμ­φω­να με τα στοι­χεία εκτέ­λε­σης του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού φαί­νε­ται ότι θα επι­τευ­χθεί και φέτος. Συ­νε­πώς, αν δεν υπάρ­ξει κά­ποια με­γά­λη αρ­νη­τι­κή με­τα­βο­λή, το ίδιο ανα­μέ­νε­ται να συμ­βεί και του χρό­νου. Άρα δεν υπάρ­χει αμ­φι­βο­λία ότι ο στό­χος μπο­ρεί να επι­τευ­χθεί και χωρίς το πα­κέ­το μέ­τρων – αντι­μέ­τρων. Αντί­θε­τα, σύμ­φω­να με τις προ­βλέ­ψεις του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού, το 2019 θα υπάρ­χει χώρος για να δια­τη­ρη­θεί ένα μέρος των αντι­μέ­τρων μαζί με την προ­σω­πι­κή δια­φο­ρά στις συ­ντά­ξεις. Βε­βαί­ως οι απο­φά­σεις δεν είναι τε­χνι­κές αλλά πο­λι­τι­κές.

ΕΡ: Για φέτος προ­βλέ­πε­τε πλε­ό­να­σμα 4,5%;

ΑΠ: Επι­τρέψ­τε μου να διευ­κρι­νί­σω ότι η έκ­θε­ση δεν ανα­φέ­ρει που­θε­νά τέ­τοια πρό­βλε­ψη. Αυτό που κα­τα­γρά­φου­με είναι μια προ­σέγ­γι­ση του απο­τε­λέ­σμα­τος της γε­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης σε όρους προ­γράμ­μα­τος για το εν­νιά­μη­νο, όπου προ­κύ­πτει μια υπέρ­βα­ση κοντά στο 1,1 δισ. σε σχέση με πέρσι. Αν το τε­λευ­ταίο τρί­μη­νο κι­νη­θεί στα περ­σι­νά επί­πε­δα και αν δεν υπάρ­ξουν με­γά­λες προ­σαρ­μο­γές, τότε το απο­τέ­λε­σμα μπο­ρεί να φτά­σει κοντά στο 4,5%. Όμως αυτό δεν είναι κα­θό­λου δε­δο­μέ­νο και σί­γου­ρα δεν συ­νι­στά πρό­βλε­ψη του Γρα­φεί­ου Προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού.

ΕΡ: Η χώρα έχει ει­σέλ­θει σε εκλο­γι­κό κύκλο με εξαγ­γε­λί­ες πα­ρο­χών από την κυ­βέρ­νη­ση και τα κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης. Οι εξαγ­γε­λί­ες αυτές είναι ικα­νές να δια­τα­ρά­ξουν τις δη­μο­σιο­νο­μι­κές δε­σμεύ­σεις;

ΑΠ: Οι δη­μο­σιο­νο­μι­κές δε­σμεύ­σεις είναι συ­γκε­κρι­μέ­νες και δεν υπάρ­χει πε­ρι­θώ­ριο να μην τη­ρη­θούν. Ωστό­σο είναι ση­μα­ντι­κό να μη στεί­λουν οι εξαγ­γε­λί­ες μη­νύ­μα­τα που μπο­ρούν να αμ­φι­σβη­τή­σουν αυτές τις δε­σμεύ­σεις και να δια­τα­ρά­ξουν τις προσ­δο­κί­ες που έχουν δη­μιουρ­γη­θεί σχε­τι­κά με τη θε­τι­κή δη­μο­σιο­νο­μι­κή πο­ρεία της χώρας. Πρέ­πει να θυ­μό­μα­στε ότι από τη στιγ­μή που βγή­κα­με από το πρό­γραμ­μα, η ομαλή πο­ρεία της χώρας εξαρ­τά­ται από τη δυ­να­τό­τη­τα δα­νει­σμού από τις διε­θνείς αγο­ρές με βιώ­σι­μους όρους.

ΕΡ: Πα­ρα­κο­λου­θού­με πα­ράλ­λη­λα να εξε­λίσ­σε­ται ένα σή­ριαλ δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων για την επι­στρο­φή ανα­δρο­μι­κών στους συ­ντα­ξιού­χους όπως και σε άλλες κοι­νω­νι­κές ομά­δες οι οποί­ες υπέ­στη­σαν πε­ρι­κο­πές λόγω μνη­μο­νί­ων. Δε­δο­μέ­νου του εκλο­γι­κού κύ­κλου στον οποίο βρι­σκό­μα­στε φο­βά­στε ότι μπο­ρεί να υπάρ­ξει ένα κύμα διεκ­δι­κή­σε­ων που θα υπο­νο­μεύ­σει τους στό­χους της δη­μο­σιο­νο­μι­κής πο­λι­τι­κής;

