«Η αλήθεια να λέγεται για το Νοσοκομείο της Ρόδου»

Του Νίκου Φαρ­μα­κί­δη

Κύριε Διευ­θυ­ντή, τα τε­λευ­ταία χρό­νια ζούμε σε μια χώρα που τα προ­βλή­μα­τα είναι πολλά και μας έχουν οδη­γή­σει σε μια κα­τά­στα­ση απαι­σιο­δο­ξί­ας, βλέ­που­με μόνο αδιέ­ξο­δα και προ­βλή­μα­τα, όλα μας φαί­νο­νται να κα­ταρ­ρέ­ουν.

Ξε­χνού­με όμως πως εί­μα­στε ένας λαός με αξίες και με μια δυ­να­μι­κή, που είναι ίσως μο­να­δι­κές. Τα χρό­νια αυτά, άλ­λω­στε απο­δεί­ξα­με την ωρι­μό­τη­τά μας, αφού με ηρε­μία και στω­ι­κό­τη­τα απο­δε­χό­μα­στε ότι μας συμ­βαί­νει και μας επι­βάλ­λε­ται. Γι’ αυτό

λοι­πόν, θε­ώ­ρη­σα υπο­χρέ­ω­ση μου να δη­μο­σιο­ποι­ή­σω κάτι που βιώνω σχε­δόν κα­θη­με­ρι­νά, κατά την του­ρι­στι­κή πε­ρί­ο­δο τα τε­λευ­ταία χρό­νια.

Έχο­ντας ανα­λά­βει την ευ­θύ­νη του Προ­ξέ­νου της Ιτα­λί­ας, εδώ και τρία χρό­νια, εκτός των άλλων υπο­χρε­ώ­σε­ων μου, πρέ­πει να υπο­στη­ρί­ζω τους Ιτα­λούς υπη­κό­ους, που για τον ένα ή τον άλλο λόγο νο­ση­λεύ­ο­νται σε ένα από τα κύρια νο­σο­κο­μεία της πε­ριο­χής μας. Θα μι­λή­σω ει­δι­κό­τε­ρα για το Νο­σο­κο­μείο της Ρόδου, διότι πολλά λέμε και γρά­φο­νται, που δεν αντα­πο­κρί­νο­νται στη αλή­θεια. Μά­λι­στα έχει ασκη­θεί και μια άσκο­πη πο­λε­μι­κή, που είναι όλως διό­λου άδικη.

Πολ­λοί του­ρί­στες στα νησιά μας, κυ­ρί­ως λόγω των τρο­χαί­ων, αλλά και για λό­γους γε­νι­κό­τε­ρους της υγεί­ας τους, νο­ση­λεύ­ο­νται επει­γό­ντος στο νο­σο­κο­μείο μας, στην νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κή ή γε­νι­κό­τε­ρα χει­ρουρ­γι­κή, στη καρ­διο­λο­γι­κή, στη ορ­θο­πε­δι­κή, στην ψυ­χια­τρι­κή αλλά και στο τμήμα για επεί­γο­ντα. Κατά κα­νό­να οι Ιτα­λοί, είναι αρ­νη­τι­κά προ­κα­τη­λειμ­μέ­νοι, αλλά μόλις έρ­θουν σε επαφή με το ια­τρι­κό και πα­ραϊ­α­τρι­κό προ­σω­πι­κό κα­τα­λα­βαί­νουν ότι έχουν να κά­νουν με αν­θρώ­πους, που πρώτα από όλα τους συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται σαν να είναι μέλη της οι­κο­γέ­νειας τους. Μια αντι­με­τώ­πι­ση που δεν θα μπο­ρού­σαν να την φα­ντα­στούν. Πρέ­πει να ση­μειώ­σου­με ότι πολ­λοί από τους για­τρούς μας μι­λούν Ιτα­λι­κά, άρα η επαφή είναι άμεση. Αυτό όμως που δια­πι­στώ­νουν τε­λι­κά, είναι τη επαγ­γελ­μα­τι­κό­τη­τα τους και ότι έχουν να κά­νουν με επι­στή­μο­νες πολύ υψη­λού επι­πέ­δου, που δεν βρί­σκεις εύ­κο­λα στα πε­ρισ­σό­τε­ρα νο­σο­κο­μεία της Ευ­ρώ­πης, ακόμη και αυτά που θε­ω­ρού­νται κε­ντρι­κά. Αν πα­ρα­τη­ρή­σει άλ­λω­στε κα­νείς με με­γα­λύ­τε­ρη προ­σο­χή, θα δει πως οι για­τροί μας, έχουν κα­τα­να­λώ­σει τη ζωή του στο να εκ­παι­δευ­τούν στις ει­δι­κό­τη­τες τους σε με­γά­λα πα­νε­πι­στή­μια της Ευ­ρώ­πης και της Αμε­ρι­κής.

Η εμπει­ρία μου, λόγω της συ­χνής πλέον επα­φής μου με όλα τα τμή­μα­τα του νο­σο­κο­μεί­ου μας, μου δίνει τη πε­ποί­θη­ση ότι πρέ­πει να θε­ω­ρού­με τους εαυ­τούς μας τυ­χε­ρούς, γιατί έχει πια πε­ρά­σει η πε­ρί­ο­δος που το νο­σο­κο­μείο της Ρόδου έχει να ζη­λέ­ψει κάτι, από άλλα με­γα­λύ­τε­ρα ή κε­ντρι­κό­τε­ρα νο­σο­κο­μεία, στις πε­ρισ­σό­τε­ρες κλι­νι­κές του. Δεν προ­σπα­θώ να ωραιο­ποι­ή­σω τί­πο­τε και είναι αλή­θεια πως υπάρ­χουν ελ­λεί­ψεις, που όμως δεν είναι κα­θο­ρι­στι­κές. Θέλω λοι­πόν με την ιδιό­τη­τά μου, του Προ­ξέ­νου της Ιτα­λί­ας, να δώσω τα συγ­χα­ρη­τή­ρια μου σε όλους τους πα­ρά­γο­ντες του Νο­σο­κο­μεί­ου της Ρόδου, που νυ­χθη­με­ρόν και πα­ρα­με­λώ­ντας τη προ­σω­πι­κή τους ζωή, έχουν κα­τορ­θώ­σει ένα δύ­σκο­λο άθλο. Πρέ­πει να εί­μα­στε υπε­ρή­φα­νοι γι’ αυ­τούς και για τη δου­λειά τους. Τέλος αν το δούμε με τη οπτι­κή γωνία του Του­ρι­σμού, είναι ένα αγαθό που μας δια­φη­μί­ζει θε­τι­κά.

Νι­κό­λα­ος Φαρ­μα­κί­δης

Επί­τι­μος Πρό­ξε­νος της

Ιτα­λί­ας στα Δω­δε­κά­νη­σα.