Στο αρχείο τέθηκε αναφορά λιμενάρχη εις βάρος ποινικολόγου της Κω

 Πως φέρεται να έχει το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης, που έλαβε ευρεία δημο­σιό­τητα

Πτυχή υπό­θε­σης, που είχε προ­κα­λέ­σει θόρυβο στην Τουρκία, μετά τη σύλληψη του γιου, ιδρυ­τι­κού μέλους του κόμ­μα­τος του Ερντο­γάν και πρώην νομάρχη στο Ντα­λα­μάν, μετά από μια περι­πε­τειώδη κατα­δί­ωξη με πυρο­βο­λι­σμούς του σκάφους του από λιμε­νι­κούς της Καλύ­μνου, που υπέ­θε­σαν ότι μετέ­φερε λαθρο­με­τα­νά­στες, εξέτασε η Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών της Κω και η Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου.

Ποι­νι­κο­λό­γος της Κω βρέθηκε αντι­μέ­τω­πος, μετά από αναφορά του λιμε­νάρχη της Καλύ­μνου, με βαρύ­τα­τες καταγ­γε­λίες.

Μεταξύ άλλων καταγ­γέλ­θηκε για τη διά­πραξη «ποι­νι­κών αδι­κη­μά­των του άπτο­νται των εθνικών μας συμ­φε­ρό­ντων». Είχε ζητηθεί μάλιστα να κινηθεί η αυτό­φωρη δια­δι­κα­σία εκτός των ορίων του αυτο­φώ­ρου.

Η αναφορά του Λιμε­νάρχη Καλύ­μνου τέθηκε με διάταξη της Εισαγ­γε­λίας Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω, με σύμφωνη γνώμη της Εισαγ­γε­λίας Εφετών Δωδε­κά­νησο, στο αρχείο.

Πως έχει όμως το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης;

Την 15η Ιουνίου 2015 το Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο της Ρόδου επέβαλε ποινή φυλά­κι­σης ενός έτους και 30 ημερών στον Τούρκο υπήκοο Kaan Camuzcuoglu του Suleyman, 33 ετών, που κατη­γο­ρή­θηκε μαζί με ακόμη τρείς ομο­ε­θνείς του, που παρα­πέμ­φθη­καν σε δίκη ενώπιον του Μονο­με­λούς Πλημ­με­λειο­δι­κείου, για παρά­νομη είσοδο στη χώρα. Το επει­σό­διο φέρεται να σημειώ­θηκε ανοικτά των Ιμίων.

Ο 33χρονος κρίθηκε ένοχος με το ελα­φρυ­ντικό του προ­τέ­ρου έντιμου βίου για από­πειρα πρό­κλη­σης ναυα­γίου και παρά­νομη είσοδο στη χώρα.

Την 26η Μαΐου 2014, σκάφος του Λιμε­νι­κού από την Κάλυμνο, σε προ­γραμ­μα­τι­σμένη περι­πο­λία, στην ευρύ­τερη θαλάσ­σια περιοχή των νήσων Ψερίμου, Καλό­λι­μνου και Ιμίων, εντό­πισε ταχύ­πλοο πολυ­ε­στε­ρικό σκάφος, χρώ­μα­τος λευκού- με κατεύ­θυνση από τις τουρ­κι­κές ακτές προς τις ανα­το­λι­κές ακτές της Καλύ­μνου.

Κατά τη διάρ­κεια της προ­σέγ­γι­σης του σκάφους φέρεται να πραγ­μα­το­ποί­ησε αιφ­νί­δια αλλαγή πορείας με πορεία εμβο­λι­σμού του σκάφους του Λιμε­νι­κού. Ακο­λού­θησε κατα­δί­ωξη, ενώ έπεσαν και πυρά για εκφο­βι­σμό.

Οι 4 επι­βά­τες, ονόματι Cangul Tor του Μahmut 26 ετών, Dogan Coskun του Yasar, 27 ετών, Murat Bicak του Cevat 40 ετών και Kaan Camuzcuoglu του Suleyman, 33 ετών, συνε­λή­φθη­σαν για από­πειρα παρά­νο­μης εισόδου στη χώρα, για από­πειρα πρό­κλη­σης ναυα­γίου και για από­πειρα ανθρω­πο­κτο­νίας.

Οι λιμε­νι­κοί κατέ­θε­σαν ότι το σκάφος στο οποίο επέ­βαι­ναν οι Τούρκοι είχε ήδη πλη­σιά­σει περί το μισό μίλι από το ακρω­τή­ριο «χρυσό σπήλιο» και ότι όταν το πλη­σί­α­σαν μείωσε ταχύ­τητα, έκανε ανα­στροφή και κινή­θηκε επι­θε­τικά, ανα­πτύσ­σο­ντας μεγάλη ταχύ­τητα με πορεία σύγκρου­σης και σκοπό τον εμβο­λι­σμό τους. Δόθηκε τότε εντολή να πυρο­βο­λή­σουν το σκάφος σε ασφαλές σημείο και στη συνέ­χεια στις εξω­λέμ­βιες μηχανές του.