ΑΠ: Πράγ­μα­τι οι δι­κα­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις απο­τε­λούν έναν πα­ρά­γο­ντα δη­μο­σιο­νο­μι­κής αβε­βαιό­τη­τας. Οι νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις για την εφαρ­μο­γή των τε­λε­σί­δι­κων δι­κα­στι­κών απο­φά­σε­ων είναι επι­βε­βλη­μέ­νες για τη συ­νταγ­μα­τι­κή τάξη. Ωστό­σο, δεν είναι από­λυ­τα σαφές γιατί σε κά­ποιες πε­ρι­πτώ­σεις οι πε­ρι­κο­πές ήταν συ­νταγ­μα­τι­κές και σε κά­ποιες άλλες όχι και αυτό μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει επι­πλέ­ον δι­κα­στι­κές διεκ­δι­κή­σεις από άλλες κα­τη­γο­ρί­ες μι­σθω­τών ή συ­ντα­ξιού­χων. Το εν­δε­χό­με­νο κό­στος είναι δύ­σκο­λο να προ­βλε­φθεί αλλά οπωσ­δή­πο­τε είναι ση­μα­ντι­κό το δη­μο­σιο­νο­μι­κό ρίσκο.

ΕΡ: Πόσο σο­βα­ρός για την ελ­λη­νι­κή οι­κο­νο­μία είναι ο ιτα­λι­κός κίν­δυ­νος; Και τι συ­νε­πά­γε­ται για τις προ­σπά­θειες επα­νό­δου της χώρας στις αγο­ρές δε­δο­μέ­νου ότι η από­δο­ση του δε­κα­ε­τούς ομο­λό­γου βρί­σκε­ται πάνω από το 4%;

ΑΠ: Η Ευ­ρώ­πη έχει απο­δεί­ξει ότι μπο­ρεί μέσα από τις εντά­σεις να βρί­σκει τε­λι­κά λύ­σεις και ευ­ελ­πι­στού­με ότι το ίδιο θα συμ­βεί και με την Ιτα­λία. Ωστό­σο οι μέχρι τώρα εξε­λί­ξεις προ­κα­λούν ανη­συ­χία στις αγο­ρές και σε αύ­ξη­ση των επι­το­κί­ων όχι μόνο για την Ιτα­λία αλλά και για τις μι­κρό­τε­ρες χώρες της ζώνης του ευρώ, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Ελ­λά­δας. Αυτό μπο­ρεί να προ­κα­λέ­σει έναν ανα­σχε­δια­σμό της πο­ρεί­ας επα­νό­δου στις αγο­ρές που δεν θα δη­μιουρ­γή­σει πρό­βλη­μα υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι η ιτα­λι­κή κρίση θα ξε­πε­ρα­στεί σχε­τι­κά σύ­ντο­μα χωρίς να προ­κα­λέ­σει αύ­ξη­ση της απο­στρο­φής κιν­δύ­νου των διε­θνών επεν­δυ­τών με διάρ­κεια χρό­νου.

ΕΡ: Η ανά­πτυ­ξη έχει επι­στρέ­ψει αλλά κι­νεί­ται στα επί­πε­δα του 2%. Τι πρέ­πει να γίνει για να «τι­να­χθεί το ελα­τή­ριο»; Μήπως είναι λύση η δρα­στι­κή μεί­ω­ση των φόρων;

ΑΠ: Ο ρυθ­μός ανά­πτυ­ξης είναι μάλ­λον φυ­σιο­λο­γι­κός για μια ανα­πτυγ­μέ­νη οι­κο­νο­μία όπως η ελ­λη­νι­κή. Σί­γου­ρα θα προ­τι­μού­σα­με τα­χύ­τε­ρους ρυθ­μούς, ωστό­σο δεν θα πρέ­πει να καλ­λιερ­γη­θούν εξω­πραγ­μα­τι­κές προσ­δο­κί­ες. Η οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή πρέ­πει να είναι προ­σγειω­μέ­νη και συ­νε­τή ώστε να μην επι­στρέ­ψου­με στα δο­μι­κά λάθη του πα­ρελ­θό­ντος που οδή­γη­σαν στο δη­μο­σιο­νο­μι­κό εκτρο­χια­σμό και την κρίση.

Τα πε­ρι­θώ­ρια στα οποία πρέ­πει να κι­νη­θεί η χώρα είναι συ­γκε­κρι­μέ­να. Συ­νε­πώς δρα­στι­κή μεί­ω­ση των φόρων, όπως λέτε, δεν μπο­ρεί να γίνει χωρίς να συ­νο­δευ­τεί από αντί­στοι­χη δρα­στι­κή μεί­ω­ση των δα­πα­νών.

_{Πηγή: ΑΠΕ ΜΠΕ}