H εκδοχή των Τούρκων ήταν εξ’ αρχής εντελώς δια­φο­ρε­τική καθώς δια­τεί­νο­νταν ότι ευρί­σκο­ντο στο σημείο με το σκάφος, για δια­σκέ­δαση, με σκοπό να περι­η­γη­θούν από από­σταση τα ελλη­νικά νησιά, που βρί­σκο­νται απέ­να­ντι από το Turgut Reis.

Επειδή ορι­σμέ­νοι δεν είχαν δια­βα­τή­ρια, όπως είπαν, όταν πλη­σί­ασε το Λιμε­νικό, ανέ­πτυ­ξαν ταχύ­τητα για να δια­φύ­γουν, φοβού­με­νοι τη σύλληψή τους. Ο καπε­τά­νιος αρνή­θηκε ότι επι­χεί­ρησε να διεμ­βο­λί­σει το σκάφος του Λιμε­νι­κού.

Φέρεται όμως να προέβη σε απότομη ανα­στροφή, να ανέ­πτυξε μεγάλη ταχύ­τητα και να κινή­θηκε απει­λη­τικά ενα­ντίον του λιμε­νι­κού σκάφους, με σκοπό να διεμ­βο­λί­σει το τελευ­ταίο, όμως τελικώς η σύγκρουση απε­φεύ­χθη χάρη στους ψύχραι­μους και επι­δέ­ξιους χει­ρι­σμούς του κυβερ­νήτη του.

Ακο­λού­θως φέρεται να αψήφησε και τις προει­δο­ποι­η­τι­κές βολές σε ασφαλή σημεία των ανωτέρω οργάνων του λιμε­νι­κού σώματος.

Οι συνή­γο­ροι υπε­ρά­σπι­σης του κατη­γο­ρού­με­νου επε­σή­μα­ναν στο δικα­στή­ριο ότι η δικο­γρα­φία σε βάρος του εντο­λέως τους, αλλά και των τριών συγκα­τη­γο­ρού­με­νων του, σχη­μα­τί­στηκε προ­κει­μέ­νου να δικαιο­λο­γη­θεί ο υπερ­βάλ­λων ζήλος των δύο λιμε­νι­κών που τους κατα­δί­ω­ξαν, πιστεύ­ο­ντας ότι επρό­κειτο για μετα­φο­ρείς μετα­να­στών, ενώ από θαύμα δεν θρη­νή­θη­καν θύματα εξαι­τίας των πυρο­βο­λι­σμών στο σκάφος στο οποίο επέ­βαι­ναν, αφού έπληξαν την καμπίνα στην οποία ευρί­σκο­ντο οι τρείς επι­βά­τες.

Υπο­στή­ρι­ξαν επι­πλέον ότι δεν μπο­ρούσε σε καμία περί­πτωση το σκάφος του κατη­γο­ρού­με­νου να βυθίσει αυτό του Λιμε­νι­κού καθώς και τα δύο ήταν φου­σκωτά και εκείνο του κατη­γο­ρού­με­νου υπο­λεί­πε­ται σε δυνα­τό­τη­τες, ως του­ρι­στικό, του σκάφους του Λιμε­νι­κού.

Η ΑΝΑΦΟΡΑ

ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑΡΧΗ

Την 5η Ιουνίου 2014 και ενώ είχε δημο­σιο­ποι­η­θεί η υπόθεση από την «δημο­κρα­τική», δύο μέρες ενω­ρί­τερα, ο λιμε­νάρ­χης της Καλύ­μνου, υπέβαλε αναφορά στον Εισαγ­γε­λέα Πρω­το­δι­κών της Κω, την οποία κοι­νο­ποί­ησε στις Εισαγ­γε­λίες του Αρείου Πάγου, Εφετών Δωδε­κα­νή­σου και Ρόδου, στην τότε Ανα­κρί­τρια της Κω και τον Δικη­γο­ρικό Σύλλογο της Κω.

Ενώ συγκε­κρι­μένα είχαν ολο­κλη­ρω­θεί οι απο­λο­γίες των κατη­γο­ρού­με­νων ενώπιον της πρώην Ανα­κρί­τριας της Κω, ο λιμε­νάρ­χης κατήγ­γειλε, μεταξύ άλλων, ότι η παρου­σί­αση των γεγο­νό­των όπως είχαν εκτεθεί μπο­ρούσε να βλάψει σοβαρά τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα και τις σχέσεις με την Τουρκία, διότι τα τουρ­κικά ΜΜΕ είχαν ασχο­λη­θεί με το θέμα.

Καταγ­γέλ­θηκε ο ποι­νι­κο­λό­γος της Κω ότι είχε προβεί ειδι­κό­τερα σε ψευδείς και συκο­φα­ντι­κούς ισχυ­ρι­σμούς ότι δήθεν απα­γο­ρεύ­τηκε το δικαί­ωμα στους συλ­λη­φθέ­ντες να επι­κοι­νω­νή­σουν με τους οικεί­ους τους και φέρεται να «δια­τεί­νε­ται» ότι κάποιοι δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους».

Μετά την ολο­κλή­ρωση της προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης εκδό­θηκε διάταξη αρχειο­θέ­τη­σης της ως άνω ανα­φο­ράς. Απορ­ρί­φθηκε συγκε­κρι­μένα η έγκληση του λιμε­νάρχη, ως νόμω αβάσιμη.

Πιο συγκε­κρι­μένα ο ποι­νι­κο­λό­γος είχε υπο­βά­λει την 30η Μαΐου 2014 αναφορά στον Εισαγ­γε­λέα Εφετών Δωδε­κα­νή­σου στην οποία δια­μαρ­τυ­ρή­θηκε για το ότι οι 4 Τούρκοι κατη­γο­ρή­θη­καν για από­πειρα ανθρω­πο­κτο­νίας, για από­πειρα πρό­κλη­σης ναυα­γίου, από το οποίο μπορεί να προ­κύ­ψει κίν­δυ­νος για άνθρωπο, ναυ­τι­κών παρα­βά­σεων του Ν.Α 187/1973 (για τον πρώτο κατηγορούμενο-κυβερνήτη του σκάφους) και για απλή συνέρ­γεια (ψυχική συν­δρομή) σε από­πειρα πρό­κλη­σης ναυα­γίου, από το οποίο μπορεί να προ­κύ­ψει κίν­δυ­νος για άνθρωπο (για τους 3 επι­βά­τες του σκάφους) και της παρά­νο­μης εισόδου στη χώρα (άπαντες).

Είχε ισχυ­ρι­στεί ότι οι κατη­γο­ρού­με­νοι ζήτησαν επα­νει­λημ­μέ­νως να τους επι­τρα­πεί να επι­κοι­νω­νή­σουν τηλε­φω­νι­κώς με τους συγ­γε­νείς τους στην Τουρκία, ώστε να τους ενη­με­ρώ­σουν για την κατά­στασή τους και να ζητή­σουν τυχόν συν­δρομή τους και ότι αυτό τους «απα­γο­ρεύ­τηκε στην πράξη από τα όργανα του Λιμε­ναρ­χείου Κω».

Την 3η Ιουνίου 2014, σε σχετική ερώτηση της «δημο­κρα­τι­κής», ο ποι­νι­κο­λό­γος ουσια­στικά επα­νέ­λαβε τα όσα είχε συμπε­ρι­λά­βει στην αναφορά του.

Από την Εισαγ­γε­λική έρευνα προ­έ­κυψε ότι ο ποι­νι­κο­λό­γος δεν υπέβαλε μήνυση ή έγκληση παρά μόνο μία αναφορά με την ιδιό­τητά του ως συνη­γό­ρου υπε­ρά­σπι­σης των εντο­λέων του κατη­γο­ρου­μέ­νων, ότι ούτε η αναφορά του ούτε οι δηλώ­σεις του αφο­ρού­σαν συγκε­κρι­μένο όργανο του Λιμε­νι­κού Σώματος, πολλώ δε μάλλον δεν αφο­ρού­σαν τον προϊ­στά­μενο του Λιμε­ναρ­χείου Καλύ­μνου.

Κρίθηκε ότι δεν πλη­ρού­ται η αντι­κει­με­νική -πολλώ δε μάλλον η υπο­κει­με­νική υπόσταση- των αδι­κη­μά­των της ψευδούς κατα­μή­νυ­σης και της συκο­φα­ντι­κής δυσφή­μη­σης εκ μέρους του εγκα­λου­μέ­νου, καθώς αμφό­τερα τα αδι­κή­ματα πρέπει να στρέ­φο­νται κατά συγκε­κρι­μέ­νου (-ων) προ­σώ­που (-ων) και δεν αρκεί για τη στοι­χειο­θέ­τηση τους γενι­κό­λογη αναφορά με απο­δο­τι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς σε μια ολό­κληρη επαγ­γελ­μα­τική ομάδα χωρίς περαι­τέρω εξει­δί­κευση.